Emmanuel Goldstein in een verfilming van 1984, de georchestreerde vijand.

Volksvijand nummer één
Orwells dystopische roman 1984 wordt de wereld beheerst door drie dictatoriale superstaten, Eurazië, Oceanië en Oostazië, die voortdurend met elkaar in oorlog zijn om de bevolking arm en gehoorzaam te houden. Elke dag zijn er de Vijf Minuten Haat, waarop volksvijand nummer één, Emmanuel Goldstein, op televisie verschijnt. De brave burgers van Oceanië ontstaken dan in zorgvuldig geregisseerde razernij.

Fake verzetsbeweging
Goldstein schreef een boek, The Theory and Practice of Oligarchical Collectivism, waarin het werkelijke verhaal achter de machthebbers in Oceanië, de Partij, wordt beschreven. In werkelijkheid is dit boek geschreven door functionarissen van de top van de Partij. De hoofdpersonen krijgen dit boek in handen, sluiten zich aan bij een zogenaamde verzetsbeweging, opgezet door de Partij en worden in de rest van de roman stelselmatig door de Partij kapot gemaakt.

Het gevaar-Fortuyn
Het volgende scenario speelt wel eens door mijn hoofd. Ik zeg niet dat het klopt, daarvoor zijn er nog teveel zwakke plekken, maar het is wel het overdenken waard. Na de stormachtige opkomst van Pim Fortuyn, waarbij de bestaande politieke klasse, de gevestigde media incluis, totaal op het verkeerde been werd gezet, kon alleen door een moord het gevaar-Fortuyn worden gekeerd. De stemming in het toen nog veel actievere actiewereldje werd er met vergelijkingen met Adolf Hitler en de NSDAP flink ingebracht, waardoor de man in feite ten dode opgeschreven was.

Volkert van der Graaf, een Wageningse milieuactivist die vermoedelijk al eerder een moord heeft gepleegd, bleek hiervoor een nuttige tool, maar als hij de moord niet had gepleegd, had vermoedelijk een ander – of de geheime dienst zelf – de moord wel gepleegd. Aan de beveiliging van Fortuyn -in tegenstelling van die van andere politici - schortte, met dank aan de toenmalige PvdA minister van Binnenlandse Zaken, namelijk het een en ander.

Vijand gezocht
Toch bleek hiermee het probleem niet opgelost. Hoewel Fortuyns rebellenclubje door interne ruzies en amateurisme, vermoedelijk mede door infiltranten, snel uit elkaar viel, bleek keer op keer in de peilingen (denk aan de opkomst en ondergang van Rita Verdonk) dat er een enorm potentieel is voor een politicus die Fortuyn-achtige standpunten verkondigde. Kortom: het was een kwestie van tijd voor de politici van de gevestigde orde weer in de problemen zouden komen.

De PVV als de oplossing
Er waren twee alternatieven voor de gevestigde orde. De VVD kende namelijk twee rebellen die mogelijk te exploiteren waren. De eerste was Rita Verdonk, de tweede Geert Wilders. Het heeft mij altijd verbaasd dat de relatief gematigde Rita Verdonk door de NOS en de main stream media zo hard werd aangepakt, terwijl Geert Wilders relatief ongemoeid wordt gelaten.

Waarom koos de gevestigde orde voor Wilders als boeman?
Ik denk dat de verklaring te maken heeft met de organisatie er achter. Het concept achter Verdonks voormalige club, Trots (op Nederland), was in potentie veel onvoorspelbaarder, en dus gevaarlijker,voor de gevestigde orde. Verdonk was namelijk van plan voor de partij een soort publieke democratie in te voeren. Het volk kon in principe alle standpunten van Trots op Nederland bepalen. Ook had TON de steun van enkele rijke vastgoedbazen.

Verdonk had als populaire ex-bewindsvrouw veel politiek gewicht. Ze had ook kapitaalkrachtige supporters. Tot slot, het ergste: ze beschikte over een partijorganisatie. Niet bevolkt door de fleur der natie, maar toch. Verdonk beschikte als ex-bewindsvrouw over de nodige contacten om zwaargewichten binnen te kunnen halen indien nodig.

Nuttige bliksemafleider
Geert Wilders daarentegen is een één-mansfeestje. De PVV heeft maar één  lid en alle media-aandacht gaat naar één man, die een meesterlijk talent heeft voor het bespelen van de media. De PVV is in feite een lege huls, een terecht punt van Brinkman. Voor de kiezers is dat op zich prettig, er is geen ‘democratisch’ partijbesluit waarmee verkiezingsbeloftes zijn terug te draaien. Als Wilders de zaak bedondert, is hij en alleen hijzelf verantwoordelijk. Hij kan zich achter geen enkel excuus verschuilen. Hoewel het gevaar-Wilders breed wordt uitgemeten, is de PVV in feite ongeveer net zo gevaarlijk voor de gevestigde orde als Gemeentebelangen Hilversum. De PVV bestaat in de praktijk maar uit een handjevol mensen die top-down worden gerecruteerd.

Wilders als Goldstein
Wilders zegt veel dingen waar ook de meerderheid van de Wilders-haters, de meerderheid van de bevolking, in feite achter staan. Zo is een meerderheid van de Nederlanders net als Wilders voor de gekozen burgemeester, inperking van de macht van de majesteit en minder invloed van Brussel. Ook willen de meeste Nederlanders dat er veel zwaarder op onwikkelingssamenwerking en de overheidsorganisatie wordt bezuinigd in plaaats van wat er nu gebeurt: een zware belastingverhoging. Ook vinden de meeste Nederlanders dat we niets te zoeken hebben in Afghanistan. Deze standpunten zijn de gevestigde orde, die wil dat de toekomstige baantjes bij de VN, EU of overheid (burgemeester) zeker worden gesteld, onwelgevallig.

Wilders zegt het, dus is het populistische onzin
Omdat de “onfatsoenlijke” Wilders ze verkondigt, kunnen ze nu als besmet en populistisch worden neergezet. Nu treedt een bekend psychologisch mechanisme in werking: de zogeheten cognitieve dissonantie. Omdat “fatsoenlijke” mensen niet met Wilders en de PVV geassocieerd willen worden, willen ze ook niet met de standpunten van Wilders geassocieerd worden. En dankzij dit verbluffend geraffineerde staaltje van politieke manipulatie kan de gevestigde orde doorgaan met een beleid, denk aan de nieuwe verplichting van 40 miljard voor het ESM, waar de meerderheid van de bevolking -met goede redenen- mordicus op tegen is (dat geld zijn we namelijk kwijt). Alle kritiek op het corrupte en vermolmde politieke bestel in Nederland is verstomd, want het gevaar-Wilders moet gekeerd worden. 1984 in optima forma.

Zelfs 2,7 miljard gulden overheidssteun konden RSV in 1984 niet redden. Waarom halen we nu weer dezelfde stommiteit uit met de banken?

Banken: volkomen overschatte instellingen
Ons wordt wijsgemaakt door zogeheten economen, dat banken de spil vormen van de economie. Het zijn niet de elektriciteitcentrales, de netwerkbedrijven of de transportbedrijven zonder welke de economie stil komt te liggen, zoals iemand met ook maar enig visionair denkvermogen zou denken, maar deze club rent seekers waarvan de voornaamste bijdrage aan de economie bestaat uit het bezet houden van het overschot aan business class stoelen, aldus deze heren die er geleerd voor schijnen te hebben. Opmerkelijk genoeg groeide en bloeide de economie al toen er nog geen banken bestonden. Dat kunnen ze dan weer niet verklaren.

Banken kopen steun overheid
De Zuid-Europese bankiers, die de bui al zien hangen kopen nu massaal overheidsschulden op van hun lokale overheid. Daarmee kweken ze veel goodwill bij deze overheden. Opmerkelijk genoeg krijgen deze banken ook weer steun. Van dezelfde overheid. Kortom: de overheid steunt de banken (waarvoor ze geld moet lenen) die die steun gebruikt om staatsschulden van de overheid op te kopen. Er is natuurlijk een veel eenvoudiger oplossing: de overheid maakt geen schulden en steunt ook geen banken.

Banken alleen onmisbaar voor schuldverslaafden
In de goede oude tijd leenden ondernemers niet. Ze zochten een investeerder of spaarden net zo lang tot ze een fabrieksuitbreiding of nieuwe machine konden bekostigen. Elke cent die ze uitgaven, hadden ze eerst verdiend. Deze ondernemers hadden dan ook geen bank nodig. De werknemers kregen iedere week een loonzakje mee, dat werd gespaard c.q. geïnvesteerd, geconsumeerd of verzopen. Bedrijven hadden een degelijke vermogenspositie, waardoor ze niet snel over de kop gingen en haalden ook niet snel rare fratsen uit.

