Een belangrijke reden dat de kosten voor onderwijs steeds verder uit de hand lopen, is de explosie van allerlei onderwijsdeskundigen op basisscholen. Wordt het niet tijd dat kinderen gewoon kind kunnen zijn, taal en rekenen leren in plaats van te worden lastiggevallen door een te groot team van pedagogisch geschoolde onderwijsneuroten?
Wet van Parkinson
De Engelse historicus Cyril Northcote Parkinson schreef in 1958 zijn wereldberoemde boek Parkinson’s Law: The Pursuit of Progress. Hij stelde vast dat het Britse koloniale rijk sterk kromp, maar opmerkelijk genoeg het aantal ambtenaren op het Ministerie van Koloniën sterk groeide. De oorzaak is volgens Parkinson tweeledig. Chefs willen ondergeschikten, geen concurrenten en chefs creëren werk (ze houden elkaar bezig). Denk aan rapporten, waar anderen weer op reageren. Hoe meer ondergeschikten, hoe sneller de chef promoveert. Een Engelse samenvatting hier.
Kinderen in een Parijse basisschool. Bron: Wikimedia Commons/R.K. Singam (eigen werk)
Aanvullende processen
Als iemand in dienst is, probeert hij of zij zich zo nuttig mogelijk te maken. Dit komt in de praktijk neer op het zoeken van problemen, waar ze wellicht helemaal niet zijn. Voeg hierbij de nogal neurotische mind set van de gemiddelde onderwijsmedewerker en het resultaat is een ware jacht op leer- en ontwikkelingsstoornissen bij kinderen. Uiteraard moeten al deze onderwijsmedewerkers ook verslag uitbrengen en rapporten schrijven, zodat onderwijsmanagers iets hebben om mee te spelen, excuses, om zich nuttig mee te maken.
Much ado about nothing
Problemen, die toen ondergetekende naar de basisschool ging in de zeventiger jaren, eenvoudig werden opgelost door de deugniet de klas uit te sturen of een gesprek tussen de ouders en de onderwijzer, zijn nu onderwerp van eindeloze onderzoeksprocedures, waarbij vaak ook dure externe bureaus worden ingeschakeld. Het gevolg is ook een explosie van modieuze aandoeningen waar vroeger geen mens van gehoord had. Een wat druk kind heeft ADHD of ADD. Een wat stil, teruggetrokken kind met zonderlinge hobbies heeft het syndroom van Asperger, een speels kind heeft een ontwikkelingsachterstand. Vechten en ravotten, normaal gedrag bij jongetjes, roepen panische reacties op bij de vaak vrouwelijke leerkrachten.
Grenzen opzoeken leidt tot overspannen leerkrachten
Het jochie of, enkele keren, het meisje vindt het natuurlijk prachtig. Al die aandacht van neurotische volwassenen om hem heen die ‘handelingsverlegen’ zijn. Kinderen houden ervan de grenzen op te zoeken. De vervelende buurman kan rekenen op kattekwaad zoals belletje trekken of vruchtjes tegen het raam gooien. Vooral als de man woest schreeuwend de straat op komt rennen, vermaken ze zich, verscholen achter een bosje, kostelijk.
Op school is het natuurlijk niet anders. Geen leuker spelletje dan proberen de niet al te sterk in zijn schoenen staande onderwijzer of onderwijzeres tot overspanning te brengen. De stakker weet ondertussen ook niet wat ze moet. De deugniet de gang op sturen mag niet, dat zou zijn sociaal-emotionele ontwikkeling wel eens kunnen remmen en klagende ouders opleveren. Een draai om de oren is natuurlijk helemaal uitgesloten. Het gevolg: een hoog ziekteverzuim en onuitstaanbare kinderen, die later in praatberoepen terecht komen.
De oplossing: duidelijke regels handhaven
Vanzelfsprekend is er een eenvoudige oplossing voor deze problemen. Geef al die duurbetaalde heren en dames hun congé en keer terug naar een kleine basisschool met acht docenten, waarvan de docent van de hoogste klas ook de directeur is. Hierdoor komt er behoorlijk wat geld vrij voor echt belangrijke dingen. Voor gevallen waarin een leerkracht er echt niet uitkomt, moet er een regionaal bureau komen dat in overleg met ouders en de docent een aangepaste behandeling kan geven.
Het kan al veel problemen oplossen om kinderen met hetzelfde temperament in dezelfde klas te zetten. Pestkoppen met onzekere kinderen in één klas zetten, een kardinale fout die keer op keer gemaakt wordt door al die psychologisch geschoolde dames en heren, is een rampzalig idee. Het is dan beter om de pestkoppen in een speciale pestkoppenklas te concentreren.
Stop de neurotische dwang op kinderen
En laat tot slot kinderen gewoon kinderen zijn. Kinderen zijn zoals bonsaibomen. Juist hun verscheidenheid en verschil in karakter en temperament maakt ze uniek en waardevol. Een maatschappij waarin iedereen op elkaar lijkt is de ergste Orwelliaanse nachtmerrie die je je maar voor kan stellen. Geef ze een gelukkige jeugd, breng ze taal en rekenen bij, geef ze een geborgen en liefdevolle omgeving en het komt wel goed met hun ontwikkeling.
Zo is het maar net idd, volledig mee eens, ik had overigens precies zo een schooltje met maar amper 50 leerlingen op de hele school. 3 juffen en een meester en de docent van de hoogste klassen was ook de directeur. Ik heb rekenen geleerd uit de boekjes waar mijn tante het ook nog uit had geleerd en wonderbaarlijk genoeg kunnen we beide prima rekenen.
Kortom ze zijn er gelukkig nog wel de basisscholen waar het gezond verstand nog heerst!
Ja, het gaat er nogal panisch aan toe in Nederland. Zou er geen land zijn wat als voorbeeld kan dienen qua onderwijs systeem?
Ik denk dat we onze wijsheid uit meerdere landen moeten halen, ook ons eigen land (verleden en heden).
Prachtig die Engelse samenvatting.. Deze slotopmerking is hier het herhalen wel even waard.
The discovery of this formula and of the general principles upon which it is based has, of course, no emotive value. No attempt has been made to inquire whether departments ought to grow in size. Those who hold that this growth is essential to gain full employment are fully entitled to their opinion.
Those who doubt the stability of an economy based upon reading each other’s minutes are equally entitled to theirs. Parkinson’s Law is a purely scientific discovery, inapplicable except in theory to the politics of the day. It is not the business of the botanist to eradicate the weeds. Enough for him if he can tell us just how fast they grow.
Oke, leuk bedacht onder het mom van vroeger was alles beter, En natuurlijk kan er wel wat in de overhead gesneden worden. Maar “een deugniet” de klas uitzetten is dat niet heel naïef gedacht. En kinderen die gediagnosticeerd zijn met adhd of add doe je tekort met de opmerking dat dit een explosie van modieuze aandoeningen zijn. Wat een eenzijdig onzin stuk!!! De schrijver van dit stuk heeft werkelijk geen idee waar hij het over heeft.Ik daag de schrijver van dit stukje uit om eens een dag bij mij in groep acht te komen, speciaal basis onderwijs. Leuk een klasje van 17 leerlingen. Waarvan een groot gedeelte uiteindelijk verwezen is nadat er op een “gewone” school van alles geprobeerd is door een leerkracht die moest balanceren tussen lesgeven en pedagogische kwaliteiten inzetten om enigszins rust te creëren in de klas waar kinderen niet meer aan leren toekwam omdat een zogenaamd adhdertje de boel continu op stelten zet. Oja en dan ga ik op een zeker moment even weg om een kopje koffie te drnken…..en dan even kijken of de schrijver van het stukje het dan zelf red met een gezellig gesprekje,U denkt toch niet werkelijk dat men in het onderwijs ,maar wat aan het aanklooien is?
@Robert, volgens mij heb je het stuk niet goed gelezen. Het stuk geeft juist aan dat de docenten prima werk doen maar dat alle geleuter eromheen een boel schade doet vooral vanuit de academische wereld.
Ik weet niet of je deze site kent http://nl.cchr.org/ ik zou zeggen verdiep je hier eens wat in. Ritalin is in werking letterlijk dezelfde stof als cocaine. Het is een harddrug en wordt inmiddels op vele scholen maar ook op universiteit verhandeld om examenprestaties te boosten. Ik heb liever dat ze een kind wat druk is en niet de hele dag op een stoel wil zitten, wat biologisch gezien ook het domste is wat een kind kan doen… maar goed, lekker even buiten laten uitrazen en drie rondjes om de school laten rennen dan dat ze dit kind vol stoppen met harddrugs… En zo een kind op jong leeftijd al blootstellen aan stoffen die een enorme werking hebben op de hersenchemie.
Dus ik zou zeggen lees het stuk nog eens, zie dat er met niets anders dan respect over docenten zelf wordt gesproken. En leg mij eens uit waarom het in jouw ogen zo goed is om lastige kinderen vol met harddrugs te stoppen?
Volgens mijn informatie blijven kinderen met ADHD het eerst op een reguliere school proberen. Als dat niet lukt worden de kinderen naar het Speciaal Onderwijs verwezen, cluster 4. Speciaal Onderwijs is wat anders dan Speciaal Basis Onderwijs, waar Robert les zou geven. Robert zou dan ook over alle expertise moeten beschikken om zo’n klas aan te kunnen, bovendien krijgen veel kinderen medicijnen waarvan natuurlijk ook wordt verwacht dat het werkt? Ongeacht of het goed is of niet..
Hebben we dan nog onderwijs in Nederland gezien het nivo waar de huidige jongeren mee van school komen?
Ik denk niet…..
Wel een diagnose. Het gaat om cluster 4, waar de orthotheek het meest vol mee staat:
http://speciaalonderwijs.kennisnet.nl/zoekenindeorthotheek
sorry, maar in dit stuk wordt werkelijk een karikatuur van het primair onderwijs gemaakt. Populistisch, maar volstrekte nonsens w.b. de realiteit.
T.a.v. de zogenaamde hordes deskundigen die in een basisschool rondhangen? In veel scholen heb je een directeur, waarbij een directeur in een kleine school met minder dan 150 leerlingen zijn of haar aandacht mag verdelen over minimaal twee scholen. Adjunct directeur? Alleen op scholen met 300+ leerlingen en dan ook vaak parttime in combinatie met lesgevende taken. Intern begeleider? Zelfde verhaal, in gemiddelde scholen van rond de 200 leerlingen slechts parttime bekostigd. Concierges of administratieve krachten? als ze niet zijn weg bezuinigd, dan gaat het om marginale beteekkingsomvangen van vaak niet meer dan een dagdeel per week. Voor de rest alleen maar leerkrachten en incidenteel een onderwijsassistent.
Eric, dat is maar een deel van de werkelijkheid. Bedoeld wordt ook http://speciaalonderwijs.kennisnet.nl/zoekenindeorthotheek/zoeken/beroepsverenigingen
en http://speciaalonderwijs.kennisnet.nl/ambulante_beleiding
Over het onderwijs gaan we het echt nooit eens worden: we willen er namelijk verschillende dingen van. De ene stroming wil vooral goede leerlingen, die kunnen rekenen en hun taal beheersen. Voor mijn gemak reken ik de schrijver van dit artikel tot deze visie. De andere stroming wil graag dat de leerlingen gelukkig worden en gezond groot worden. De groep hecht meer waarde aan samen thee drinken en praten over hoe de leerlingen een en ander beleeft. Deze twee zaken sluiten elkaar uit, omdat we maar kort op school zitten: onderwijs is gewoon propwerk. Er is geen ideale oplossing in de praktijk mogelijk.
Het is nodig dat kinderen en jongeren sociale vaardigheden leren, normen en waarden bijv. in de vorm van levensbeschouwingen en in de regelgeving, en van een goed werkend pestprotocol op aan kunnen.
En dat ze door de inspanningen van school en ouders op de reguliere school kunnen blijven, behoudens uitzonderingen. Nu worden deze inspanningen meer en meer overgedragen aan externe zorg.
Klopt. Scholen schieten tekort in de basistaken, kinderen zich veilig laten voelen, lezen en rekenen en zijn veel te druk met allerlei modieuze onzin. Sociale vaardigheden doen kinderen genoeg op in de pauze of van hun ouders. Een ervaren onderwijzer met hart voor kinderen pikt de probleemgevallen er echt wel uit en dan volgt overleg.
Trap alle niet-onderwijzers van de basisschool
als er op een school getrapt wordt kan het nooit een goede school zijn.