‘Astrobiologen vinden fossielen van levensvormen in meteorieten’

Share Button

Onderzoekers van de groep Astrobiologie van de universiteit van Cardiff troffen fossielen aan van een reeds lang geleden uitgestorven suborde van een groep micro-organismen, dinoflagellaten, in overblijfselen van een meteoriet die neer kwam in de provincie Polonnaruwa op Sri Lanka. Wickramasinhe en de zijnen, alsmede andere panspermisten worden door de mainstream wetenschappelijke orde weggezet als fantasten, maar nu begint dat te veranderen, door steun uit onverwachte hoek. Het leven blijkt, aldus statistische analyse, veel ouder te zijn dan de aarde. Wickramasinghe zal na decennia van hoon in zijn vuistje lachen.

Teergeur
In de vroege avond van 29 december 2012  daalde een vuurbal neer boven de Sri Lankese provincie Polonnaruwa. Hete, gloeiende fragmenten regenden over het platteland en getuigen meldden de sterke geur van teer of asfalt. De lokale politiemacht verzamelde in de dagen daarna verschillende specimens van deze stenen en stuurde ze naar het Sri Lankan Medical Research Institute van het ministerie van Volksgezondheid in de hoofdstad Colombo. Na vastgesteld te hebben dat zich opmerkelijke structuren in de stenen bevonden, stuurden de ambtenaren van het onderzoeksinstituut de monsters naar de onderzoeksgroep van of astrobiologen aan de Cardiff University in Wales voor verdere analyse[1].

Er komen steeds meer aanwijzingen dat het leven  van buiten op aarde terecht is gekomen.

Er komen steeds meer aanwijzingen dat het leven van buiten op aarde terecht is gekomen.

 

‘Overblijfselen uit kometen’
De uitkomsten van deze tests zijn opmerkelijk te noemen. Volgens de mensen van Cardiff bevatten de stenen gefossiliseerde biologische structuren, ingebed in het rotsgesteente. Hun testen wijzen duidelijk uit dat de rotsmonsters niet door aardse micro-organismen zijn vervuild. Jamie Wallis van Cardiff University en zijn teamgenoten ontvingen in totaal 628 steenfragmenten, afkomstig van rijstvelden in het gebied. Slechts drie hiervan waren duidelijk meteorieten. Eén steen bleek een zeer lage dichtheid te hebben van onder de gram per kubieke centimeter (dus minder dicht dan water te zijn).   De korst bleek gedeeltelijk gesmolten (gebruikelijk bij meteorieten die door de aardse atmosfeer zijn gereisd), bevatte bijna 4% koolstof en bevatte de nodige teerachtige koolwaterstoffen. Om deze reden denken Wallis en zijn teamgenoten dat de vuurbal een kleine komeet was of onderdeel van een opgebroken komeet.

Algen in kometen?
De meest opmerkelijke bewering is gebaseerd op een elektronenmicroscopische opname van structuren binnen de stenen. Volgens het team-Wallis laat één foto een koolstofrijk, stikstofarm, complex microfossiel zien van ongeveer 100 micrometer doorsnede die gelijkenis vertoont met een groep vrijwel geheel uitgestorven zee-dinoflagellaten (een groep algen). Een ander beeld toont een goed gefossiliseerde flagella (zweepstaart) van 2 micrometer doorsnede en 100 micrometer lengte. Dit wijst er volgens het team op dat de gefossiliseerde alg, waar deze flagella ooit deel van uitmaakte, in een micro-zwaartekrachtsomgeving met lage druk, zoals een komeet, is opgegroeid. Het lage stikstofgehalte wijst op een fossilisatie zeer lang geleden. Wallis and co. noemen het bewijs sterk en overtuigend. “This provides clear and convincing evidence that these obviously ancient remains of extinct marine algae found embedded in the Polonnaruwa meteorite are indigenous to the stones and not the result of post-arrival microbial contaminants,” aldus hun conclusie.

Bliksem
Critici denken dat deze verschijnselen zijn ontstaan door blikseminslag en dat de gesteenten dus een fulguriet vormen. Onzin, aldus Wallis en co. Volgens hen onweerde het in deze periode niet in de provincie Pollonaruwa.  Ook zouden de temperaturen bij blikseminslag, rond de 1700 graden, weinig over hebben gelaten van biologische inhoud. Ook lijken de stenen niet op fulgurieten. Om dit dispuut definitief te beslechten zouden fulgurieten onder de elektronenmicroscoop moeten worden gelegd. Helaas kwam zowel het team-Wallis als de critici niet op deze gedachte.

Panspermie nog controversieel
Niettemin is het idee van panspermie veel te visionair voor de wetenschappelijke goegemeente, die om deze reden om nog veel meer bewijzen vraagt. Met de gedachte dat het leven in recordtempo ontstond, enkele tientallen miljoenen jaren vlak nadat de aarde het Late Heavy Bombardment had doorstaan en vervolgens 2 miljard jaar vrijwel stil bleef staan, hebben evolutiebiologen opmerkelijk genoeg minder moeite. Volgens Wallis en zijn team is panspermie, dus een verspreiding van het leven over het gehele zonnestelsel en ver daarbuiten, de meest logische verklaring. “The presence of fossilized biological structures provides compelling evidence in support of the theory of cometary panspermia first proposed over thirty years ago”. Een inzicht uit de koker van wijlen Fred Hoyle en teamlid Chandra Wickramasinghe, die beiden graag het wetenschappelijke establishment tegen de schenen schopten.

