Geopolitiek

Regeringsvormen van de toekomst

De huidige, nog uit de achttiende eeuw of eerder stammende regeringsvormen, zoals autocratie, monarchie en democratie, hebben de grootste moeite om de snelle technologische veranderingen bij te benen.

Hoe de regeringsvorm van de toekomst eruit zal zien, zal voor een erg groot deel afhangen van de vraag hoe de mens van de toekomst er uit zal zien en hoe de mensheid van de toekomst verspreid zal zijn over reële en virtuele werelden. In deze video gaat futuroloog Isaac Arthur daar verder op in.

Als een van de weinige landen gaat Estland qua regering fast forward richting de toekomst met het e-Estonia project. Bron/copyright: e-estonia.com

Waarom het beter is een generaal te doden, dan een soldaat

Door middel van een gerichte raketaanval door de VS is Qassem Soleimani, het brein achter Hezbollah, de bewapening van Islamitische Jihad en Hamas en talloze Iraanse terreuraanslagen tegen tegenstanders van het Iraanse bewind voorgoed uitgeschakeld. Deze actie wekte veel kritiek. Is deze kritiek terecht?

Wie was Qassem Soleimani?
Soleimani was een van de drie machtigste mannen binnen Iran. Hij stond aan het hoofd van de Al Quds Strijdkrachten, een onderafdeling van de Iraanse Islamitische Revolutionaire Garde. Al Quds (Arabisch: De Heilige) is de term waarmee islamieten doorgaans Jeruzalem aanduiden en het ideologische hoofddoel van deze groep is het ‘bevrijden’ (m.a.w. onder islamitisch gezag brengen) van Jeruzalem. Deze garde vormt een staat binnen de Iraanse staat en vormt het keurkorps van het Iraanse bewind. De Al Quds Strijdkrachten vormen de ‘geheime dienst’ van deze garde, die zich bezig houdt met het beramen van gewapende operaties in het buitenland.

Soleimani stond bekend om zijn grote persoonlijke moed, zeer hoge intelligentie en geslepenheid. Hij onderscheidde zich door zijn moed en talent voor leiding geven tijdens de bloederige Iran-Irak oorlog in de tachtiger jaren. Hij slaagde er in om de Libanese terreurgroep Hezbollah om te vormen tot het sterkste non-state leger ter wereld, sterker zelfs dan het leger van Libanon zelf. Hij bewapende en instrueerde de Houthi-rebellen in Jemen. Ook speelde hij een instrumentele en mogelijk beslissende rol in het omturnen van Irak in een Iraanse satellietstaat en het verdedigen van het Syrische pro-Iraanse regering al Assad tegen haar tegenstanders. Hij leidde de brute respons tegen anti-regeringsdemonstraties in Iran, waarbij meer dan duizend doden vielen. Een indrukwekkende lijst prestaties.

Geen wonder dat de man veel vijanden had. Zowel Israël als de VS en soennitisch-Arabische landen zagen de man liever dood dan levend en hebben reeds diverse keren geprobeerd om Soleimani te doden. Dit lijkt nu uiteindelijk gelukt te zijn door middel van een gerichte drone-aanval. Bij deze aanval kwamen niet alleen Soleimani zelf, maar ook negen hoge Iraakse militieleiders om.

Is Iran in oorlog met de Verenigde Staten?
Oorlogsverklaringen zijn sinds het begin van de Tweede Wereldoorlog, waarin zowel de nazi’s als Japan zonder oorlogsverklaring de aanval openden op andere landen, in onbruik geraakt. Vrijwel alle oorlogen beginnen vandaag de dag met militaire vijandelijkheden. Wanneer we afgaan op dit criterium zien we dat pro-Iraanse strijdgroepen, waarschijnlijk in directe opdracht van Iran, geregeld aanvallen uitvoeren op Usaanse overheids- en legerinstallaties. Ook de USA bombardeert geregeld pro-Iraanse groepen. We kunnen dus stellen dat beide landen in een lage-intensiteit oorlog zijn met elkaar.

