Cybernetische overheid: AI als minister-president

Wij mensen blinken op politiek gebied niet uit in integriteit. Wat als we kiezen voor een cybernetische overheid, dus een AI als regering benoemen?

De eerste maanden van 2021 waren geen hoogtepunt van de democratie. Opnieuw kwamen partijen aan de macht die uitblinken in kortetermijnpolitiek, de kiezers keer op keer bedonderen en het tegen de belangen van Nederland in handelen. Wat als we politiek overlaten aan computeralgoritmen? Futurologen houden serieus rekening met een toekomstige maatschappij die voornamelijk een cybernetisch karakter heeft.

In feite komt al meer van de politiek van een cybernetische overheid dan veel mensen zich realiseren. Econometrist en gevreesd, want deskundig en gewetensvol Tweede Kamerlid Pieter Omtzigt (CDA) stelde in zijn boek Een nieuw sociaal contract (2021), dat voor een buitenstaander onzinnig overheidsbeleid bedoeld is om koopkrachtmodellen te laten kloppen. Een mooi voorbeeld van Omtzigt is de nieuwe arbeidskorting in het Belastingplan 2021. De politiek wil “iets leuks” voor de middenklasse doen. Dus vindt de politiek een ingewikkelde arbeidskorting uit die maximaal is voor mensen met een middeninkomen rond de 40 000 euro. Niet toevallig de kiezersgroep van de heersende coalitie.

De cybernetische overheid is minder ver weg dan we ons realiseren. De reden voor het bestaan van deze bizarre regeling is het koopkrachtplaatje van de middenklasse, volgens het CPB-rekenmodel. Dat moet kloppen, vond de VVD. Bron: Rijksoverheid Nederland

De geheimen van de cybernetische overheid

Deze modellen zijn naar goed Nederlands politiek gebruik, geheim. Net als de epidemiologische modellen van het RIVM, waarmee de covid-19 besluiten worden onderbouwd en die wetenschappelijk gezien nogal omstreden zijn.

Als computers de facto toch al grotendeels de baas spelen in Nederland, kunnen we dit proces dan niet beter transparant maken? Waarom moeten we liegende, blunderende en draaiende politici als intermediairen tussen de kiezer en het rekenmodel hebben? Waarom niet rechtstreeks de broncode van de algoritmen die ons regeren, openbaar maken? En ons inspraak geven? Wordt het tijd voor psychohistorie?

Vrachtzeppelins, vervoer van de toekomst?

Boven de grond is nog ruimte zat. Voor vrachtzeppelins is er is veel minder infrastructuur nodig, dan voor overig vervoer.

Rond de twaalf procent van alle wereldhandel verloopt via het Suezkanaal. De wereld werd hier maart 2021 op onzachte wijze aan herinnerd. Een zandstorm parkeerde toen het reusachtige containerschip Ever Given dwars over het kanaal. Het gevolg: alle verkeer door het Suezkanaal stopte voor een kleine week. Weken na het incident is het scheepvaartverkeer nog ontregeld. De blokkade van het kanaal gooide namelijk de krappe schema’s flink in de war.

Vrachtzeppelins, de voor- en nadelen

Dit soort problemen zijn er niet met luchttransport, al kunnen dan bijvoorbeeld vulkaanuitbarstingen as in de lucht gooien. De reden dat overheden en bedrijven nu steeds meer serieus onderzoek doen naar vrachtzeppelins. Dat zijn zeppelins, speciaal ontworpen voor vrachtvervoer. Vrachtzeppelins zijn weliswaar langzaam, maar hebben geen vliegveld nodig op de grond. Hun energieverbruik is ook veel lager dan dat van vliegtuigen. Het volume van het gas in de zeppelin levert namelijk de lift. Niet stromende lucht.

Een groot vrachtvliegtuig, zoals een Jumbojet of Airbus 350, kan rond de 150 ton nuttige lading meenemen. De Airlander 50, nu in productie, kan maar 60 ton dragen. Dit met een veel lagere snelheid van rond de 150 km per uur. Wel is het energieverbruik van de Airlander 50 maar een fractie van dat van een vrachtvliegtuig. En, heel belangrijk, is er geen landingsbaan nodig. Dat maakt vrachtzeppelins erg nuttig voor transport in afgelegen gebied, waar er geen wegen of vliegvelden zijn. Bijvoorbeeld voor bosbouw en mijnbouw.

Een Airlander zeppelin boven Hongkong. Vormen vrachtzeppelins het vervoer van de toekomst? Bron/copyright: persmateriaal hybridairvehicles.com

Vervanger voor overig transport?

Of vrachtzeppelins grootschalig goederenvervoer voor hun rekening kunnen nemen, is de vraag. Vergelijk de genoemde 60 ton, en kruissnelheid van rond de 150 km per uur met de maximaal 50 ton en de iets lagere snelheid van een vrachtwagen. De luchtvaartuigen zijn dan wel weer interessant voor de bevoorrading van kleine eilanden, nederzettingen in de wildernis en boorplatforms. Of voor exceptioneel transport. Het zijn, vervoertechnisch gezien, een wat logge en dure soort vrachtwagens die overal ter wereld kunnen komen. Als het niet te hard waait. Een vervanger van mainstream transport zullen vrachtzeppelins dus niet snel worden. Toch zijn er zeker de nodige waardevolle toepassingen voor in veel nichemarkten.

Eldorica, meer welvaart met minder werken

Zo ongeveer een halve eeuw geleden kwam het rapport van de Club van Rome uit. Wat, als we toen wél hadden geluisterd? Het visionaire boek Eldorica van wijlen Jurriaan Andriessen (1951-1991) verkent de mogelijkheden.

Consumptiemaatschappij: goedkoop is duurkoop

Niet alleen consumeren we nu veel meer dan, zeg, een eeuw geleden. Ook gaan de spullen die we gebruiken, veel minder lang mee. Vergelijk iets eenvoudigs als een schaar. Een goede kleermakersschaar, van bijvoorbeeld het Zwitserse merk Victorinox, kost rond de veertig euro, maar gaat met zorgvuldig onderhoud, een mensenleven lang mee. Een schaar van een Chinese fabrikant die werkt met flinterdunne marges en onderbetaalde werknemers kost bij de hedgefund-firma Action rond de twee euro. Deze gaat bij intensief gebruik misschien een paar weken mee.

Misschien dat er drie maal zoveel grondstof in de Victorinox-schaar zit als in een Action-schaar, maar dit is te verwaarlozen vergeleken met de grondstof in de honderden Chinese kleermakersscharen. Wat, als we meteen deze kwaliteitsschaar zouden kopen en de rommel van de Action zouden mijden? Dan zou dat enorm veel milieuvervuiling, onnodig werk en energie schelen. Dit is precies de achterliggende gedachte achter de utopische maatschappij Eldorica van wijlen Jurriaan Brouwer.

Eldorica: een luxe auto voor iedereen

In Nederland worden er 400 000 nieuwe auto’s per jaar verkocht, van gemiddeld rond de 35 000 euro per stuk. Deze gaan gemiddeld twintig jaar mee. Maar wat, als elke van deze nieuwe auto’s honderd jaar mee zou gaan, bijvoorbeeld omdat hun bouwkwaliteit vijf keer zo goed is? Dan zouden we vijf maal zoveel aan deze auto kunnen besteden. Met andere woorden, een luxe Rolls Royce of Tesla voor iedereen. Of, een veel lager bedrag, waardoor we minder zouden hoeven te werken.

Deze duurzame luxe auto voor Eldorica bestaat uit de grondstoffen van de auto’s, die er in onze maatschappij doorheen worden gejaagd. (c) Jurriaan H. Andriessen

Sportschool? Nee, zelf energie opwekken

Eldorica is niet voor luie mensen, al zou je dat op het eerste gezicht zeggen met een vierurige werkweek. Want de energie voor je huishoudelijke apparaten wek je zelf op. De hometrainer in Eldorica is er om je tv-toestel, radio en muziekinstallatie van stroom te voorzien. Ons lichaam kan ongeveer tweehonderd watt aan vermogen opwekken. Dus een uurtje of twee fietsen en slingeren levert genoeg energie voor een avond tv-kijken (Eldorica dateert al weer van voor de komst van de personal computer). Alles wat met de hand kán, is handbediend. Ook dat scheelt stroom. Auto’s zijn er alleen voor langere reizen. Voor ritjes tot vijf kilometer is er een overdekte fiets. Vliegtuigen en olietankers komen in Eldorica niet voor. In plaats daarvan stelde Andriessen zich zeppelins en computergestuurde zeilschepen voor.

Alleen die apparaten, die echt niet zonder stroom kunnen, zoals tv’s, werken op stroom in Eldorica. Deze worden opgeladen via slingerwielen en een hometrainer. De rest is handbediend. (c) Jurriaan H. Andriessen

Zou Eldorica mogelijk zijn?

Kort samengevat: ja, als we een meritocratisch en technocratisch bestuur zouden kennen, zonder incompetente en liegende politici. Weliswaar met enkele aanpassingen – zo valt niet te ontkomen aan de tijdelijke inzet van kernenergie om de basis voor een duurzame energievoorziening te leggen, en zijn zonnepanelen praktischer dan zijn hometrainer-centrale. En dacht hij niet na over zo iets prozaïsch als de verwarming van huizen. Of gezondheidszorg.

Ook zal het kapitalisme vervangen moeten worden door een vorm van geleide economie. Het economische systeem van Eldorica is te zien als een soort luxe technocommunisme. Niet voor niets legde Jurriaan Andriessen sterk de nadruk op een computergestuurde (cybernetische) bestuursvorm.

We kunnen het Jurriaan zelf helaas niet meer vragen. Door een tragisch ongeluk in een zwembad overleed hij in 1991 op 39-jarige leeftijd. Ter nagedachtenis is de stichting Jurriaan Andriessen opgericht. Zijn boek Eldorica, een reisverslag naar een betere wereld (ISBN: 9789027424846) is helaas niet meer in druk, maar is tweedehands nog te verkrijgen. Ook zijn er PDF-scans van het boek in omloop.

Meer informatie

Themawebsite grafisch werk Jurriaan H. Andriessen en Eldorica
Stichting Jurriaan H. Andriessen

Mammoetsteppe kan klimaatverandering stoppen

Tienduizenden jaren geleden, toen grote ijskappen het noorden bedekten, was Europa bedekt met een mammoetsteppe. Kan de mammoet deze steppe weer terugbrengen en hiermee het klimaat afkoelen?

Einde van de mammoetsteppe betekende een terugkeer van de bossen

De mammoet, een nauwe verwant van de Afrikaanse en Indische olifantsoorten, is duizenden jaren geleden uitgestorven door overbejaging. Dit leidde direct tot grote veranderingen in de natuur op het noordelijk halfrond. Want zonder mammoeten die jonge bomen opruimden en mos vertrapten, waren er geen grazers meer die ze onder controle konden houden. De bomen grepen hun kans en overwoekerden het gras. In enkele honderden jaren was het wuivende gras vervangen door de bekende enorme gordel van eindeloze wouden rond de poolcirkel. Dit had direct gevolgen voor het klimaat. Anders dan gras, absorbeert bos veel meer licht. Het gevolg: de aarde warmde op. Toendra en taiga zijn, anders dan tropische regenwouden, biologisch gezien veel minder productief dan grasland. Maar weinig diersoorten kunnen overleven in de taiga.

Kan de mammoet de steppe terugbrengen?

Een groep Russische wetenschappers nam de proef op de som. In een desolate uithoek in het uiterste noordoosten van Siberië, wat ze Pleistocene Park noemden, herintroduceerden ze grote grazers als Jakoetische wilde paarden, bisonsoorten en muskusossen. De gevolgen: de mossen werden platgetrapt en langzaam keerde het grasland terug. Ook verbraken de kuddes hongerige grazers het sneeuwdek in de winter. De temperatuur van de bodem daalde van -5 graden tot 30 graden onder het vriespunt. Dit stabiliseerde de gevaarlijke methaanclathraten in de ondergrond, die nu geregeld ontploffen.

De mammoet was de koning van de mammoetsteppe. Kan de terugkeer van de mammoet de aarde redden? Bron: Thomas Quine / Royal Victoria Museum, Victoria, British Columbia, Canada, 2018

Toch kunnen zelfs grote dieren als muskusossen weinig beginnen tegen metershoge bomen. Voor het betere sloopwerk heb je toch echt een grazer zo groot als een olifant nodig. Een mammoet, dus. Weliswaar kan de mens deze bomen te lijf met bulldozers, en op sloopgebied staan wij mensen op eenzame hoogte, maar de vereiste schaal van ecologische engineering is hoger dan wat mensen aankunnen. Dat kunnen we beter overlaten aan dieren die niets liever doen.

Sommige ecologen geloven dat herintroductie van de mammoet de mammoetsteppe weer tot leven kan wekken. Nu is er alleen een klein probleem. Zoals bekend, is de mammoet uitgestorven. We hebben weliswaar resten van ingevroren mammoeten ontdekt, maar een uitgestorven soort zoals de mammoet weer laten opstaan uit de dood is iets wat nog nooit eerder is geprobeerd. Maar, het goede nieuws is: we komen steeds dichter bij het moment dat we mammoeten weer tot leven kunnen wekken.

Planned obsolescence: waarom er geen eeuwigdurende gloeilamp was

De aluhoedjes hebben gelijk. Niet voor niets was er geen eeuwigdurende gloeilamp te koop. Keer op keer maken fabrikanten doelbewuste ontwerpbeslissingen om zoveel mogelijk te kunnen verkopen. Ontwerpbeslissingen, die meer vervuiling en meer uitputting van grondstoffen betekenen. Maak kennis met planned obsolescence.

Wat is planned obsolescence?

Op een gegeven moment zijn producten overbodig geworden. Soms komt dat door normale slijtage die niet te voorkomen is. Soms door technische veroudering. Of omdat ze uit de mode raken. En soms, omdat het de bedoeling is dat ze veel sneller kapot gaan dan normaal. Of achteruit gaan in functies, omdat de fabrikant, bijvoorbeeld Apple, geniepig de prestaties omlaag schaalt in smartphones. Zodat consumenten een dure, nieuwe smartphone moeten kopen. Dit laatste concept is “planned obsolescence” (geplande overbodigheid) genoemd.

De “Centennial Light Bulb” brandt al meer dan een eeuw onafgebroken, maar geeft nu veel minder licht dan in het begin. Planned obsolescence maakt dat gloeilampen korter, maar feller branden. Bron: Wikimedia Commons/LPS.1

Waarom bestaat planned obsolescence?

Voor een belangrijk deel is dit aan fabrikanten te wijten. Maar ook aan ons, de consumenten. Keer op keer kiezen we voor modeartikelen in plaats van voor kwaliteit die een leven lang meegaat. En vooral aan ons economische model. Verandering registreren we als groei. Een economie waar in hoog tempo de natuur wordt omgezet in een afvalberg, kent veel hogere groeicijfers dan een Eldorica-achtige economie, waar bijvoorbeeld auto’s honderd jaar lang meegaan en huizen een kleine eeuwigheid.

Wat zijn de gevolgen?

Voor fabrikanten is er natuurlijk een enorm voordeel: meer verkopen. Maar ook de extra werkgelegenheid die planned obsolescence oplevert doet het goed in de werkloosheidscijfers. En voor de belastinginkomsten.

De prijs die de aarde, en dus wij, hiervoor betaalt is echter erg hoog. Veel meer afval en luchtvervuiling door het fabricageproces. Een lagere levenskwaliteit. Uitputting van moeilijk vervangbare grondstoffen.

Een einde aan planned obsolescence?

Geen wonder dat ook overheden met duurzame doelstellingen nu steeds meer proberen in te grijpen. Zo heeft de Franse Assemblée in de jaren tien een boete van 300.000 euro vastgesteld voor bedrijven die zich schuldig maken aan planned obsolescence. De Europese Unie bereidt nu wetgeving voor die het verplicht stelt, om apparaten repareerbaar te maken. Dus smartphones waarvan de batterij niet meer vervangen kan worden, zullen dan tot het verleden gaan behoren.

Ook is het de vraag of er geen slimmere manieren zijn om publieke goederen als werkgelegenheid en bestaanszekerheid te produceren, dan overconsumptie met een eindeloze berg afval.

En de eeuwigdurende gloeilamp? We hebben nu iets dat in alle opzichten beter is. LED-lampen zijn vier maal zo zuinig als gloeilampen en gaan rond de 100.000 branduren mee. Dat is ongeveer een mensenleven. Honderd maal zo lang als gloeilampen in de tijd van planned obsolescence.

Waarom zijn er geen dieren met wielen?

Een wiel is qua energie de efficiëntste manier om je voort te bewegen over een plat vlak. Je zou dus verwachten dat het in het dierenrijk zou wemelen van dieren met wielen. In werkelijkheid is er geen enkel dier, groter dan eencelligen. Hoe komt dat?

Hele lichaam als wiel
Er zijn wel enkele voorbeelden van planten en dieren die gebruik maken van een rollende beweging. So is de woestijnplant tuimelkruid (tumbleweed ) een bekende verschijning in de Australische woestijnen. Deze wordt voortgeblazen door de wind. Er zijn ook enkele soorten ongewervelden die zichzelf in een rollende bal kunnen veranderen, zoals sommige rupsen, spinnen en miljoenpoten. Bij gordeldieren en egels is de bal een verdedigingsstructuur, en de bal in het water laten rollen juist een geliefde techniek van roofdieren om het dier te vangen.

Alleen nuttig op plat vlak
De meeste oppervlaktes op aarde zijn begroeid of oneffen. Wielen werden pas nuttig, toen er wegen kwamen. In struikgewas of dichte begroeiing heb je weinig aan een wiel. Hellingen zijn vaak wel kaal. Ook is er dan een energiebron: de zwaartekrachtspotentieel. Dit verklaart, waarom enkele salamanders en rupsen hebben geleerd, zichzelf in een wiel te veranderen. Bij dreigend gevaar krullen ze zichzelf op en rollen naar beneden, met behulp van de zwaartekracht. Roofdieren kunnen dit niet bijbenen. Als de salamander beneden is, gaat hij er weer op zijn pootjes vandoor.

De Azteken en andere inheems-Mexicaanse beschavingen kenden het wiel, maar vonden het niet erg nuttig zonder trekdieren als paarden of ossen. Ze gebruikten het wiel wel in kinderspeelgoed zoals dit. Bron: Wikimedia Commons. Mogelijk was de geschiedenis anders gelopen als ze de Chinese kruiwagen hadden gekend.

Een los wiel, zoals wij dat in auto’s en fietsen kennen, ontwikkelen, is lastig voor een organisme. Een wiel moet los bewegen van de rest en om een as draaien. Dat betekent, dat een dier uit meerdere losse delen moet bestaan: het wiel en tandwielen, of een snaar, om het wiel mee aan te drijven. Niet erg praktisch. Poten zijn dan effectiever.

Eencellige wielen
Eencelligen kennen wel iets dat zich gedraagt als een wiel: het flagellum oftewel de zweepstaart. Deze bestaat uit een speciaal eiwit, waarvan de kop ronddraait in een soort chemische motor. Door deze draaiing stuwt de zweepstaart de eencellige voort.

14edo: als zeven noten niet voldoende zijn

Wat is 14edo? De westerse muziek is gebaseerd op een octaaf van zeven noten. De achtste noot, is de noot waar het volgende octaaf begint. Hiertussen liggen vijf “half-tonen”. In feite dus twaalf tonen.

Octaven

Natuurkundig gezien, is een noot van een octaaf hoger, een twee keer zo korte geluidsgolf. Dus een toon van 300 Hz (trillingen per seconde) klinkt een octaaf hoger dan een toon van 150 Hz.

De ‘oer-toonladder’ is de pentatonische toonladder. Deze komt overal ter wereld voor. Er zijn mineur- en majeuroctaven.

14edo

Maar dit is echter maar een kleine greep aan de enorme keuze die we hebben in alternatieve toonladders. Want, waarom bijvoorbeeld niet een noot tussen C en C# (cis)? Of een toonladder met 14 (14edo) of 20 (20edo) noten?

Om deze composities af te spelen is een standaard keyboard niet geschikt. De wiskundige en componiste Elaine Walker ontwikkelde daarom keyboards met afwijkende toonafstanden.

Elaine Walker met een van haar verticale keyboards. Hiermee kan ze 14edo en andere toonladders verkennen. Bron: uitsnede van ziaspace.com

De kern van creativiteit is “knoppen” te zien, waarmee je dingen kan veranderen. Zoals de vanzelfsprekendheid, waarmee we uit gaan van het westerse octaaf. Walker draaide aan de tot nu toe ondenkbare knop. Namelijk de knop, hoe we een octaaf in stukjes verdelen. Door deze ontdekking legde Walker een wereld van nieuwe, grensverleggende muziek open.

Hieronder een stuk van de componiste, gebaseerd op een octaaf van 14 noten.

Elaine Walker was door de covid-19 epidemie thuis opgesloten. Voor velen een ramp, maar voor Walker een kans om eindelijk rustig te kunnen werken. Ze leefde zich daarom helemaal uit in exotische muziek die, anders dan atonale muziek, wiskundige regelmaat kent. Daarom klinkt deze best wel plezierig in de oren.

Iets vrolijker is deze 14edo muziek.

Wat natuurlijk vragen oproept. Zoals, kunnen wij mensen leren om van alternatieve toonschalen te genieten? En ook, wat voor muziek zouden andere dieren mooi vinden? Of aliens? En ook, hoe werkt muziek in op ons brein?

Meer opmerkelijke composities op haar website ZIAspace.

Meubels van de nulde dimensie

Ruimte wordt steeds schaarser, omdat regeringen en grote bedrijven weinig geïnteresseerd zijn in betaalbare huisvesting voor het armere deel van de bevolking. Steeds meer moet kunnen in steeds minder ruimte. Een wonder dat er steeds meer behoefte komt aan meubels die voor meerdere dingen tegelijk gebruikt kunnen worden. Een bed dat verdwijnt in de wand? Of een trap? Een krukje dat in een grote zitbank verandert, of een bankstel dat een stapelbed wordt? In deze video deze, en meer ideeën.

Deze kraftpapieren meubels kunnen tot een pak papier opgevouwen worden. Bron: ihpaper.en.alibaba.com

Methuselarity in 2036: levensverlenging stopt veroudering”

Volgens de eminence grise van het verouderingsonderzoek, SENS-directeur Aubrey de Grey, is de kans ongeveer vijftig procent dat voor of op het jaar 2036 de “Methuselarity” plaatsvindt. Levensverlenging gaat dan sneller dan biologische veroudering.

Komt de methuselarity, het jaartal dat levensverlenging sneller gaat dan veroudering, nu in zicht?

Een opmerkelijke voorspelling, die echter wel degelijk op een solide basis berust. De “methuselarity” zou betekenen dat vanaf dit jaartal niemand die levensverlengingsbehandelingen ondergaat, meer zal verouderen. En dus, niet meer door ouderdom zal sterven. In het begin zullen deze behandelingen alleen voor de allerrijksten betaalbaar zijn, maar de kosten zullen snel dalen. Bijna alle medische kosten komen door ouderdomsziekten. Als we er in slagen de veroudering stop te zetten of terug te dragen, scheelt dat enorm qua levenskwaliteit en zorg. Waarschijnlijk zullen deze behandelingen daarom snel opgeschaald worden en voor ieder mens bereikbaar zijn.

Methuselarity voor muizen?

De Methuselah Foundation, een stichting die haar naam ontleent aan de bekende mythische duizendjarige aartsvader Methusalem uit het boek Beresjiet (Genesis) in de Tenach, looft prijzen uit voor onderzoekers die de levensduur van muizen kunnen verlengen. Op dit moment lukt dat vrij aardig. Een laboratoriummuis wordt niet veel ouder dan twee jaar en een maand of twee. Het verlengen van muis-telomeren en medicijnen zoals rapamycine laten hun levensduur met enkele maanden stijgen. [1] Met de snel toenemende rekencapaciteit en betere AI, zal de vooruitgang nu sneller gaan.

Bron

  1. M.A. Muños-Lorente et al., Mice with hyper-long telomeres show less metabolic aging and longer lifespans, Nature Communications, 2019

2D wordt 3D met pen

Een pen als 3D-printer. Kijk hoe een 2D-tekening van een bloem op een steen, na de onderdompeling in een oplossing van kalium-persulfaat verandert in een driedimensionale bloem.

3D-pennen bestaan al langer. Ze vormen een soort hand-3D printer, gevoed met een rol 3D-filament dat gebruikt kan worden om vormen in de lucht mee te tekenen.

Deze techniek werkt anders en wel met twee soorten materiaal. De ene soort, de ‘lijm’ (hier: de zwarte inkt), hecht zich zowel aan de ondergrond als aan de tweede soort. De tweede soort, hier rood, bevat een waterafstotend middel en maakt zich daarom los, als de oplossing zich onder de inkt wurmt.

In de oorspronkelijke vorm was de inkt te slap en verloor het voorwerp zijn vorm. De uitvinders verhielpen dit, door ijzer toe te voegen aan de waterafstotende inkt. Deze reageert met de persulfaationen in de oplossing en vormt een hard laagje aan de buitenkant. Dankzij dit laagje behoudt de bloem zijn vorm.

Collega’s elders in de wereld van de Zuid-Koreaanse uitvinders Sumin Lee en Seo Woo Song noemen de ontdekking een doorbraak. Het wordt nu mogelijk om 3D-voorwerpen per briefpost te versturen. De ontvanger kan deze in een ontwikkel-oplossing leggen en het 3D-voorwerp laten drogen. Ook voor de fabricage van elektronica zien ze veel toepassingen. Als het tenminste lukt om elektronische schakelingen mee te printen.

En voor creatieve kunstenaars natuurlijk.

Dit is nog maar een eenvoudig voorbeeld. In de bron staan veel complexere ontwerpen. Zoals vlinders die met hun vleugels kunnen klappen onder invloed van een magnetisch veld.

Bron

Sumin Lee en Seo Woo Song, Direct 2D-to-3D transformation of pen drawings, Science Advances, 2021

Dutch