Conclusie: banken zijn alleen nodig voor een volkomen verkeerd bedrijfsmodel.

Lenen is voor losers
Tot er briljante lichten, de zogeheten economen, in dienst werden genomen die een geweldig plan hadden. Lenen. De wortel van het kwaad. Verstandige ondernemers weten uiteraard wel beter en lenen nog steeds niet. Omdat ze alles met eigen vermogen financieren, zijn ze van niemand afhankelijk en hoeven geen rentelasten te dragen. Ze zijn geen slaaf van hun schuldeisers.

De beste bank is een geliquideerde bank
De vraag moet dus niet zijn: hoe redden we de banken, maar: hoe ontmantelen we dit zieke systeem doeltreffend en: hoe zetten we de pluk-ze wetgeving zo doeltreffend mogelijk in om de verantwoordelijke criminelen te laten boeten voor hun misdaden.

Staatsbank voor alle betalingen
Persoonlijk denk ik dat de beste oplossing is om alle banken te nationaliseren. Alle spaar- en betaalrekeningen worden rekeningen bij een centrale overheidsbank, bijvoorbeeld de Nederlandsche Bank, waarop de rente wordt betaald die de overheid op dat moment voor staatsobligaties betaalt. Hypotheekschulden en andere bestaande leningen worden tegen een hogere rente, bijvoorbeeld een procent of twee extra, door de overheid overgenomen. Lenen wordt voortaan alleen toegestaan tot maximaal een jaar bijstandsuitkering, tenzij om schulden te herstructureren of voor studie.

De overheid financiert huizen tot maximaal zeventig procent van de WOZ-waarde (executiewaarde). De rest moeten mensen maar sparen.  Zo ging dat tot begin twintigste eeuw ook (vaak zelfs alles).

Heeft de overheid geen geld nodig, dan wordt de betaalde rente nul procent. Wie meer wil verdienen, koopt aandelen of zet bijvoorbeeld zonnepanelen op zijn dak.

Zo ben je ook meteen van de belastingaangifte en zwart geld af. Niet dat de overheid mijn favoriete instelling is, maar in ieder geval zijn politici weg te stemmen en ambtenaren wegens wanprestatie te ontslaan. Dat is met dit gezelschap financiële roofridders wel anders.

Tien (Mayanotatie)

Arabische cijfers handig maar weinig intuïtief
De Maya’s kenden een getallensysteem waarbij het getal één tot en met vier door punten en vijf door een dikke verticale streep werd weergegeven. Tien is twee strepen onder elkaar (=). Simpel en intuïtief, maar rekenen is lastig. Ook omdat de Maya’s een twintigtallig stelsel kenden en de hogere trap boven de trap er onder plaatsten.

Tekenen met getallen
Computerwetenschapper Miguel Nacenta heeft nu een oplossing bedacht: cijfers waarvan de oppervlakte evenredig is met hun grootte. De één heeft dus de kleinste oppervlakte, de negen de grootste. Het getal tien heeft nu de halve zwarting van het getal negentien (een één met een tien keer zo kleine, maar negen keer zo dikke negen). Dit is vooral handig als je in een grafiek zowel de absolute waarde als het grote geheel wilt weergeven. Hieronder de getallen één tot en met negen in een blokfont (de nul is uiteraard onzichtbaar). Je kan zien dat de negen precies negen keer zoveel oppervlak heeft als de één.

Het grote voordeel van deze techniek is dat je als het ware kan tekenen met getallen. Voor het grote geheel bekijk je het plaatje vanaf een afstand; wil je de precieze waarde van een bepaalde datapunt weten, dan bekijk je het detail. Deze techniek kan maximaal getallen van drie cijfers weergeven.

Blogger en fysicus Richard Wheeler ging ermee aan het spelen en kwam tot opmerkelijke resultaten. Bijvoorbeeld deze reeks getallen

ziet er weinig informatief uit. Heel anders wordt dat, als FatFonts gebruikt wordt voor precies dezelfde tabel met getallen:

Nadeel van deze fonts vind ik persoonlijk dat ze niet tot 90% van de oppervlakte van het vakje gaan. Beginnen jullie vingers al te jeuken? Hier kunnen de fonts gedownload worden en hier staat een handeiding.

Meer info
Fat Fonts

En daarnaast een aflevering over permacultuur in koele klimaten zoals het onze in Nederland.

Voor de liefhebbers zijn de andere twee afleveringen van deze serie, In the Tropics en Dryland Strategies via de links op youtube te bekijken.

Verwante artikelen:
-) Permacultuur, ontwerpen met de natuur (pdf)
-) Permacultuur en andere voorbeelden
-) Eetbare Groene Woestijnen met Permacultuur
-) Groen Goud
-) De Eetbare Bostuin
-) Het leven is simpel volgens Thaise Boer
-) Raamtuinieren
-) Moestuinieren 2.0
-) De Kruidenspiraal
-) Nederlandtalige eetbare planten en paddenstoelen database
-) Engelse Plants for a Future database
-) Ruil je eigen eetbare planten bij elkaar

2001 Professor Joseph Stiglitz, former Chief Economist of the World Bank, and former Chairman of President Clinton’s Council of Economic Advisers, goes public over the World Bank’s, “Four Step Strategy,” which is designed to enslave nations to the bankers. I summarize this below,

Step One: Privatization.
This is actually where national leaders are offered 10% commissions to their secret Swiss bank accounts in exchange for them trimming a few billion dollars off the sale price of national assets. Bribery and corruption, pure and simple.

Step Two: Capital Market Liberalization.
This is the repealing of any laws that tax money going over its borders. Stiglitz calls this the, “hot money,” cycle. Initially cash comes in from abroad to speculate in real estate and currency, then when the economy in that country starts to look promising, this outside wealth is pulled straight out again, causing the economy to collapse.The nation then requires IMF help and the IMF provides it under the pretext that they raise interest rates anywhere from 30% to 80%. This happened in Indonesia and Brazil, also in other Asian and Latin American nations. These higher interest rates consequently impoverish a country, demolishing property values, savaging industrial production and draining national treasuries.

Step Three: Market Based Pricing.
This is where the prices of food, water and domestic gas are raised which predictably leads to social unrest in the respective nation, now more commonly referred to as, “IMF Riots.” These riots cause the flight of capital and government bankruptcies. This benefits the foreign corporations as the nations remaining assets can be purchased at rock bottom prices.

Step Four: Free Trade.
This is where international corporations burst into Asia, Latin America and Africa, whilst at the same time Europe and America barricade their own markets against third world agriculture. They also impose extortionate tariffs which these countries have to pay for branded pharmaceuticals, causing soaring rates in death and disease

There are a lot of losers in this system, but a few winners – bankers. In fact the IMF and World Bank have made the sale of electricity, water, telephone and gas systems a condition of loans to every developing nation. This is estimated at 4 trillion dollars of publicly owned assets.

Het lijkt mij pijnlijk duidelijk dat Nederland hier al heel erg diep in zit mede door hun verbond en hun afspraken om te voldoen aan de eisen van Europa. Lees daarnaast dit onluisterende verhaal van insiders in Griekenland: Peter Mertens: In Griekenland botsen twee werelden met elkaar. Hier een zeer kort fragment uit het lange artikel:

Op 21 oktober 2011 schrijft The Guardian: “Griekenland is in twee gespleten. Aan de ene kant staan de politici, bankiers, belastingontduikers en mediabaronnen, die steun verlenen aan de hardste sociale en culturele herstructurering in West-Europa ooit. Het ‘andere’ Griekenland omvat de overweldigende meerderheid van de bevolking. Dat sprong gisteren in het oog, toen meer dan 500.000 mensen de straat opgingen, de grootste demonstratie sinds mensenheugenis. De protestactie eindigde tragisch met de dood van een vakbondsman. De laatste restjes legitimiteit van deze regering zijn verdwenen, en de regering zelf zal binnenkort ook wel verdwijnen. Het democratische tekort waar politieke systemen overal ter wereld aan lijden is in Griekenland onomkeerbaar geworden.

Inmiddels hebben de Grieken hierover ook een documentaire gemaakt die dit proces ook pijnlijk in de realiteit laat zien. De documenataire heeft de passende naam Catastroïka. Het laat zien hoe dankzij de crisis de europese corporatocracy en private  bankenkartels spotgoedkoop overheidsbedrijven overnemen met vaak essentiële taken voor het voortbestaan van een volk.

The creators of Debtocracy analyze the shifting of state assets to private hands. They travel round the world gathering data on privatization in developed countries and search for clues on the day after Greece’s massive privatization program.

