Energie uit een ander universum

Share Button

Is het mogelijk om energie af te tappen uit en ander universum? Enkele interpretaties van de kwantummechanica bieden hier inderdaad de ruimte voor. Een verkenning.

Een absurd verhaal?
Op een website die penny stocks op de markt brengt, las ik een verhaal over een speciale coating op glazen ruiten die in staat zou zijn om meer energie uit licht te halen dan er binnen komt. Dit verhaal bleek niet te kloppen: het werkelijke rendement ligt volgens het bedrijf zelf rond een ook al zeer behoorlijke dertig tot veertig procent, wat op zich onze energievoorziening zou revolutionariseren, maar toch is het een interessante gedachte. Hoe zou een systeem meer energie kunnen  produceren dan er binnen komt i.e. zijn perpetuüm mobile’s mogelijk?

Kwantumteleportatie van energie

Mischien is in een parallel heelal de zon al een rode reus en de aarde veranderd in gesmolten lava.

Mischien is in een parallel heelal de zon al een rode reus en de aarde veranderd in gesmolten lava.

Het antwoord lijkt te zijn: ja, althans: als het systeem energie kan onttrekken aan een ander systeem dat kwantumverstrengeld is met het systeem in kwestie. Kwantumtheoreticus Masahiro Hotta van de Japanse universiteit van Tohoku, toonde aan dat het in principe mogelijk is om energie te teleporteren. Als twee deeltjes met elkaar kwantumverstrengeld zijn, zijn de uitkomsten van de meting aan het ene deeltje bepalend voor het andere deeltje.

Hotta ontdekte dat door een meting aan een deeltje ook energie in het deeltje is te injecteren. Omdat kwantumverstrengelde deeltjes een gedeelde identiteit hebben, betekent dat dat het andere deeltje ook over die energie beschikt – die vervolgens weer afgetapt kan worden, ook al is het deeltje lichtjaren ver weg van zijn kwantumverstrengelde tweeling. Voorwaarde is helaas wel dat tegelijkertijd met de verstrengeling een ‘klassiek’ deeltje mee wordt gestuurd om de informatie over te brengen.

De maximale hoeveelheid energie die overgestuurd kan worden is evenredig aan de mate van kwantumverstrengeling die verdwijnt, stelt Hotta: kwantumverstrengeling is dus een hulpbron die verbruikt wordt om energie over te dragen. Dus erg lang heb je niet plezier van je kwantum-energietransport.

Veelwereldeninterpretatie
Naast verstrengeling kent de kwantummechanica het waarnemingsprobleem: elke meting levert een onvoorspelbare uitkomst op. Er zijn verschillende theorieën (of liever gezegd interpretaties) bedacht om hiermee om te gaan.

In de veelwereldeninterpretatie splitst ons heelal zich bij elke meting in kopieën. Dus overleeft Schrödingers kat in sommige universa.

In de veelwereldeninterpretatie splitst ons heelal zich bij elke meting in kopieën. Dus overleeft Schrödingers kat in sommige universa.

De populairste, omdat het zo makkelijk rekenen is, is de veel-werelden interpretatie: bij elke meting splitst een kwantumdeeltje zich in verschillende meetuitkomsten.

Wordt bijvoorbeeld het sadistische gedachtenexperiment van Schrödinger uitgevoerd, waarbij er, zeg, driekwart kans is dat een atoomkern niet uit elkaar valt en de kat overleeft, dan wordt volgens de veel-werelden interpretatie het heelal gesplitst in voor drie kwart heelallen waarin de kat nog leeft en één kwart heelallen waarin de kat dood is.

Zon uit parallel universum aftappen
Nu komt het. Stel dat twee deeltjes met elkaar kwantumverstrengeld zijn. Het heelal splitst voortdurend in parallelle heelallen. Dus komen er parallelle heelallen waarin elk een kopie van dit verstrengelde paar bestaan. Echter: de kopieën zijn mogelijk ook nog met kopieën in parallelle universums verstrengeld (of dit zo is is onzeker; immers de deeltjes worden geacht niet meet met elkaar in contact te staan zodra het heelal afgesplitst is).

Stel, je verricht een meting aan een deeltjespaar dat vijf miljard jaar geleden, toen het zonnestelsel nog een chaotische gaswolk was, met elkaar verstrengeld is geweest. Ongeveer 99,85% procent van alle atomen in het zonnestelsel maakt nu (en naar we kunnen aannemen, ook in het parallelle universum) deel uit van de zon, dus zijn miljoenen graden heet.

Bijna alle materie in het zonnestelsel bevindt zich binnen de zon.

Bijna alle materie in het zonnestelsel bevindt zich binnen de zon.

Met andere woorden: de kans is 99,85% dat een partner van een deeltje dat in dit universum zich op aarde bevindt, zich in het parallelle universum in de zon bevindt.

Je zou dus in principe, gesteld dat de kwantumverstrengeling nog zou bestaan (in de praktijk duurt deze zeer kort omdat andere deeltjes deze verbreken), dat kwantumverstrengeling ook tussen afgesplitste universums bestaat (dat is twijfelachtig) en dat de gassen van de interstellaire stofwolk redelijk homogeen gemengd zijn geweest, energie kunnen aftappen van de zon in een parallel universum.

Wel moet je dan het kwantumdeeltje opsporen dat de informatie van het ene deeltje naar het andere deeltje draagt. En kan dat wel volgens de Veel-Werelden interpretatie?

Share Button

Dit vind je misschien ook interessant:

6 reacties

  1. Alfa schreef:

    Natuurlijk kan niemand op dit moment hierop antwoord geven, maar het is een interessante gedachte. In het stuk over de variaties in halfwaardetijd van isotopen, heb ik het ook al gehad over de mogelijkheid dat dit misschien veroorzaakt wordt door verstrengelde deeltjes in de zon, die daar een verandering ondergaan, waardoor dat ook hier gebeurt. De verbanden zijn weliswaar niet aangetoond, maar qua visie komt het overeen met dit artikel. Als we nou maar wisten hoe die verstrengeling tot stand kon worden gebracht, dan zou dat ook een oplossing zijn voor onze energiebehoeften. Je kunt dan twee voorraden met elkaar verstrengelde deeltjes maken, waarvan je één voorraad naar de zon stuurt, en de andere in een convertor, die de warmte omzet in energie. Mooi artikel.

  2. Barry schreef:

    Alfa,

    Kwantumverstrengeling is op dit moment maar goed voor 3 dingen en dat is voor kwantumcomputers, kwantumcryptografie en kwantumteleportatie.

    Als je kwantumverstrengeling wil gebruiken voor het maken van energie dan is het volslagen onzin om die energie weer terug naar de zon te sturen, dat geeft precies aan hoe mensen met energie omgaan, ze komen tekort of ze verkwisten het. Buiten dat kost het meer energie dan het oplevert om de verstrengelingen te kunnen maken.

  3. Alfa schreef:

    Barry.

    Als je twee aparte verzamelingen deeltjes kunt creëeren, die met elkaar verstrengelt zijn, ben je eenmalig de energie kwijt die je nodig hebt, voor het overigens hypothetische proces van kunstmatige verstrengeling. Stuur je dan één van de verzamelingen naar de zon, wordt de andere verzameling ook heet, en dat blijft zo. Daarom kun je die warmte met winst aftappen. Echter, zoals hierboven in het artikel beschreven door Hotta, zul je als je deze verzameling naar een ander universum wilt sturen, ook een klassiek deeltje mee moeten sturen, dus bij kwantumteleportatie naar een ander universum, maar niet binnen ons universum. Dat is het verschil waar ik in mijn voorstel gebruik van maak. Dus wel of niet uitvoerbaar, de visie is correct.

  4. lange wapper schreef:

    Prachtige woordspelingen in elk geval ….

  1. 9 februari 2011

    […] Deutsch, een pionier op het gebied van quantumcomputing en ook fervent aanhanger van de veel-werelden kwantuminterpretatie, denkt dat dit komt omdat er in parallelle heelallen kopieën van de kwantumcomputer staan die […]

  2. 23 mei 2011

    […] veel-werelden interpretatie is bedacht om de beruchte kwantumparadoxen op te lossen. In een gedachtenexperiment van […]

Geef een reactie

Advertisment ad adsense adlogger