Iraanse herdenkingsprent, waarbij de “martelaar” Soleimani wordt opgehaald door de islamitische doodsengel Israfil. In werkelijkheid was de man verre van een heilige en verantwoordelijk voor de dood van duizenden mensen. Bron: Islamitische Republiek Iran

Is het doden van een vijandige leider een misdaad?
Het antwoord op deze vraag staat of valt met de vraag of er sprake is van oorlogshandeling. Als sprake is van een oorlog, is het doden van elke militair van de vijand in principe een legitieme oorlogshandeling. Of dit nu een frontsoldaat is of een brigadegeneraal, of zelfs het regeringshoofd. Soleimani was een generaal en gaf mede leiding aan operaties, die tot doel hadden om Usaanse militairen te doden. Hij pleegde dus oorlogshandelingen tegen de VS. Hiermee werd hij volkenrechtelijk een legitiem doelwit voor militaire operaties, net als de Irakese medeslachtoffers van de Usaanse drone-aanval op hem. Net als overigens een Iraanse aanslag op Trump of andere Usaanse legerleiders legitiem zou zijn.

Een generaal doden versus een soldaat doden
Generaals zijn gezichtsbepalender dan soldaten. Soldaten leven, strijden en sterven anoniem. Generaals krijgen de eer voor geslaagde militaire operaties. Daarom is het grote publiek meer geneigd om zich te identificeren met een generaal, dan met anonieme soldaten en het ook erger te vinden als een generaal omkomt, dan als een soldaat sneuvelt. Dit is ethisch gezien, onterecht. Een soldaat voert orders uit. In slechts één leger, het Israëlische, heeft een soldaat het recht, zelfs de plicht, om onethische orders (bijvoorbeeld de opdracht om een groep ongewapende burgers te vermoorden) te weigeren. In andere legers, en zeker legers in islamitische landen zoals Iran, is dit dienstweigering en reden tot executie. Generaals zijn degenen die deze orders uitvaardigen. Soleimani was persoonlijk verantwoordelijk voor het opstellen van orders waardoor onschuldige burgers en Usaanse militairen omkwamen.

Kortom: niet alleen was dit bombardement oorlogsrechtelijk geoorloofd, het was ook moreel gezien terecht.

Gezichtsverlies en escalatie
Voor het Iraanse regime was de oorlogsheld Soleimani een gezichtsbepalende figuur. Hij kreeg steeds meer een cultstatus binnen Iran, al kent hij ook veel bittere vijanden door zijn medeplichtigheid aan de brute onderdrukking van demonstraties tegen het regime. Iran kan dit niet over zijn kant laten gaan zonder gezichtsverlies. Tegelijkertijd heeft de Usaanse president Trump duidelijk gemaakt, dat iedere gewelddaad van Iran beantwoord zal worden met een zwaar bombardement van Iraanse heilige plaatsen. Ontegenzeggelijk heeft de supermacht Verenigde Staten militair gezien een verpletterend voordeel op Iran. De VS is in staat iedere plek in Iran te raken, waar Iran grote moeite zal hebben zelfs maar in de buurt te komen van het Amerikaanse territorium. Alleen aanvallen op Usaanse militaire bases of Usaanse belangen, of op Israël, of op Usaanse bedrijven en burgers in bijvoorbeeld Zuid-Amerika, waar een grote Iraanse diaspora leeft, komen in aanmerking.

Ook kan Iran gebruik maken van de goede contacten met Marokkaanse en andere islamitische criminelen om gerichte moordaanslagen uit te voeren in Europa. Probleem voor Iran is dat het land in het Midden Oosten alleen op de (voorwaardelijke) steun van Rusland en China en een handjevol vazallen kan rekenen. Beide landen liggen ver weg en kunnen afgezien van de inzet van kernwapens, niet heel veel uitrichten tegen de VS. Hezbollah, een trouwe vazal van Iran, beschikt over honderdduizenden raketten en zal zeker bereid zijn om Noord- en Centraal-Israël met een vernietigend bombardement te teisteren, maar een dergelijke existentiële aanval op Israël zal de volledige inzet van de IDF, en hiermee de vernietiging van Hezbollah betekenen. Iran heeft nu in feite al gedaan wat het kon doen: Irak aangezet om de Amerikanen weg te sturen. De strategische positie van Iran is nu in feite al vrijwel met maximaal haalbare.

Veelbetekenender is dat Iran nu het kernwapenprogramma weer heeft opgestart. Waar de Israëlische geheime dienst Mossad en de CIA er enkele jaren geleden in slaagden om met behulp van het Stuxnet-virus de Siemens-PLC’s te saboteren en hiermee het kernprogramma, heeft het regime nu van zijn fouten geleerd. De atoomfaciliteiten bevinden zich honderden meters onder de grond, worden zeer streng beveiligd. Het Iraanse regime heeft er eerder echter geen misverstand over laten bestaan dat het een einde wil aan de “tumor” Israël en hiervoor radiotherapie met kernwapens overweegt. Een vooruitzicht dat Israël vanzelfsprekend wat minder aantrekt, de reden dat Israël nu druk bezig is om deze dreiging te neutraliseren.

Regime Marokko ontwricht Nederland

Al ruim dertig jaar wordt het nieuws in Nederland beheerst door de problemen met “overlastgevende Marokkanen”. In feite zijn dit slechts de symptomen van een dieper liggend probleem. Wat is er werkelijk aan de hand, en hoe kan Nederland de verstikkende wurggreep van het Marokkaanse regime op de Nederlandse Riffijnen verbreken?

Het verzwegen Amazigh-verleden van Noord Afrika
Het huidige grondgebied van Marokko wordt al honderdduizenden jaren door de moderne mens bewoond. Hiermee is Marokko een van de alleroudste gebieden waar mensen hebben gewoond. De oorspronkelijke bevolking van Marokko, de Berbers (of liever gezegd, de Imazighen, ‘vrije mensen’, zoals ze zichzelf in hun eigen taal Tamazight noemen), woont hier al sinds onheugelijke tijden. Doorgaans worden de Imazighen door de gearabiseerde elite gelijk gesteld met primitieve barbaren. Uit archeologische en historische vondsten blijkt echter een heel ander verhaal. In de tijd dat de Arabieren zich voornamelijk bezig hielden met eerwraak en stammenoorlogen, stichtten zij reeds bloeiende steden en koninkrijken in Noord Afrika. Egypte en Carthago waren voor een belangrijk deel (Carthago zelfs overwegend) Amazigh-rijken.

Was Atlantis een Amazigh-imperium uit de IJstijd?
Bloeiende puur inheemse Amazigh-rijken bestonden ook. Het oudste, zij het zeer omstreden, voorbeeld is het mythische rijk Atlantis. Volgens de Griekse schrijvers Plato en Herodotos lag het eiland Atlantis, dat uit concentrische ringen bestaat, ten zuiden van de Atlas. Inderdaad bestaat er in Noord Afrika, ten zuiden van de Atlas in Noord-Mauretanië, een merkwaardige structuur die als deze gedeeltelijk onder water zou staan, nauwkeurig overeenkomt met Plato’s omschrijving van Atlantis: de Richat-structuur of “oog van de Sahara”. Hoewel de theorie omstreden is – het laagste punt van de Richat-structuur ligt nu 130 meter boven de zeespiegel – had er heel goed een op grote hoogte liggend endorheïsch meer (of op een van de omringende zeeën oostwaarts afwaterend meer) op deze lokatie kunnen liggen in klimatologisch minder barre tijden, zoals 11.000 jaar geleden, het einde van het Pleistoceen en de ijstijd. Een dergelijk meer of binnenzee zou niet uniek zijn. De Boliviaanse zoutvlakte, voormalige binnenzee Salar del Uyuni ligt zelfs op 3 600 m hoogte. Klopt deze omstreden theorie – en de argumenten zijn mijns inziens behoorlijk overtuigend – dan zou dit de Imazighen een van de grondleggers maken van de moderne beschaving zoals we die nu kennen.

Andere, historisch wel zeker vaststaande Amazigh-koninkrijken waren Numidia en Mauretanië. Ten faveure van de Arabieren moet worden gemeld, dat ook onder hen productieve bevolkingsgroepen voorkwamen. Deze landbouwers en bouwers van geavanceerde irrigatiesystemen vind je onder meer terug in Arabia Felix (Jemen) en Oman. Deze bleven echter thuis, waar de roofzuchtige nomadenstammen in naam van de islam de toenmalige beschaafde wereld teisterden en in de as legden. Noord-Afrika behield nog lang zijn Amazigh-identiteit, voordat verkrachtende en plunderende Arabische nomadische stammen uit de beruchte Nejd (de Banu Hilal, de voorouders van het salafistische Saoedische koningshuis) de Amazigh-boeren uit de vlaktes naar de bergen verdreven en met behulp van hun vraatzuchtige kuddes geiten de Sahara mede omtoverden tot het troosteloze landschap van nu. De gedwongen Arabisering van Noord-Afrika is een van de meest ‘geslaagde’ assimilatie-projecten ooit. Met een beroep op de koran en de hadith slaagden de Arabische overheersers er in, om de Imazighen hun eigen geschiedenis te laten vergeten en zich te laten identificeren als Arabieren. En wel bedoeïenen-Arabieren. De gevolgen lieten zich raden. Naarmate het barbaarse roof- en plunderverleden van de Arabische nomaden opgehemeld werd, vergaten de meeste Imazighen hun eigen roemrijke verleden, taal en cultuur en namen zij gedeeltelijk de blinde godsdienstijver en plundermentaliteit van hun Arabische overheersers over. Gedeeltelijk, want de Imazighen zijn een trots volk en hebben moedig weerstand geboden tegen deze corruptie. Deze Arabische mentaliteit veranderde ooit bloeiende kuststreken in piratennesten.

‘Kalifaat’ Marokko
He huidige Marokko is in feite een voortzetting van meer dan duizend jaar Arabische kolonisatie en imperialisme. De machthebbers van de sterk gearabiseerde kuststrook rond de hoofdstad Rabat zien de rest van het land als een privé plundergewest. Zowel de Rif als de Westelijke Sahara zijn met grof geweld, en in het geval van de Westelijke Sahara in strijd met VN-resoluties, geannexeerd. De Marokkaanse koning ziet zichzelf als de ‘amir al moeminoen’, leider der gelovigen. Een kalief, als het ware. Het gevolg is dat religie en politiek in Marokko sterk vermengd zijn. De Marokkaanse monarch beschouwt zijn onderdanen-tegen-wil-en-dank als nuttig vee, dat broodnodige harde valuta binnenharkt. Elke Marokkaan en al zijn nazaten zijn het privé-eigendom van de monarch, zijn kudde geiten die vet wordt gemest door deze op buitenlandse weiden te laten grazen. Het is even onmogelijk om Marokkaan-af te worden als het is om de islam te verlaten.

Toen, maar ook nu nog doet het regime in Rabat er alles aan om een ijzeren greep op zijn onderdanen in Nederland en de rest van West Europa te houden. Onder het nationale motto “Allah, al watan, al malik” (Arabisch voor: Allah, de staat, de koning) wordt alles in het werk gesteld om de onderdanen in Europa op het rechte, en vooral gehoorzame, pad te houden. Zo financiert het Marokkaanse regime een uitgebreid moskeeënnetwerk en netwerk van sociale Marokkaanse organisaties. De Marokkaanse geheime dienst is zeer actief in binnen- en buitenland en voortdurend bezig om Hirak-aanhangers en andere opposanten op te sporen en te intimideren. Vooral tweede- en derde generatie ‘geslaagde’ immigranten zijn gewilde doelwitten voor recrutering. Buitenlandse journalisten worden geweerd uit de Rif.

Nederland en de Nederlandse Marokkanen als plunderobject
De overwegend Riffijnse Marokkanen in Nederland wordt het belemmerd om fabriekjes en andere ondernemingen te starten in de Rif. In plaats daarvan, worden zelfs criminelen van harte aangemoedigd om hun bijeengedealde geld in Marokkaanse staatsondernemingen (denk dan bijvoorbeeld aan de fosfaatindustrie, die de Westelijke Sahara leegrooft) te steken. Riffijnen die onroerend goed in het Rifgebied willen kopen, merken vaak dat hun voorouderlijke land door niet-Riffijnen, doorgaans gearabiseerde ambtenaren of hun familieleden, in beslag is genomen. Vandaar dat ze min of meer gedwongen zijn om onroerend goed in Tanger of een van de andere gearabiseerde steden in Marokko te kopen. Riffijnen die eieren voor hun geld kiezen en dan maar hun kaarten op een toekomst in Nederland zetten, merken dat het vrijwel onmogelijk is om hun Marokkaanse eigendommen in euro’s om te zetten om bijvoorbeeld hier een huis te kunnen kopen.

De Marokkaanse overheid ziet haar onderdanen als een schaapskudde, die ze in het buitenland kan laten grazen en vet kan mesten voor de slacht. Bron: Pinterest

De Marokkaanse overheid krijgt nu ook de beschikking over de bankgegevens van haar expat onderdanen in Europa.

Dit exploitatieve beleid blijft niet zonder gevolgen. Omdat ‘Marokkaanse’ Nederlanders gedwongen blijven om hun Marokkaanse nationaliteit te houden, is hun loyaliteit naar Nederland in veel gevallen zwak. Dit verklaart, waarom er zoveel problemen zijn met criminele ‘Marokkaanse’ jongeren. Zij zien zichzelf vooral als ‘Marokkaan’ en niet als Nederlander, ook al zijn ze hier opgegroeid en spreken ze de Nederlandse taal goed. Van de honderdvijftig Marokkaanse moskeeën staan er 90 rechtstreeks via UMMON onder controle van Rabat. Marokko krijgt via Marokkaans-Nederlandse politici, die gemakkelijk onder druk kunnen worden gezet, een flinke vinger in de pap in Nederland. Zo zijn er ernstige aanwijzingen dat de vreedzame stille tocht van Riffijnen tegen het politiegeweld in de Rif in Rotterdam is verboden door de (overigens Riffijnse) Marokkaans-Nederlandse burgemeester Aboutaleb, onder druk van het regime in Rabat. Niet voor niets is de enige politica in Nederland die voor de Riffijnen opkomt, Kati Piri, iemand zonder Marokkaanse roots.

Hoe kan Nederland zichzelf en de Marokkaanse Nederlanders bevrijden uit de wurggreep van Rabat?
De Marokkaanse staat wordt niet geregeerd door democraten of zelfs maar door verlichte despoten als Poetin, waar afspraken mee te maken zijn. De Marokkaanse staat wordt beheerst door Arabische soennitische moslims, heilig overtuigd van hun raciale superioriteit boven elke niet-Arabier (laat staan boven niet-moslims), die Nederland zien als een ongelovig wingewest van naïevelingen. Een wingewest van nuttige idioten, waar verliesposten (jonge, rebelse werkloze mannen van onderdrukte minderheden) omgezet worden in lucratieve assets. De uitbuiting van Riffijnse gastarbeiders heeft het regime vele miljarden opgeleverd. Er is geen enkele prikkel voor Rabat om dit succesvolle en winstgevende verdienmodel om zeep te helpen. Nederlandse politici moeten goed beseffen, dat hun Marokkaanse gesprekspartners toegeven zien als een teken van zwakte en een aanmoediging om nog meer te eisen. Bij de omgang met psychopaten is de beschikbaarheid van dwang- of drukmiddelen essentieel. Dit geldt ook voor de omgang met Marokko. Alleen als het regime daar wordt geraakt waar het pijn doet, zal het tegemoet komen aan de Nederlandse eisen.

De volgende maatregelen lijken zowel noodzakelijk als wenselijk.

  • Afdwingen, op straffe van uitzetting van alle diplomaten, opzegging van alle uitkeringverdragen en opheffing van alle Marokkaanse staatsorganisaties, dat personen met een meervoudige nationaliteit indien gewenst probleemloos afstand kunnen doen van de Marokkaanse.
  • Elke Nederlandse Marokkaan met de dubbele nationaliteit, moet vervolgens kiezen tussen de Nederlandse en Marokkaanse nationaliteit. Zij die kiezen voor de Marokkaanse, krijgen een voorwaardelijke permanente verblijfsvergunning. Wanneer zij een ernstig misdrijf plegen, worden zij uitgezet op grond van de Vreemdelingenwet. Nederlanders, ongeacht hun afkomst, hebben vanzelfsprekend dezelfde rechten en plichten als elke Nederlander.
  • Stoppen met het doorgeven van de namen van kinderen aan Marokko.
  • Ontbinden van UMMON en andere Marokkaanse staatsorganisaties.
  • Opzeggen van ieder verdrag met Marokko dat het regime rechten of macht, geeft in Nederland over Nederlandse burgers. Dit geldt ook voor toepasselijke EU-verdragen.
  • Alle directe en indirecte subsidies aan Arabisch onderwijs stoppen. In plaats hiervan alleen subsidies toekennen aan het onderwijzen van Riffijns, Tachelhit, Tamazight en andere inheemse talen.
  • Marokko is voor politieke activisten geen veilig land. Bonafide asielzoekers, zoals Hirak-activisten, moeten daarom welwillend behandeld worden.
  • Deportatiedienst starten. Elke asielzoeker uit Marokko die zich schuldig maakt aan crimineel gedrag, alsmede fraudeurs en uitgeprocedeerden, wordt gedeporteerd. Hierbij kunnen deze asielzoekers in rubber bootjes vlak bij de Marokkaanse kust worden afgezet, zolang Marokko weigert de eigen onderdanen terug te nemen.

Kan het christendom de westerse beschaving redden?

Cultuur en instituten van westerse landen zijn gegroeid en gevormd in een omgeving, waar het christendom – en uiteraard het verzet daartegen –  de bepalende factor was. Na de ineenstorting van de aanhang van het christendom, vertonen instituten als de rechtspraak en de overheid ernstige tekenen van aftakeling. Hebben deze fenomenen met elkaar te maken en kan een hernieuwde populariteit van het christendom de westerse beschaving verjongen?

Godsdienst als metafysisch, cultureel ‘DNA’
Godsdiensten zijn metafysisch. Dat wil zeggen dat ze uitspraken doen over werelden buiten, of boven (‘meta’) de fysische werkelijkheid, waarvan de geldigheid niet getoetst kan worden door middel  van wetenschappelijke experimenten. Sommige godsdienstige claims over de fysieke wereld zijn ondertussen door wetenschappelijk onderzoek ontkracht – zo weten we bijvoorbeeld dat de zonneschijf niet door een span paarden langs de hemel wordt getrokken, zoals de oude Grieken geloofden, maar dat de zon een enorme witgloeiende gasbol is, die meer dan duizend keer zo groot is als de aarde en waar de aarde om heen wentelt. