Venus: zwevend zonnebaden

Share Button

Venus, vaak het helse zusje van de aarde genoemd, lijkt op het eerste gezicht de meest ongastvrije plek in het zonnestelsel. Schijn bedriegt echter. Zonne-energie volop en een beschermende atmosfeer. De aarde is maar enkele zendminuten weg. Sterker nog: buiten de aarde biedt Venus in het zonnestelsel waarschijnlijk de gerieflijkste omgeving voor de mens. Wel zullen we dan moeten wennen aan een zwevend bestaan…

Een dik wolkendek maakt het oppervlak van Venus onzichtbaar voor ons.

Een dik wolkendek maakt het oppervlak van Venus onzichtbaar voor ons.

Venus factsheet

Grootte: 12100 km doorsnede (95% van de aarde)

Zwaartekracht: 0,90 maal die van de aarde

Atmosfeer: aan de oppervlakte 93 atmosfeer, bestaat uit 96,5% kooldioxide, 3,5% stikstof en gassen als argon en zwaveldioxide

Temperaturen: 460 graden (oppervlak); 20 graden (50 km hoogte)

Daglengte: 243 dagen (atmosfeer roteert in plm. 100 uur)

Lengte jaar: 243 dagen

Waardevolle grondstoffen: kooldioxide, stikstof, mogelijk telluur

Pluspunten: redelijke nabijheid aarde, aardachtige zwaartekracht, op grotere hoogte aangename temperaturen en luchtdruk, beschermende atmosfeer, zonne-energie

Gevaren: oppervlakte is met 95 bar en 460 graden Celsius vrijwel de dodelijkste plek in het zonnestelsel, waterstof is zeer schaars

De omgeving
Een oppervlakte zo heet dat lood smelt. Een verstikkende atmosfeer, zo dicht dat je haast moet zwemmen om je voort te bewegen.

Venus kent twee kleine `continenten`: Ishtar Terra (boven) en Afrodite Terra (iets onder de evenaar).

Venus kent twee kleine `continenten`: Ishtar Terra (boven) en Afrodite Terra (iets onder de evenaar).

Kortom: Venus lijkt, met uitzondering van Jupitermaan Io, meer op de hel dan alle andere plaatsen in het zonnestelsel. Ongeveer tachtig procent van de oppervlakte bestaat uit lavavlaktes, bezaaid met grote, vlakke vulkanen en stervormige structuren. De resterende twintig procent bestaat uit hooglanden. Het hoogste gebergte op Venus, Maxwell Montes, steekt elf kilometer boven het oppervlak uit. Op de hoogste toppen ligt een wittig goedje, vermoedelijk telluur of lood-zink sulfaten.

Ongeveer zestig kilometer boven het oppervlak zijn er zwaveldioxide en zwavelzuurwolken, maar temperatuur en luchtdruk lijken op die van de aarde.

Hoe reis je naar Venus?
Venus is al door diverse ruimtesondes bezocht. De planeet ligt dieper in de zwaartekrachtsput van de zon dan de aarde. De afstand tot de aarde varieert van veertig tot tweehonderdvijftig miljoen kilometer. Het kost minder raketbrandstof om Venus te bereiken dan welke andere planeet in het zonnestelsel ook. Dit dankzij de dichte atmosfeer, die als rem gebruikt kan worden. De reistijd ligt rond een jaar.

Hoe bewoonbaar is Venus?
De dodelijke oppervlakte van Venus is met de huidige technologie voor ongeveer twee uur bewoonbaar. Op vijftig kilometer hoogte zijn zowel luchtdruk, zwaartekracht als temperatuur echter aangenaam aards. Dit inspireerde NASA-wetenschapper Landis om kolonisatieplannen te ontwikkelen.

Een permanente basis op Venus zal moeten drijven in de atmosfeer. Het oppervlak is te heet.

Een permanente basis op Venus zal moeten drijven in de atmosfeer. Het oppervlak is te heet.