Terrestriële meteoriet?
Er zijn ook andere verklaringen, zoals die door Visionair.nl al eerder zijn beschreven. Zo kan dit een aardse meteoriet zijn, ontstaan toen de dinododende Chicxulub asteroïde of een van haar vernietigende voorgangers toesloeg en miljarden tonnen aards materiaal de interplanetaire ruimte in lanceerde. Hierop wijst de gelijkenis met de uitgestorven groep dinoflagellaten. Hopelijk was het team zo gis om de isotopenverhouding hierop te checken. Een andere optie is dat de structuren niet biologisch van aard zijn. En uiteraard kan het team ook uit een stel onwetenschappelijke oplichters en fantasten bestaan, de verklaring die zo lijkt het, het meest geliefd is onder de mainstream wetenschap.

Leven waarschijnlijk ouder dan de aarde
Sterk aanvullend bewijs wordt geleverd door statistische analyse. [2] Door Sharov en Gordon is gekeken naar de ontwikkeling van de grootte van het effectieve genoom (totale hoeveelheid DNA) als functie van de tijd. Hierbij bestudeerden ze de ontstaansdatum van de verschillende biologische hoofdgroepen en namen aan dat deze bij het ontstaan gemiddeld evenveel DNA bezitten als hun nakomelingen nu bezitten.

Het leven is onmogelijk complex voor het korte bestaan van de aarde.

Het leven is onmogelijk complex voor het korte bestaan van de aarde.

Zij ontdekten een exponentieel verband met de tijd. Elke 375 miljoen jaar verdubbelt het gemiddelde genoom van groepen die dan hun oorsprong vinden, in omvang. Zo zijn de eenvoudigste (prokaryote, d.w.z. zonder celkern) bacteriën, waarvan rond de 3,5 miljard jaar geleden de oudste aangetroffen overblijfselen zijn gefossiliseerd, in het bezit van slechts enkele honderden genen. Pas 2,5 miljard jaar later begint de ontwikkeling van eukaryotisch en daarna meercellig leven. Daarna ging het snel: wormen, vissen en uiteindelijk zoogdieren en vogels. Allen met meer actief coderend DNA dan eerdere groepen. De auteurs veronderstellen daarom dat het leven veel ouder is dan de 3,5-3,8 miljard jaar waarvan de oudste sporen zijn aangetroffen.

Hoe kwam het leven op aarde terecht?
Tegenstanders van panspermie wijzen graag op de uitermate onaangename omstandigheden in de interstellaire ruimte, waar harde kosmische straling, vernietigende gammaflitsen en supernova’s weinig heel laten van bacteriën. Door astronomische ontdekkingen van de laatste tien jaar weten we nu dat dit te kort door de bocht is. De interstellaire ruimte wordt doorkruist met door een dikke ijslaag goed tegen gevaarlijke straling beschermde zwerfplaneten en ijsrijke planetoïden. Bacteriën kunnen hierin miljarden jaren overleven. Vooral kometen zijn interessant. Deze zijn zeer bros en vallen gemakkelijk uit elkaar. Bacteriën in een komeet kunnen hierdoor gemakkelijk in de atmosfeer van een planeet vrijkomen en als stofdeeltje neerdwarrelen.

Volgens de auteurs is het echter uitgesloten dat een buitenaardse beschaving de aarde heeft ingezaaid. Hiervoor was het heelal 3,8 miljard jaar geleden nog niet oud genoeg. We zijn daarom volgens het tweetal waarschijnlijk een van de eerste intelligente soorten van dit heelal.

Bronnen
1. Jamie Wallis et al., The Polonnaruwa Meteorite: Oxygen isotope, Crystalline and Biological Composition, ArXiv (2013)
2. Alexei Sharov and Richard Gordon, Life before Earth, ArXiv (2013)

Share Button

Germen

Hoofdredacteur en analist (Visionair.nl) Expertise: biologische productiesystemen (master), natuurkunde (gedeeltelijek bachelor), informatica

Dit vind je misschien ook interessant:

7 reacties

  1. paul-r schreef:

    Laat duidelijk zijn, ik ben geen wetenschapper, maar dit onderwerp deed me direct denken aan het verhaal van de Bacillus stratosphericus. Waarvan Germen op 22 Febr 2012 ook een artikel heeft geschreven. Deze bacterie dankte zijn naam, daar hij te vinden was op plm 20 km hoogte van de aarde in de stratosfeer. Men heeft in die tijd toen ook resten gevonden in de Britse rivier de Wear in Sunderland. De man die destijds het onderzoek leiden was natuurwetenschapper Prof. Grant Burgess, werkzaam bij Marine Biotechnologie aan de universiteit in New Castle en legde hem de vraag voor, via @mail, of deze bacterie in de ruimte was ontstaan enof dat de mogelijkheid zou kunnen bestaan, dat het door bepaalde omstandigheden van de aarde in de stratosfeer terecht was gekomen. Het antwoord luide dat het volgens hem vanaf de aarde in de stratosfeer terecht was gekomen. Koolstofatoom, is zo ver het mij bekend is, ontstaan door de vier fundamentele krachten. Maw,  waterstofatomen worden in een kernfusie proces omgezet in heliumatomen, waarvan er sommigen weer reageerden tot koolstofatomen. Men noemt dit het nucleosynthese proces, waardoor mede ook andere elementen kunnen ontstaan. De waterstofatomen hebben na de oerknal in gasvorming de ruimte gevuld en door de vier fundamentele krachten zijn de door de tijd heen de sterren, planeten zo dus ook later de aarde gevormd. Het element koolstof is ooit dankzij heel exacte omstandigheden tot bestaan gekomen in sterren. Daarbij reageerden steeds 3 heliumatomen met elkaar tot 1 koolstofatoom, een uitzonderlijke kernfusie-reactie die desondanks op grote schaal plaatsvond. Het is kort door de bocht, maar als je vanuit dit gegeven zou denken, zou het een logisch gevolg kunnen zijn dat de bacterien al mogelijk in een vroegere stadium ontwikkeld kunnen zijn. Maar ook hierin is de wetenschap tm het heden op het bod toe verdeeld. Zolang er geen gezamelijke wetmatigheid wordt vastgelegd, heeft elke nieuwe optie recht op het voordeel van de twijfel, Maar zeg nooit nooit. Mvg Paul.

  2. Erik schreef:

    Zomaar een gedachte. Stel dat het leven alleen op aarde kan ontstaan (god?, iets anders). 10 miljard jaar geleden was er leven ontstaan. Op een gegeven moment is de aarde door een extreem grote inslag weer in een magma bol veranderd. De brokstokken met dit oer leven die toen zijn weggeslingerd zijn 3,5 miljard jaar geleden weer op aarde gekomen. Dus panspermie met de aarde als bron?

  3. antares schreef:

    De mens heeft veel te lang rondgelopen met het (nog) vast gewortelde idee, dat we zijn geschapen. De serieuze wetenschap staat daar tegenover, maar is tegelijkertijd strikt gebonden aan bewijzen. Tot iets bewezen is, is elke theorie een aanname, ondanks de al gevonden ondersteunende bewijzen. Wat houvast zou bieden, is een grondige verkenning van de bodem van mars. De aarde is al zolang verzadigd van het  leven. Uitzoeken wat aards, dan wel niet oorspronkelijk aards leven zou zijn, is hierdoor een hachelijke zaak. Er zijn gewoon teveel bewijzen en invloeden op die bewijzen. Op mars zou een leven bevattende (panspermie) komeet, redelijk geïsoleerd blijven van de eventuele theoretisch leven bevattende omgeving. De atmosfeer is zeer ijl, vloeibaar water kan zich alleen diep onder de ijskorst bevinden. Individuele bewijzen voor panspermie zouden dan aan de oppervlakte moeten worden gevonden, er is immers bijna geen transport van stoffen, vergelijkbaar met de omstandigheden op een atmosferische waterplaneet. Panspermie lijkt mij een volstrekt logische mogelijkheid, zelfs een onvermijdelijke. :)

  4. bootraam schreef:

    Ik moet gewoon even reageren: erg mooie weblog, goed geschreven,
    lekker spontaan! Hoe lang blog je al?

  5. Tui schreef:

    Nee, eentje die door de spamfilter is heen geslopen :D.

    Wat het artikel betreft, er zit heel veel in qua het ontstaan van het leven. Het probleem van de panspermie theorie lijkt me dat het leven ergens moet zijn ontstaan. Waarschijnlijk zal een dergelijke meteoriet niet van een ander sterrenstelsel vandaan komen?

    Met mijn beperkte kennis vind ik de evolutie theorie niet bevredigend omdat er m.i. te grote stappen in de ontwikkeling ervan zijn. Het lijkt mij mogelijk dat er grotere krachten aan het werk zijn dan een trial&error/survival of the fittest. Dit kan zijn beinvloeding van buitenaf door zoiets als many worlds/dimensions, een buitenaardse beinvloeding a la Daniken of een morfogentisch veld volgens Sheldrake.

    • antares schreef:

      Ha, ha, von Dänicken en Sheldrake; zo’n beetje alles wat von Dänicken schreef, verslonden in mijn jeugd, later wat werken van Sheldrake. Tsjonge wat zijn die heren bekritiseerd. Maar goed, ik vind hun ideëen niet verkeerd, bijzonder creatief zelfs, maar het bewijs voor de basis ontbreekt. De gevonden fossiele levensvormen kunnen wat mij betreft, ook vormen zijn uit een ouder vergaan universum. Even controversieel, maar zaken uitsluiten doe ik ook niet. ;)   

Geef een reactie

Advertisment ad adsense adlogger