The documentary uncovers the forthcoming results of the current sell-off of the Greek public assets, demanded in order to face the country’s enormous sovereign debt.

Turning to the examples of London, Paris, Berlin, Moscow and Rome, Catastroika predicts what will happen, if the model imposed in these areas is imported in a country under international financial tutelage.

Slavoj Zizek, Naomi Klein, Luis Sepulveda, Ken Loach and Greg Palast talk about the austerity measures, the Greek government as well as the attack against Democracy on Europe, after the general spreading of the financial crisis.

Academics and specialists like Dani Rodrik, Alex Callinicos, Ben Fine, Costas Douzinas, Dean Baker and Aditya Chakrabortty present unknown aspects of the privatization programs in Greece and abroad.

Ik kon er niets aan doen maar ik moest toch echt concluderen dat in Nederland de telefonie, het gas en elektra, de post en de spoorwegen inmiddels ook allemaal al vrolijk zijn geprivatiseerd en waar inmiddels leuke bonussen worden uitgekeerd aan de topbestuurders en Mexicaanse miljardairs straks verdienen over elk belletje wat gedaan wordt via de KPN door buitenlands aandeelhouderschap. Ik weet eerlijk gezegd niet hoe ik dit nog in een postief daglicht kan zien. Tips hiervoor zijn van harte welkom.

Aanverwante artikelen:
-) Update – Hoe eerlijk is ons huidige economische systeem eigenlijk?
-) De toekomst van onze economie deel 1, 2 & 3
-) 3 praktische oplossingen voor meer economische veerkracht
-) Update het economische systeem!
-) Hernationaliseer het recht op geldcreatie 
-) Breek het monopolie van geld als enige ruilmiddel
-) Schulden, de eerste 5000 jaar
-) 2000 jaar strijd over de controle van het geldsysteem
-) De top van de geldpiramide, de Rothschilds
-) Griekenland is kaalgeplukt, op naar de volgende
-) Oorlog is cashen voor de 1% 
-) Controlemechanismen van de 1% 
-) Confessions of an Economic Hitman 

Na wat discussie en tips van bezoekers van visionair.nl hierbij een artikel wat uitgebreid ingaat op de ESM (Europees Stabiliteits Mechanisme, hoe ironisch kan een naam zijn) en ook nog eens duidelijk laat zien dat de burgers of overheden van Europa geen controle hebben over de Europese Centrale Bank. Onderstaande artikel is overgenomen van Courtfool.info waar Rudo de Ruijter vele interessante artikelen heeft geschreven over de werking van ons financiële systeem en ook meerdere zeer diepgaande artikelen over het ESM.

Op http://www.courtfool.info/nl_ESM_Ratificatie_besluit_parlement.htm is een artikel te vinden waar actief actie wordt gevoerd tegen het ESM. Ook zeker de moeite waard en ga hier kijken en meedoen als je iets tegen dit verdag wilt doen waar op 22 mei over gestemd wordt in de tweede kamer. 

Verder is op http://petities.nl/petitie/het-esm-verdrag een petitie tegen dit verdrag te tekenen en ook Ad Broere heeft een aantal goede artkelen over het ESM geschreven. Waarvan o.a. : Het ESM, een voldongen feit? 

Het originele stuk wat hieronder is overgenomen is te vinden in verschillende talen op:  http://www.courtfool.info/nl_ESM_Staatsgreep_in_17_landen.htm

——–

Zoals reeds vermeld in het artikel “ESM, de nieuwe Europese dictator“ hebben de Ministers van Financiën van de 17 euro-landen op 11 juli 2011 een verdrag ondertekend voor de oprichting van het Europese Stabiliteits Mechanisme. Doel is de burgers op te laten draaien voor de honderden miljarden euro’s voor de “reddingsacties” om de euro overeind te houden en de nationale parlementen in een wurggreep te nemen.

De ondertekening werd door de internationale pers totaal niet opgemerkt. Veel journalisten verwarren dit nieuwe ESM-verdrag trouwens nog steeds met zijn (illegale) voorlopers, het European Financial Stabilisation Mechanism (EFSM) en de European Financial Stability Facility (EFSF). De EFSF beschikt over een uitleencapaciteit van 440 miljard. (1.000 miljard sinds 27 okt 2011.) De ESM is zonder limiet.

Op het moment van schrijven moet het verdrag nog door de nationale parlementen in alle 17 landen geratificeerd worden, tenzij dit ook al her en der met stille trom gebeurd is.

Voor een korte kennismaking met het ESM-verdrag zie de video van drie en een halve minuut op YouTube:

 http://www.youtube.com/watch?v=1GaH2MqXfxM

Wanneer we onder staatsgreep verstaan, het overnemen van de feitelijke macht en de inperking van de macht van het democratisch gekozen parlement, dan is dit ESM-verdrag een staatsgreep in 17 landen tegelijk.

Dat is geheel in lijn met het gedachtegoed van de Europese Commissie, dat volgens haar President Barroso “de economische regering van de Unie” moet zijn, die “de acties vast moet stellen die de regeringen uit moeten voeren“. (28.09.11) [1]

Het Europees Stabiliteits Mechanisme (ESM), is niet zozeer een mechanisme, als wel een nieuw bestuursorgaan van de Europese Unie (EU). Opgegeven doelstelling is het verstrekken van leningen (onder strikte voorwaarden) aan eurolanden die niet aan hun financiële verplichtingen kunnen voldoen. Het gaat de taken overnemen van de eerder genoemde EFSF en EFSM. Het wordt geleid door een Raad van Gouverneurs. Dat zijn de 17 Ministers van Financiën van de eurolanden binnen de EU.

Het ESM-verdag stelt in artikel 8, dat dit orgaan een maatschappelijk kapitaal krijgt van 700 miljard euro. Vervolgens staat in artikel 10, dat de Raad van Gouverneurs mag besluiten dit bedrag te wijzigen en dienovereenkomstig artikel 8 aan te passen. In artikel 9 staat, dat de Raad van Gouverneurs nog niet betaald maatschappelijk kapitaal te allen tijde van de deelnemende landen te vorderen (te betalen binnen 7 dagen.) In feite staat er dus, dat de ESM ongelimiteerd geld van de aangesloten landen kan eisen. Het verdrag voorziet geen vetorecht van nationale parlementen.

Unaniem

Volgens artikel 5.6 moet de Raad van Gouverneurs bovenvermelde besluiten in onderlinge overeenstemming nemen. De hele Raad van Gouverneurs moet dus vóór stemmen.

Op het eerste gezicht is het uiterst vreemd, dat het hele verdrag staat of valt met de eensgezindheid van de 17 Ministers van Financiën van de eurolanden. Als je ziet hoeveel moeite het hen momenteel al kost tot overeenstemming te komen over het al dan niet vrijgeven van toegezegde leningen aan Griekenland, dan zou je niet verwachten dat de EU een Europees verdrag in elkaar timmert, dat er juist vanuit gaat, dat die eensgezindheid er wel is, of op z’n minst bereikt kan worden.

De eurozone bestaat uit een bonte afspiegeling van de diversiteit van Europa: Nederland, België, Luxemburg, Duitsland en Frankrijk en verder Ierland, Portugal, Spanje, Italië, Malta, Griekenland, Oostenrijk, Slowakije, Slovenië en tenslotte nog Estland en Finland. De 17 Ministers vormen feitelijk eveneens een bont gezelschap. Elk van hen vertegenwoordigt een land met andere belangen. Van hen wordt eensgezindheid verwacht? Hoe is dat mogelijk?

Om dat te begrijpen moeten we iets verder kijken. In het ESM zijn het weliswaar de 17 Ministers van Financiën, die stemmen over alle belangrijke besluiten, maar er zijn nog andere mensen bij hun vergaderingen aanwezig, officieel als“waarnemers”. Waarom hebben die ministers waarnemers nodig? Om te checken of ze wel doen wat van hen verwacht wordt?

Die waarnemers zijn er drie in het totaal:

• het lid van de Europese Commissie dat over économie en monetaire aangelegenheden gaat,
• de President van de Euro Group (de informele club van de 17 Ministers van Financiën)
• en de President van de Europese Centrale Bank! [2]

Dus, als van de 17 Ministers van Financiën niet spontaan verwacht mag worden dat ze eensgezind zijn, dan moet het dus wel de invloed van deze waarnemers zijn, die dat bewerkstelligt. Om te begrijpen welke invloed de Europese Commissie en de ECB op onze ministers uit kan oefenen, laten we de zaken eens wat nader bekijken.

Wie zijn Ministers van Financiën?

Wel, in z’n algemeenheid zijn dat mensen die komen en gaan. Ze worden meestal benoemd na de nationale  parlementsverkiezingen, die eerst uitmonden in de koehandel van coalitiebesprekingen en vervolgens in het getouwtrek over de invulling van belangrijke portefeuilles, zoals bijv. Binnenlandse Zaken, Economie en Financiën.

Meestal zijn het personen die een politieke carrière ambiëren, die door partijen naar voren zijn geschoven. In het gunstige geval beschikken zij over de capaciteiten om leiding te geven aan een ministerie. Zo’n persoon kan de ene keer de leiding hebben over Defensie en een andere keer benoemd worden tot Minister van Onderwijs of van Sociale Zaken. Kennis van zaken wordt in de regel minder relevant geacht dan leidinggevende vaardigheden.

Economie is geen financiën

Zo hebben we momenteel in Nederland een Minister van Financiën, Jan Kees de Jager, die boordevol diploma’s economie zit, maar aanvankelijk weinig blijk gaf ook maar iets te snappen van financiën. Één van zijn eerste ideeën was een wet voor te stellen, die moest verbieden dat mensen een oproep deden je geld van de bank te halen. Jan Kees, banken hebben geen geld! Voor elke euro die mensen bij de ING op hun rekening hebben staan, heeft de ING nog geen 3 cent ter beschikking. Daar gaat toch niemand voor in de rij staan? En verder is het ook nog zo, dat zolang de centrale bank niet wil dat een bank omvalt, die bank een “run on the bank” met geleend geld eenvoudig kan doorstaan.

Versgebakken Ministers van Financiën zijn in de regel dolgelukkig, dat ze het in hun carrière zo ver geschopt hebben, maar komen wel in een wereld die ze niet of nauwelijks kennen. Dat is het gewichtige wereldje van internationale financiële instellingen en van getallen met eindeloos veel nullen. Als je even niet goed op let, vergis je je zo tientallen miljarden euro’s. [3] Deze nieuwbakken ministers zijn een makkelijke prooi voor de voorlichters van de ECB en het IMF, die uit komen leggen hoe alles in elkaar zit en wat een goed Minister van Financiën betaamt.

Voor zover deze Ministers van Financiën een basiskennis economie hebben, zouden ze kunnen weten, dat het hele euro-experiment gedoemd is te mislukken. Dat was in 1970 bij de start al bekend, maar bankiers en eigenwijze politici drukten de gezamenlijke munt er toch door. Het punt is, dat een gezamenlijke munt alleen kan werken in een economisch homogeen gebied. [4] [5] [6] Hier is waarom.

Het harnas van de vaste wisselkoers

Wanneer consumenten, in landen met minder mogelijkheden voor productiviteit, de voorkeur geven aan goedkopere en betere importproducten, dan zal de buitenlandse schuld stijgen. Tegelijkertijd verslechtert de eigen productiviteit van het land. Een land met een eigen munt, kan deze munt dan devalueren. Dat maakt import-produkten duurder voor de eigen bevolking en exportproducten goedkoper voor buitenlandse kopers. De schuld zal afnemen en de productiviteit weer toenemen. Devaluaties waren heel gewoon voordat de euro begon. De euro werkt als een vaste wisselkoers. Minder productieve landen zitten als ratten in de val. Ze zullen nooit uit de schulden kunnen raken. Daarom is de weg die bewandeld wordt om deze landen met nog hogere schulden op te zadelen een vreemde en kwalijke zaak.

Leve de vrije kapitaalmarkt

We moeten niet vergeten, dat deze landen geen grote, onoverkomelijke problemen hadden toen ze de eurozone binnen kwamen. Anders waren ze niet toegelaten. De problemen ontstonden, doordat met de toetreding tot de euro ook het vrije verkeer van kapitaal een feit werd. Banken uit bestaande eurolanden stroomden massaal toe om de nieuwe euroburgers van goedkope leningen te voorzien. En omdat de banken met eenzelfde kapitaal twee keer zoveel leningen mogen verstrekken voor hypotheken als voor andere doeleinden, werden er vooral woningen gefinancierd. De bankiers vergaten echter, dat mensen niet alleen woonruimte nodig hebben, maar ook inkomen om hun leningen terug te betalen. Ze hadden dus ook voldoende bedrijvigheid moeten financieren. Dat gebeurde niet. Zo kwam een eerste golf nieuwe euroburgers met schulden te zitten, die ze niet meer af kunnen betalen. De woningmarkt stortte in. De aannemers en toeleveranciers gingen failliet, een desolaat landschap van niet-afgebouwde woonwijken achterlatend.

De problematische euroregels

Verder is het zo, dat de “probleemlanden” uitsluitend zo benoemd werden, omdat ze niet meer aan de kunstmatig gestelde eisen van de eurozone voldeden, dat wil zeggen een begrotingstekort van maximaal 3 % van het BBP en een staatsschuld van maximaal 60 % van het BBP. [7] Normaal gesproken is het voor een land geen probleem wanneer de staatsschuld twee keer zo hoog is, als daar bijv. eigendommen tegenover staan, zoals in Griekenland. En een begrotingstekort van meer dan 3 % hoeft voor een land ook geen probleem te zijn. Eigenlijk was het enige probleem, dat de eisen voor de eurozone niet haalbaar bleken en bijna geen enkel aangesloten land zich daaraan hield. Je kunt dus ook stellen, dat degenen die de onhaalbare eisen opgesteld hebben, domkoppen waren en de ministers die beloofden zich er aan te houden eveneens. Het is in ieder geval een simpele manier om een crisis uit te lokken.

Zwarte schaap

Omdat bijna alle landen de gestelde grenzen overschreden hadden, was het zaak de aandacht af te leiden en heel opzichtig naar het stoutste jongetje van de klas te wijzen. Voor Griekenland werd zelfs een hele lastercampagne opgezet, waar ook liegende Nederlandse politici vrolijk aan mee deden. Griekenland zou zijn schuld verborgen hebben gehouden [8], Grieken waren lui, gingen vroeg met pensioen etc. [9] Al snel kwam Griekenland onder vuur te liggen en moest het steeds hogere rente voor zijn leningen betalen. Maar gelukkig wilden de euro-klasgenoten wel helpen. Jan Kees beloofde zelfs, dat we er aan gingen verdienen.

Geld is macht

Wanneer je je slachtoffer eenmaal in de problemen hebt gemanoeuvreerd – nogmaals, Griekenland had geen onoverkomelijke problemen toen het in 2001 lid werd van de eurozone – dan kun je de politiek van de wortel en de stok toepassen. Wij verstrekken je leningen, maar onder voorwaarde dat… Het IMF heeft een halve eeuw ervaring met dit soort machtsmisbruik, en heeft deze politiek moedwillig toegepast in vele ontwikkelingslanden. Eerst wordt het land bedolven onder de leningen, zodat het niet eens de rente kan betalen. Die leningen worden verstrekt voor specifieke projecten. Die worden meestal uitgevoerd door buitenlandse bedrijven. Zij ontvangen het geld van de leningen. Het land blijft met de schulden zitten. Verder wordt alles wat het land aan waarde heeft aan buitenlandse investeerders verkocht. En natuurlijk moet de regering tot het bot bezuinigen en de bevolking bloeden, zodat ze weten dat het IMF de baas is.

Machtsgreep van de Europese Commissie

Hoewel volgens artikel 122.2 van het TFEU [10] de Europese Raad financiële hulp aan landen in nood kan verlenen (op voorstel van de Europese Commissie), konden de wolven van de Europese Commissie de verleiding niet weerstaan een eigen IMF op te richten, of beter gezegd, een Europese broer, die nauw met het IMF samen zou werken.

Die stampten ze in mei en juni 2010 uit de grond, de EFSM en de TFSF. Die hebben een tijdelijk karakter en juridische gebreken. De uitleencapaciteit van de TFSF is recentelijk opgehoogd naar 1.000 miljard euro. (Dat is 3.300 euro per euroburger.)

De opvolger is het ESM. Het is 11 juli 2011 ondertekend en wacht op ratificatie door de nationale parlementen. Het ESM krijgt een permanent karakter en de macht om op kosten en voor risico van de Europese burgersongelimiteerd geld uit de staatskassen te vorderen en uit te lenen. Ze beginnen met 700 miljard (2100 euro per euroburger), maar spreken nu al over 1500 à 2000 miljard die ze nodig denken te hebben…

Amendement artikel 136

De ESM stoelt op een amendement van artikel 136 van het  TFEU  van 23 maart 2011 [11], welke feitelijk een uitbreiding van de bevoegdheden van de EU inhoudt , omdat dit amendement de oprichting mogelijk maakt van organen die de bevoegdheden van de nationale parlementen inperken. En omdat dit amendement gebaseerd is op artikel 48.6 van het Verdrag van Europa is dit illegaal. [12] Daar malen ze in Brussel niet om en ook de nationale parlementen vinden democratische regels niet belangrijk genoeg. De consequentie zou namelijk zijn, dat het volk zich eerst over de uitbreiding van de macht van Brussel uit zou moeten spreken. En dat domme volk zou vast en zeker tegen stemmen.

Het ESM krijgt de macht de nationale staatskassen te legen zonder dat de parlementen hier iets aan kunnen doen. Verder maakt het amendement – strikt volgens de tekst van het besloten amendement – allerlei nieuwe anti-democratische organen mogelijk, die onder voorwendsel van het bestrijden van de instabiliteit in de eurozone de werking van nationale wetgevingen en de burgerrechten kunnen inperken.

Shock and awe

Creëer een crisis en grijp de macht. Op het moment dat het land totaal ontwricht is, kun je de zaken naar je hand zetten. Het is een gewelddadig scenario dat door de voorvechters van de vrijemarkteconomie sinds decennia in vele landen toegepast is, zoals in Engeland, Polen, China, Zuid-Afrika, Rusland en in de VS. Ik verwijs naar één van de meest verhelderende boeken van deze tijd: The Shock Doctrine van Naomie Klein. (Ook in het Nederlands. Een must read.)

Nu is Griekenland dus de klos. De zwartmakerij heeft zijn werk gedaan. De burgers in de andere Eurolanden protesteren nauwelijks, hooguit om het mogelijke verlies van hun geld, dat pensioenfondsen daar belegd hebben. Maar als ze even verder denken, zouden ze zien dat ook zij door de noodfondsen in de schulden gemanoeuvreerd worden en makkelijk morgen het volgende slachtoffer kunnen zijn. Dat kan van de ene op de andere dag gebeuren, ingeleid door een krantenkop als: “ING dreigt om te vallen..”

Vicieuze cirkel

In de paniek van de gecreëerde crisis aanvaarden parlementen intussen noodmaatregelen, die ze de dag ervoor nog niet aan zagen komen. Met het geld van het noodfonds moeten nu ook banken gered worden. Daar hebben de fracties van de Tweede Kamer vandaag (6 okt 2011) mee ingestemd. (De SP stemde tegen.) We hebben nu dus een vicieuze cirkel: de banken veroorzaken de problemen, ze mogen direct en indirect verdienen aan de leningen van de nood-maatregelen, en ze mogen nu nog roekelozer uitlenen, want eventuele verliezen worden door de euroburgers betaalt.

Weg met de unanieme besluitvorming

Terug naar het ESM. Dat verdrag staat of valt met de eensgezindheid van 17 Ministers van Financiën. De Europese Commissie en de ECB vertrouwen dus op hun invloed om de 17 neuzen dezelfde kant op te krijgen.

Nou ja, 17 hoeft niet per se. Een besluit is ook geldig als niet alle ministers aanwezig zijn. Elke minister vertegenwoordigt een aantal stemmen, dat gerelateerd is aan de grootte van zijn land. (Zie annex onder dit artikel.) Als 2/3 van de ministers met 2/3 van het totale aantal stemmen aanwezig is, dan kan er geldig gestemd worden. En zich onthouden van stemmen verhindert een unanieme beslissing niet. Zolang maar niemand tegen stemt.

In theorie, zou een eigenwijze minister van een klein landje dus roet in het eten kunnen gooien. Moet hij wel lef hebben, maar dat terzijde. Daar wil Barroso vanaf. Hij wil dat alle Europese verdragen aangepast worden en dat besluiten niet meer unaniem genomen hoeven te worden. Voor het ESM zou dat betekenen, dat als Duitsland, Frankrijk, Italië en Nederland op één lijn zitten, de andere 13 niets meer in te brengen hebben. Leve de dictatuur in Brussel! Leve de EU!

Onschendbaarheid

We zijn er al aan gewend, dat bestuurders en volksvertegenwoordigers niet verantwoordelijk gehouden willen worden voor hun woorden en daden. Maar bij het ESM maken ze het wel heel erg bont. De regels zijn zo opgesteld, dat degenen die er werken alles kunnen doen en laten wat ze willen, zonder dat ze daar door parlementen, bestuursorganen of rechters op aangesproken kunnen worden. Hooguit, kan een Minister van Financiën vervangen worden door een andere, die dan ook meteen weer van dezelfde buitensporige privileges geniet. Een crimineel zou zich geen beter boevenhol kunnen wensen.

Nawoord

De Europese Unie heeft de vrije markt economie als vastgelegd uitgangspunt. Bijna iedereen heeft inmiddels begrepen, dat deregulering van banken, privatisering van de infrastructuren en opheffen van overheidstaken tot een harde en door crises geteisterde samenleving leidt. Die uitgangspunten zijn achterhaald. De aanhangers van deze principes zullen deze er alleen met geweld door kunnen drukken. Griekenland zal niet het laatste slachtoffer zijn.

Annexe

Verdeling van de stemmen onder de Gouverneurs van het ESM in verhouding van de aandelen.

Subscriptions to the authorised capital stock

Bronnen en referenties

[1] Barroso, 28 september 2011 http://euobserver.com/19/113760

[2] De Europese Centrale Bank is officieel geen orgaan van de Europese Unie.* Het ECB is eigendom van de centrale banken van de euro-landen. Die zijn op hun beurt onafhankelijk van de nationale regeringen in die zin, dat ze daar geen opdrachten van aannemen. Ze worden bestuurd door een raad van privé personen. De euro is dus niet van de EU, ook niet van nationale overheden, maar van een kartel van privé-bankiers, de ECB in Frankfurt, de stad van de Rothschilds. De EU kan de ECB niets opdragen, maar omgekeerd heeft de ECB wel macht binnen de EU. Hij bestuurt het European System of Central Banks, dat wel een EU-orgaan is. Daar zijn de ECB, samen met de centrale banken van de eurozone, de leden van. Hoe ingewikkeld moet je het maken om een privé-onderneming toch de macht van een officieel orgaan te geven?

* http://www.europarl.europa.eu/parliament/expert/displayFtu.do?id=73&ftuId=FTU_5.2.html&language=en

[3] Vrijspreker 22 juli 2011 *

De Nederlandse overheid en de Europese Commissie spreken elkaar tegen over de omvang van het nieuwe steunpakket voor Griekenland. Volgens het Ministerie van Financiën gaat het om een bedrag van 109 miljard euro, waarvan 50 miljard euro afkomstig is van banken en andere financiële instellingen. Volgens de Europese Commissie dragen de overheden 109 miljard euro bij en komt daar nog eens 50 miljard bij van de private instellingen. De Nederlandsche Bank weet het niet: “Wij zijn ook benieuwd hoe het nu zit”, zegt een woordvoerder van DNB. De Europese Centrale Bank verwijst naar de Europese Commissie

* http://www.vrijspreker.nl/wp/2011/07/eu-euro-reddingsactie-geklungel/

[4] In de wetenschappelijke studies over de “optimum currency areas” kunnen we de studies onderscheiden die focussen op de noodzakelijke condities en die van na 1970 (toen politici besloten hadden dat ze een gezamenlijke munt wilden) die meer focussen op kosten en baten.

Roman Horvath and Lubos Komarek in “OPTIMUM CURRENCY AREA THEORY: AN APPROACH FOR THINKING ABOUT MONETARY INTEGRATION” (2002)

“It is possible to distinguish two major streams of the optimum currency area literature. The first stream tries to find the crucial economic characteristics to determine where the (illusionary) borders for exchange rates should be drawn (1960s-1970s). The second stream (1970s-till now) assumes that any single country fulfills completely the requirements to make it an optimal member of a monetary union. As a result, the second approach does not continue in the search for characteristics, identified as important for choosing the participants in an optimum currency area. This literature focuses on studying the costs and the benefits to a country intending to participate in a currency area.”

http://wrap.warwick.ac.uk/1539/1/WRAP_Horvath_twerp647.pdf , page 7.

Friedman put forward the advantages of flexible exchange rates between countries as follows: As it is commonly observed, the country’s prices and wages are relatively rigid and factors are immobile among the countries. As a result, under the negative demand or supply shock the only instrument to avoid higher inflation or unemployment is the change in the flexible exchange rate (that means appreciation or depreciation of the currency). This brings the economy back to the initial external and internal equilibrium. (…) Under the fixed exchange rate regime there would always be the unpleasant impact on unemployment or inflation.

http://wrap.warwick.ac.uk/1539/1/WRAP_Horvath_twerp647.pdf , page 8.

[5] Yrd. Doç. Dr. Hüseyin Mualla YÜCEOL, Mersin Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi, Maliye Bölümü, in “WHY THE EUROPEAN UNION IS NOT AN OPTIMAL CURRENCY AREA: THE LIMITS OF INTEGRATION”

Europe is not an optimal currency area. Although, On January 1, 1999, 11 EU countries initiated an EMU by adopting common currency, the euro, the EU does not appear to satisfy all of the criteria for an optimum currency area. Then, joining the EU is not identical with joining the euro for both old members and new members.

http://eab.ege.edu.tr/pdf/6_2/C6-S2-M6.pdf , page 66

[6] Paul de Grauwe, gedeelten van een speech:

“With up to twenty-seven members instead of the present twelve, the challenge for ensuring a smooth functioning of the enlarged Eurozone will be daunting. The reason is that in such a large group the probability of what economists call ‘asymmetric shocks’ will increase significantly. This means that some countries may experience a boom and inflationary pressures while others experience deflationary forces. If too many asymmetric shocks occur, the ECB will be paralyzed, not knowing whether to increase or to reduce the interest rates. As a result, member countries will often feel frustrated with the ECB policies that do not (and cannot) take into account the different economic conditions of the individual member countries. This leads us to the question whether the enlarged EMU will, in fact, be an optimal currency area.” (…)

“If a country is hit by negative shocks brought about by agglomeration effects, the wage cuts necessary to deal with these shocks will inevitably be very large. To give an example: If Ford Motor were to close down a plant in Belgium and to invest in Poland instead, the wage cut of Belgian workers that would convince Ford Motor not to make this move would have to be 50% or more given that the wage not feasible, then flexibility dictates that the Belgian workers be willing to move.”

http://mostlyeconomics.wordpress.com/2010/06/21/were-europes-curent-problems-never-imagined/

[7] Dit zijn eisen van het “Stabiliteits- en groeipact”

[8] Nikolaos Salavrakos, Member of the European Parliament in “Is there a way out?”

http://www.efdgroup.eu/news/99-the-greek-fiscal-crisis-is-there-a-way-out.html

[9] OECD statistieken

http://www.oecd.org/document/47/0,3343,en_2649_34747_39371887_1_1_1_1,00.html

[10] Article 122.2 of the Treaty on the Functioning odf the European Union:

“Where a Member State is in difficulties or is seriously threatened with severe difficulties caused
by natural disasters or exceptional occurrences beyond its control, the Council, on a proposal from the
Commission, may grant, under certain conditions, Union financial assistance to the Member State
concerned. (…)”

[11] European Parliament resolution of 23 March 2011 on the draft European Council
decision amending Article 136 of the Treaty on the Functioning of the European Union

http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?pubRef=-//EP//TEXT+TA+P7-TA-2011-0103+0+DOC+XML+V0//EN

[12] art 48.6 Treaty of the European Union

eur-lex.europa.eu

Update 6 February 2012

As was the case for the first version of the ESM-treaty of 11 July 2011, the press has apparently decided that the public should not be informed about the new version of this treaty signed 2 February 2012.

Treaty on the Establishment of the European Stability Mechanism (ESM)

http://www.european-council.europa.eu/eurozone-governance/esm-treaty-signature

A big difference with the first version is that the signatories oblige themselves to pay, but in order to get a loan when they ask for it, they must also sign another treaty, that is not ready yet, the TREATY ON STABILITY, COORDINATION AND GOVERNANCE IN THE ECONOMIC AND MONETARY UNION.

http://www.european-council.europa.eu/media/579087/treaty.pdf

This associated treaty will transfer many more powers to Brussels.

The ESM treaty must still be ratified by the national parliaments before taking effect on 1 July 2012, if the countries representing at least 90% of the shares have ratified it by then. As the press keeps silent on this treaty, it will be difficult to have public debates on the usefulness and consequences of the ESM, like the transfer of parliamentarian and ministerial powers to the ESM.

dutch:

http://www.european-council.europa.eu/media/582895/10-tesm2.nl12.pdf  (if unavailable, here a copy)

Short video: http://www.youtube.com/watch?v=1GaH2MqXfxM

spanish:

http://www.european-council.europa.eu/media/582869/01-tesm2.es12.pdf   (if unavailable, here a copy)

short video: http://www.youtube.com/watch?v=A9zrxk9N4e4

german:

http://www.european-council.europa.eu/media/582866/02-tesm2.de12.pdf  (if unavailable, here a copy)

Short video: http://www.youtube.com/watch?v=d6JKlbbvcu0

estonian:

http://www.european-council.europa.eu/media/582876/03-tesm2.et12.pdf  (if unavailable, here a copy)

greek:

http://www.european-council.europa.eu/media/582879/04-tesm2.el12.pdf  (if unavailable, here a copy)

english:

http://www.european-council.europa.eu/media/582311/05-tesm2.en12.pdf  (if unavailable, here a copy)

short video: http://www.youtube.com/watch?v=rxMOW94V6xQ

french:

http://www.european-council.europa.eu/media/582863/06-tesm2.fr12.pdf  (if unavailable, here a copy)

short video: http://www.youtube.com/watch?v=rFTbIGahzhU

irish:

http://www.european-council.europa.eu/media/582886/07-tesm2.ga12.pdf  (if unavailable, here a copy)

italian:

http://www.european-council.europa.eu/media/582889/08-tesm2.it12.pdf  (if unavailable, here a copy)

short video: http://www.youtube.com/watch?v=D0YM-2r8mcA

maltese:

http://www.european-council.europa.eu/media/582892/09-tesm2.mt12.pdf  (if unavailable, here a copy)

portuguese:

http://www.european-council.europa.eu/media/582898/11-tesm2.pt12.pdf  (if unavailable, here a copy)

Short video:   http://www.youtube.com/watch?v=EIHC34exwZ4

slovak:

http://www.european-council.europa.eu/media/582901/12-tesm2.sk12.pdf  (if unavailable, here a copy)

slovenian:

http://www.european-council.europa.eu/media/582908/13-tesm2.sl12.pdf  (if unavailable, here a copy)

finnish:

http://www.european-council.europa.eu/media/582911/14-tesm2.fi12.pdf  (if unavailable, here a copy)

swedish:

http://www.european-council.europa.eu/media/582914/15-tesm2.sv12.pdf  (if unavailable, here a copy)

Short video: http://www.youtube.com/watch?v=myzgAHVBg_s

bulgarian, short video: http://www.youtube.com/watch?v=0RbVSPIFsI8

russian, short video: http://www.youtube.com/watch?v=G50-slShDKs

For comparison you can find a copy of the initial ESM treaty here: xx_ESM-treaty_11_July_2011.pdf

Als u wenst, kunt u dit artikel kopiëren, doorsturen of publiceren in kranten of op het internet.

Zouden meer mensen dit artikel moeten lezen?

Op het internet hebben de lezers de macht! Zij bepalen welke informatie de wereld rond gaat! U bent zich er misschien niet van bewust, maar als elke lezer een link stuurt naar 3 geïnteresseerde personen, dan zijn er maar 20 stappen nodig om 3,486,784,401 mensen te bereiken! Wil je dat zien gebeuren? Gebruik je macht!

3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3 x 3 = 3,486,784,401

Als u de volgende publikatie niet wilt missen, klik dan hier:

Ik ontvang graag een berichtje zodra een nieuw artikel in het Nederlands verschijnt.

NB: SPAMFIGHTER ziet mijn berichten vaak als SPAM. SPAMFIGHTER als politiek wapen? Nee, het is slechts het gevolg van niet goed doordachte uitgangspunten van het programma. Als u zich inschrijft om op de hoogte te blijven, check dan regelmatig uw spamfolder. En als u daarin berichten van mij vindt, klik dan s.v.p. op UNBLOCK. Bij voorbaat dank. – Rudo de Ruijter

Alle water op aarde samen vormt maar een kleine bol.

In feite leven we maar in een klein, dun en kwetsbaar vliesje, dat we erg aan het vervuilen zijn. We moeten daarom snel overstappen op duurzame landbouw en energiebronnen en zuiniger en slimmer omspringen met grondstoffen.

De heer in het verkeer is een computer
In Nevada is het sinds kort legaal om computerbestuurde auto’s de weg op te sturen. Dit mede dankzij een intenieve lobby van Google, dat in de staat haar vloot aan computergestuurde auto’s wil uittesten. Google heeft een ijzersterk argument. Het aantal verkeersdoden. Dit is in de Verenigde Staten dertigduizend per jaar, evenveel mensen als in een middelgrote stad wonen. Verreweg de voornaamste oorzaak: menselijke fouten. Door computrs bestuurde auto’s kunnen het aantal verkeersdoden radicaal terugdringen, aldus David Champion, hoofd auto testing van Consumer Reports, mar alleen als alle uto’s door computers worden bestuurd. Hij denkt dat een mengvorm van menselijke en computerchauffeurs chaos op zou leveren. Dit omdat volgens hem mensen beter in staat zijn het gedrag van andere mensen te voorspellen dan computers dit ooit zouden kunnen. Als mensen zien dat de chauffeur van een naderende auto ze niet aankijkt, maar plankgas geeft, zullen ze afremmen, stelt Champion. Tenzij ze in een SUV rijden en een pesthumeur hebben natuurlijk, want dan kunnen ze later de tegenligger van de bumper schrapen.

Google's autonome auto mag nu in Nevada zonder chauffeur rondrijden.

Electronic Stability Control
Google’s auto’s, omgebouwde Toyota Priussen, bevinden zich nog steeds in de testfase en zijn niet te koop voor particulieren. Sommige “driver assist” technologieën die in dergelijke auto’s worden uitgetest, worden al wel toegepast in nu verkrijgbare auto’s en helpen het aantal verkeersdoden terug te dringen. Bijvoorbeeld Electronic Stability Control, waarbij computers bestuurders ondersteunen met de voertuigbeheersing tijdens abrupte verkeersmaneoeuvres (in de praktijk: gevaarlijke noodsituaties), lieten het aantal dodelijke botsingen met een derde dalen.

V2V
Een technologie die Google niet gebruikt, maar waar wel mee wordt geëxperimenteerd (en die automatische voertuigen veel effectiever zou maken) is vehicle-to-vehicle communication, V2V. Zendertje in autos communiceren met elkaar en met zendertjes langs de kant. Ze geven elkaar voortdurend snelheid en positie door, zodat ze daar rrekening mee kunnen houden. V2V is al in een vergevorderd stadium van ontwikkeling door een consortium van aautofabrikanten en de federale National Highway Traffic Safety Administration (enigszins te vergelijken met de Nationale Verkeersdienst).

Voor- en nadelen
Automatische voertuigen houden zich altijd aan de maximumsnelheid en aan de verkeersregels (tenzij een voertuighacker, een nog niet bestaande soort crimineel, toeslaat). Ook kan de politie een vluchtauto eenvoudig de opdracht geven richting politiebureu te rijden en de portieren vergrendeld te houden. Of als de eigenaar de wegenbelasting niet heeft betaald of dronken is, stil blijven staan. De kilometerheffing wordt zo ook een fluitje van een cent. De gangen van een potentiële verdachte, iedereen dus, zijn zo van minuut tot minuut na te gaan. Vanuit overheidsstandpunt is er dus veel voor te zeggen dit soort auto’s verplicht te stellen. In het algemeen belang, dat spreekt. Maar toch jammer van al die mooie actiefilms waaarin scheurende auto’s elkaar de pas af proberen te snijden. Aan de andere kant: de niue ster wodt de carhacker, die met zijn software een enorme verkeersopstopping veroorzaakt en politiedrones laat crashen. De nieuwe Jan de Bont?

Bron:
CNN Money

Oliejunks
Op dit moment passen oliemaatschappijen de meest bizarre kunstgrepen uit om het laatste beetje olie uit de rotsen te persen. Zeewater wordt de olievelden in gepompt, in de Canadese teerzandgroeven wordt zelfs schaars aardgas opgestookt om de latste druppels teerzandolie uit het teerzand te persen. Vanzelfsprekend verandert de plaats waar deze winning plaatsvindt in een ecologische rampzone, maar dat mag de pret niet drukken. Per slot van rekening snuiven cocaïneverslaafden ook met graagte een lijntje dat daarvoor een onwelriekende reis door de endeldarm van een bolletjesslikker heeft gemaakt.

Het grootste potentieel van het olieveld Ghawar zit niet onder maar boven de grond.

Twee keer het IJsselmeer opgestookt
Dit terwijl de energie letterlijk voor het grijpen ligt. Neem nu het olieveld Ghawar, verreweg het grootste olieveld ter wereld. Ghawar, dat aan de oostkust van het naargeestige koninkrijk Saoedi-Arabië ligt, vormt een onderaards oliemeer van driehonderd bij dertig kilometer groot. Sinds de ontdekking van Ghawar, in de jaren vijftig, is er uit dit enorme veld 10,3 kubieke kilometer olie gepompt. Tweederde van alle Saoedische olie en tien procent van alle wereldolieproductie komt uit dit veld. Een indrukwekkende hoevelheid, dat zeker. 10,3 kubieke kilometer is ongeveer twee keer de inhoud van het IJsselmeer. Allemaal in rook opgegaan.

Iedere wereldbewoner gratis elektriciteit
Toch, geloof het of niet, valt dit volkomen in het niet vergeleken met de hoevelheid ‘onzichtbare olie’ die dit veld bevat. Of liever gezegd: die op het veld neerkomt. De Saoedische oostkust is niet het allerzonnigste deel van het land, daarvoor moet je in de kurkdroge Rub al-Khali zandwoestijn in het zuidoosten zijn, maar per vierkante meter per jaar komt er desondanks meer dan 2000 kilowattuur neer. Precies, waarde lezer, dit lees je goed. Het totale elektriciteitsverbruik van een Nederlander of Belg is te dekken met één enkel zonnepaneeltje met een rendement van 100% op de dorre vlakte van Ghawar. En er zijn nogal wat van die vierkante meters. Tien miljard om precies te zijn (in feite is het veld niet echt een rechthoek, maar wat kleiner). Let wel: alleen de oppervlakte van Ghawar. Meer dan genoeg dus om iedereen ter wereld van alle elektriciteit te voozien die we nodig hebben. (Ik weet het, zonnepanelen halen helaas in werkelijkheid slechts 15-20-% maar toch.)

Twintig centimeter aardolie-per jaar
Nu is deze zonne-energie ook om te rekenen in hoeveelheden olie. Immers: een kilowattuur is 3,6 megajoule (MJ). Ook een liter aardolie bevat verbrandingsenergie, die in megajoules is uit te drukken: rond de 35 MJ per liter. We kunnen dus zeggen dat een kilowattuur gelijk staat aan de chemische energie in 100 ml aardolie. De totale hoeveelheid onzichtbare aardolie die elk jaar neerkomt op Ghawar is daarmee uit te rekenen: 2000 kWh maal 10 miljard (300 km x 30 km) maal 0,1 liter per kWh geeft een volume van  2000 miljard liter, meer dan een barrel olie per vierkante meter per jaar (een laag zwarte drab van 20 cm diep die het hele Ghawarveld bedekt). Let wel, per jaar. En nu komt de grootste grap. Uit het Ghawar-veld is sinds de ontdekking van het veld tot nu, 60 miljard vaten olie (een laag olie van een meter diep) gehaald. Met andere woorden: als we onze hypothetische wonderpanelen weer uit de kast halen, en alle energie in olie omzetten, kunnen we hiermee in vijf jaar evenveel olie produceren als uit het productiefste en grootste olieveld ter wereld in zijn gehele bestaan geproduceerd heeft.

I rest my case.

Financiële parasieten profiteren weer van wanbeleid
De financiële zaken in Europa zijn, zo blijkt wel, niet erg intelligent geregeld. Zo leent de Europese Centrale Bank tegen lage rente miljarden uit aan banken in Zuid-Europese landen, die daar weer massaal overheidsschulden van hun lokale overheid van opkopen. Deze besluit daarom op te houden met bezuinigen (en ook al bezuinigt de landelijke overheid wel, de lokale overheden in Spanje gaan nog driftig door met schulden maken). De lokale banken maken woekerwinsten over deze overheidsschulden, die immers toch wel door de ECB gedekt worden. Hierdoor lopen deze schulden steeds verder op.  De parasitaire financiële sector is hier vanzelfsprekend erg blij mee, terwijl de rest van het bedrijfsleven, waar het bankstergilde het levensbloed van opzuigt, droog blijft staan. Deze leningen zijn, vinden de bankiers, te riskant. Onroerend goed is dat klaarblijkelijk niet, waardoor er in Duitsland, net als een paar jaar daarvoor elders,  massaal in protserige, over een paar jaar leegstaande gebouwen wordt geïnvesteerd.

Belastinggeld, goed besteed.

Faillisement stopt schuldenmaken direct
Uiteraard was het verstandiger geweest om de Zuid-Europese landen te verbieden nog meer schulden te maken. Dit had eenvoudig gekund, door een waarschuwing af te geven dat een faillisement dreigt en dat de ECB niet garant staat. Niemand had deze landen dan nog geld geleend en bezuinigen was vanzelf gegaan. Hard en pijnlijk, dat zeker, maar wel effectief. Het zou ook een grote economische weldaad zijn als er massaal banken failliet gaan en de maffia die verantwoordelijk is voor dit wanbeleid via de pluk-ze wetgeving wordt aangepakt. Lokale spaarders kunnen af worden betaald met de aflossingen van de mensen met hypotheken. Hierdoor was een grote hoeveelheid schuld in rook opgegaan en had dit de onevenwichtigheden in de financiële balans gecorrigeerd. Dit had even adempauze gegeven om de ernstige structurele fouten in het huidige financiële systeem aan te pakken.

Investeren met geleend geld in gebakken lucht, zoals tijdens de onroerend-goed zeepbel in Ierland, is in feite consumptie. Veel Ieren zitten nu met de gebakken peren.

Garandeer alleen productieve leningen
Er is een eenvoudige manier om te voorkomen dat het schuldenmonster nog verder uit de hand loopt. Er bestaan namelijk twee vormen van leningen. Er zijn leningen die worden gebruikt om investeringen te doen, bijvoorbeeld in een nieuwe fabriek of zonnepaneel, en leningen die worden gebruikt voor consumptie, voor een vakantie bijvoorbeeld. In het geval van een investering is de kans erg groot dat het geld weer terug komt. Een zonnepanel verdient zichzelf in een jaar of tien tot vijftien weer terug: degene die het zonnepaneel of warmtepomp heeft geplaatst, hoeft geen kilowatturen meer te kopen van het energiebedrijf. Een consumptieve lening daarentegen komt nooit meer terug. Degene die de lening aangaat, moet op een andere manier maar zien dat hij zijn geld bij elkaar krijgt. Het probleem met een lening voor een protserig gebouw of sociale verwenpakketten is, dat deze zichzelf dus niet terugbetaalt.

Laat staatsobligaties dekken door datgene waar ze in zijn geïnvesteerd
Niemand zal een lening verstrekken aan een buurman, die er vakantie of een dure auto van gaat kopen. Dat is alleen bij een staatsobligatie een stuk moeilijker te zien. Uiteraard is het een beter idee een staatsobligatie te kopen van een land dat er mee investeert, dan van een land dat er ambtenaren een forse loonsverhoging mee geeft. Zelfs in een land als Griekenland wordt er een, toegegeven, minuscuul deel van het geleende geld zinnig besteed, bijvoorbeeld aan wegen, nuttig onderwijs of essentiële gezondheidszorg. Bij gezondheidszorg is het wat lastig, tenzij je privéziekenhuizen wilt, maar voor een obligatie voor een weg zou de weg als onderpand kunnen dienen. Betaalt de overheid niet terug, dan wordt het een tolweg. In het geval van onderwijs invsteer je als belegger in de afgestudeerden. Je zal dus eerder willen inveteren in een agronoom of chemisch technoloog dan in bijvoorbeeld een politicoloog of archeoloog. Alhoewel, de laatsten zijn interessant voor de sociale beleggers. Masochistische beleggers mogen staatsobligaties kopen waarmee ambtenarensalarissen van de Europese Unie of ontwikkelingshulp aan Hamas worden betaald. Deze hebben een negatief rendement; beleggers moeten dus elk jaar extra betalen.

Wat als we zouden kunnen leven in een schone wereld? Een wereld waar de energie volledig schoon wordt opgewekt, het water niet meer vervuild wordt, transport echt schoon is en de producten schoon en recyclebaar worden geproduceerd. Zo’n wereld komt er. Tegenlicht verkent wereldwijd de ongekende mogelijkheden van Cleantech, de nieuwe industriële revolutie.

Van China tot de VS en van Europa tot Thailand, overal zijn de tekenen zichtbaar van de nieuwe toekomst. Volledig groene mobiliteit aangedreven door duurzame energie, overal schoon drinkwater door nano-technologie, verven met CO2. Het kan, het gebeurt en het werkt. Tegenlicht laat samen met Nick Parker - de geestelijk vader van Cleantech – zien welke wereld in de komende decennia de onze zal worden.

In onze huidige samenleving gebruiken we veel technologieën die niet duurzaam blijken. We worden wereldwijd geconfronteerd met grote problemen: Het klimaat wordt verstoord; lucht, water en bodem raken ernstig vervuild; grondstoffen en schoon water worden schaars of raken op. Kortom, we vragen meer van onze aardbol dan deze aankan, met verstoring van eco-systemen en drastische afname van biodiversiteit tot gevolg. We vergiftigen onze wereld als we niet snel en collectief ingrijpen

Maar er is een uitweg. De nieuwe industriële revolutie is onafwendbaar en zal een andere wereld brengen. Met Cleantech kunnen we de wereld in het komende tijdperk – de energie- en klimaateeuw – gezonder, rijker, innovatiever, productiever en veiliger te maken.

Tegenlicht reist de wereld rond op zoek naar een schone toekomst.

Het lichaam ten dienste van de geest.

‘The story of the heart’  is het thema van de expositie Body Worlds, t/m 17 juni te zien in Expo Zuidas, Amsterdam.

Stelling II is, dat het leven dat men leeft er echter het meeste toe doet, omdat na de dood het lichaam geen waarde meer heeft; gecremeerd of begraven wordt. Terwijl het leven sporen achterlaat.

Andere mogelijkheden voor het lichaam zijn donatie van organen, en  het ter beschikking stellen aan de wetenschap.

De boodschap in deze mogelijkheden is nogmaals gegeven zorgvuldig voor het lichaam te zorgen om het in goede gezondheid te houden. Daarbij moet men denken aan geestelijke en lichamelijke gezondheid, waarbij we bij stelling III aankomen, die ook in de expositie in de vorm van een vraag m.b.t. het thema gebracht wordt: ‘kan men sterven aan een gebroken hart?’.

Misschien krijgen bezoekers van de expositie uitsluitsel, maar ook een visionaire discussie kan hiertoe bijdragen. Bekijk bovendien de mooie impressies van de video voor een indruk van deze expositie.

Hatha yoga staat als "yoga" bekend in het westen, maar is slechts een van de vele yoga's. Hatha yoga probeert licham en geest in harmonie te bengen.

Lichaam en geest verschillend benaderd
Welvaartsziekten zijn nog steeds doodsoorzaak no. 1. Hieronder wordt verstaan de leefwijze, zowel  lichamelijk, als wat men geestelijk meemaakt.

Het medisch model biedt somatische therapieën, die ingrijpen op lichamelijk niveau; de klassieke geneeskunde. Psychische stoornissen worden ook somatisch behandeld, d.i. met  medicamenten, psychochirurgie en convulsieve behandelingen of therapieën, en gecombineerd met psychotherapie.

De holistische visie verabsoluteert de psychische factor van ziekte, waarbij de oorzaak van de problemen -waaronder ook lichamelijk ziek zijn- wordt gelegd in de geestesgesteldheid. Een consequentie van deze manier van denken is ook dat er een eigen verantwoordelijkheid geldt voor de ziekte die je onder de leden hebt, de geest deugt namelijk niet. Als een gevolg hiervan voelen patiënten zich enorm schuldig als ze niet hun eigen genezing kunnen bewerkstelligen. De reden waarom toch veel mensen geloven in deze holistische visie is dat ze wellicht zin kunnen geven aan een anders als zinloos ervaren ziekte.

Geest versus lichaam.
Feit is dat psychische stoornissen zich kunnen voordoen als organische ziekten, bijv. misselijkheid. Dit noemt men dan een psychogene ziekte.
Er zijn aanwijzingen dat bij het ontstaan van kanker psychologische factoren een rol spelen. (het immuunsysteem kan ondermijnd worden waardoor minder ‘killercellen’ worden geproduceert.) Stress kan leiden tot essentiële hypertensie, en coronaire hartziekten. Bij de hartziekten maakt het uit of men tot persoonlijkheid type A of B behoort, en eventueel de mate van ongeduld of vijandigheid in die persoon. De combinatie van psychische en lichamelijke factoren, die ook weer op elkaar ingrijpen, heet psychofysiologische ziekte (nieuwe term voor psychosomatische ziekte).
Somatische en tactiele (gevoels) hallucinaties zijn een ander voorbeeld  van een geest/lichaam beïnvloedende problematiek.

Je liefde en je leven.
Welke klachten brengt een gebroken hart, en hoe is het eventueel te genezen?
Zie ook eerdere artikelen en commentaren over liefde, die zeker te maken hebben met het hart.