Kooldioxide is bij dezelfde luchtdruk en temperatuur anderhalf keer zo zwaar als lucht, wat betekent dat een bel met aardse atmosfeer al een behoorlijk groot drijfvermogen geeft: per kubieke meter zeshonderd gram.

Een kolonie van, zeg, tweehonderd meter lang en vijftig breed zou door de structuur te vullen met een “aards” zuurstof-stikstof mengsel (de atmosfeer van Venus bevat 3,5% stikstof en zuurstof is uit CO2 te halen) blijven zweven. De bovenkant kan met zwavelzuur-resistente zonnepanelen worden bekleed om energie te leveren. Nog meer goed nieuws: mensen kunnen met een gasdicht pak en zuurstoftoevoer ook buiten de basis rondlopen.

Het grote gebrek aan waterstof (en dus water) is een veel groter probleem, maar dit kan met heel veel energie uit zwavelzuur gehaald worden. Op Venus is er ongeveer twee keer zoveel zonne-energie als op aarde. Ook zal de ballonwand van een zwavelzuur-resistent materiaal moeten worden gemaakt.

Voordelen van een kolonie boven Venus
De dikke atmosfeer is ideaal om grote brokken asteroïde mee af te remmen, op aarde ondenkbaar wegens de risico’s. Ook de overvloedige zonnestraling en de rijke koolstofbron – de atmosfeer – maakt Venus voor industriële productie erg interessant.

De oppervlakte van Venus is met 460 graden C en 93 atmosfeer dodelijk.

De oppervlakte van Venus is met 460 graden C en 93 atmosfeer dodelijk.

De planetoïdengordel is vanuit Venus makkelijker te bereiken dan vanaf de aarde.

Het is niet nodig kunstmatige zwaartekracht op te wekken voor fabrieksarbeiders. Venus bevat heel veel stikstof, waar op de maan, Mars en in de planetoïdengordel een groot tekort aan is. Kortom: er zal zich een levendige stikstofhandel kunnen ontwikkelen. De atmosfeer van Venus bevat bepaalde verbindingen die samen niet voor kunnen komen. Mogelijk is het leven op Venus naar de atmosfeer ontsnapt.  Dit zou Venus ook wetenschappelijk gezien een interessante bestemming maken.

Gevaren op Venus
Iedereen die op het oppervlak terecht komt, is ten dode opgeschreven. De atmosfeer is onadembaar en giftig. Hoger in de atmosfeer zijn er wolken geconcentreerd zwavelzuur dat korte metten maakt met de meeste materialen. Venus kent weliswaar nauwelijks een magnetisch veld, maar wel een zeer dichte atmosfeer die redelijke bescherming biedt tegen kosmische straling, de zonnewind en meteorieten.

Hoe zou een kolonie op Venus er uit zien?
Er zijn twee mogelijkheden: een zwevende kolonie in de atmosfeer van Venus of een ruimtestation in een baan om Venus. Ruimtestations zijn uiteraard aangepast aan de omstandigheden van het interplanetaire vacuüm en zien er ongeveer zo uit als in de Lagrangepunten rond de aarde.

Een kolonie in de atmosfeer van Venus zal erg groot moeten zijn: vele honderden meters in doorsnede of groter om voldoende drijfvermogen te krijgen. Boven de zwavelzuurwolken is er heel veel zonlicht beschikbaar. In de ballon (gesteld dat een zwavelzuurresistent, voldoende sterk doorzichtig materiaal wordt toegepast als dakbekleding) kunnen dus enorme landbouw- en leefgebieden aan worden gelegd. Wel zal in de tijd dat de kolonie aan de nachtzijde van Venus zit (gemiddeld twee etmalen) kunstmatige verlichting moeten worden gegeven.

Hoe is Venus tot leefbare wereld om te bouwen?
Venus kent twee grote pluspunten: de zwaartekracht lijkt op die van de aarde en er is voldoende stikstof om een stikstofatmosfeer mee te creëren. Daarentegen zijn er meerdere, zoals een manager het zou noemen, stevige uitdagingen. De dikke kooldioxide-atmosfeer moet weg worden gewerkt. Om een indruk te geven: als alle kooldioxide vast zou vriezen op het oppervlak, ontstaat een laag van meer dan een kilometer dik. Verder is de daglengte veel te groot.

De minst ambitieuze oplossing is de planeet stil te zetten, zodat altijd hetzelfde halfrond naar de zon is gekeerd en vervolgens afschermen van de zon. De kooldioxide zou hierdoor uiteindelijk vastvriezen op de nachtzijde. Eventueel kan de kooldioxide worden omgezet in carbonia, een materiaal dat ongeveer zo hard is als diamant en dus ideaal voor ruimtestations en megalomane ruimteprojecten. Met een zonneschild en het laten inslaan van een kleine ijsmaan (of een wat subtielere aanpak) is het dagdeel in te richten tot een knus zonnig kuuroord.

Venus omgebouwd tot tweede aarde. De pannekoekvulkanen en kleine continenten onderbreken de enorme oceaan.

Venus omgebouwd tot tweede aarde. De pannekoekvulkanen en kleine continenten onderbreken de enorme oceaan.

Een ambitieuzere oplossing is de rotatie versnellen tot een aardachtige daglengte. De hoeveelheid energie die daarvoor nodig is is afgrijselijk veel: 2.14×1029 Joule, voldoende energie om de wereldbevolking vierhonderd miljoen jaar mee van energie te voorzien (of anders bekeken: minder dan tien minuten zonneschijn dus ach, waar praten we over).

Nadat we hebben afgerekend met de kooldioxide moeten we aan genoeg waterstof zien te komen voor een mooie oceaan. Naar keuze kunnen we een ijsmaantje of planetoïdes slopen, wellicht is de grootste planetoïde Ceres een interessante kandidaat, of een ijsreus zoals Uranus of Neptunus strippen (Jupiter en Saturnus bevatten nog veel meer waterstof, maar hun zwaartekracht is veel sterker).

Een energiezuiniger, maar langdurig alternatief is de Kuipergordel en Oortwolk uitkammen naar kometen.

Een stevige verbouwing, maar dan heb je ook wat: een gastvrije zusterplaneet van de aarde, zoals Venus er miljarden jaren geleden waarschijnlijk uitzag. Uiteraard moet er nog wel een goed zonneschild geconstrueerd worden om te voorkomen dat het weer mis ging zoals miljarden jaren geleden.

Share Button

Dit vind je misschien ook interessant:

12 reacties

  1. Alfa schreef:

    Leuk om te lezen, maar niet om daar te wezen. Ik ben sowieso voorstander van kolonisatie van de ruimte, maar bezoek liever Saturnus.
    De manen hebben zeer interessante aspecten en eigenschappen die je zal verbazen, maar ook het uitzicht is grandioos.

  2. Julie schreef:

    Ik ben helemaal gaar nou.

  3. Hans schreef:

    De natuur naar je hand zetten: is dat niet wat ons op Aarde in allerlei problemen heeftgebracht?

  4. freddy- schreef:

    Kolonisatie gaat nog wel, maar dekolonisatie..

  5. freddy- schreef:

    ik volg het verhaal,maar kom twee dingen tegen:

    “De dikke atmosfeer is ideaal om grote brokken asteroïde mee af te remmen, op aarde ondenkbaar wegens de risico’s.”
    Wat betekent dit? Breng je die binnen de atmosfeer en waarom?

    “De atmosfeer van Venus bevat bepaalde verbindingen die samen niet voor kunnen komen.” Hetzelfde, bedoel je dat die verbindingen binnen de aardse atmosfeer niet voor kunnen komen of niet kunnen bestaan volgens ons bekende wetten? Waar bestaan ze dan uit en wat betekenen ze (ev. voor kolonisatie)?

    • admin schreef:

      Bij alle ruimtetransport zit je met delta v, de snelheidsveranderingen. Je moet dingen versnellen en vertragen. Omdat het om kilometers per seconde gaat zijn de hoeveelheden benodigde energie enorm. Wat de zaak nog moeilijker maakt: de planetoïdengordel ligt veel verder van de zon dan Venus of de aarde. Die potentiële zwaartekrachtsenergie (omgezet in snelheid) moet je ergens kwijt. De dikke atmosfeer van Venus is ideaal. En je hebt weinig last van omwonenden.

    • admin schreef:

      Freddy,
      De verbindingen in kwestie (waterstofsulfide en zwaveldioxide) kunnen niet samen voorkomen in een atmosfeer in chemisch evenwicht. Iets moet ze aanvullen. Dat kunnen vulkanen zijn, maar toch.
      http://en.wikipedia.org/wiki/Atmosphere_of_Venus#Possibility_of_life
      ScienceDirect

  6. Alfa schreef:

    Freddy.

    Met de opmerking ” De atmosfeer van venus bevat bepaalde verbindingen die samen niet voor kunnen komen ” wordt bedoelt; ze kunnen het produkt van levende organismen zijn, daar deze verbindingen onder normale omstandigheden alleen gevormd kunnen zijn door levende organismen. Er wordt verondersteld dat er dus redenen zijn, voor de aanname van het bestaan van organismen. Dan jouw eerste vraag, waar ik ook even stevig over na moest denken, maar ik denk dat ik een logisch verband gevonden heb. Het maakt natuurlijk niets uit, of je ten behoefe van terravorming, brokken astroiden gewoon laat neerstorten, er is immers
    (hopelijk) niemand die die dingen op zijn kop krijgt, de temperatuur is veel te hoog voor ons mensen. Dus gaat het waarschijnlijk om brokken astroiden met nuttige inhoud voor de zwevende kolonie. Dan is het verband ineens wel duidelijk. Je kunt er parachutes aan bevestigen voor dat die dingen de atmosfeer in gestuurd worden, waarna je ze laat afremmen in de dikke atmosfeer, tot ze opgevangen worden bij de kolonie. Als de atmosfeer zo dun zou zijn als op aarde, dan houdt zo’n astroide zijn snelheid over een langere afstand, en kan er geen sprake zijn van opvangen. Zo’n ding scheurt dan dwars door je zwevende achtertuintje, dus weg Begonia’s. Da’s zonde.

  7. freddy- schreef:

    @armin & alfa
    Bedankt voor jullie uitleg> moet het even op me in laten werken; jullie hebben nogal verschillende schrijfstijlen en daarmee uitleg.
    En jullie zeggen ook niet helemaal hetzelfde, of ik kan het niet bij elkaar brengen. Vulkanisne en levende organismen zijn niet hetzelfde , ontstaan van leven en vulkanisme wordt met elkaar in verband gebracht weet ik..
    maakt niet uit, bedankt
    Succes met je begonia’s, alfa.

  8. Timmerzusje schreef:

    Zou het nuttig zijn om stof van de Maan in een baan om Mercurius en Venus te schieten?

    Energie op de Maan is gratis beschikbaar en computergestuurde stofwerpers kunnen eindeloos stof werpen in de juiste richtingen om het in omloopbanen te krijgen.

    Een Asteroide Dat Smelt of vervalt in omloopbanen brengen is mischien ook wel bevorderend?Die hebben zo al Wel eens Prachtige stofstaarten.

    Grote gyroscoop installaties kunnen mischien helpen om Planeten via kantelpuntwerkingen aan andere rotatie als ook aan een andere omloopbaan te helpen?

    De aanleg van Grote Waterbekkens hebben al een Meetbare invloed op Aarde.
    Dergelijks kan ook mischien gebruikt worden om banen te beinvloeden?

  1. 16 februari 2011

    […] remming mogelijk. Dit alles maakt Mars -met aantrekkelijker vestigingsplaatsen als Mercurius en Venus- aantrekkelijk als “back-up plan” voor de […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Advertisment ad adsense adlogger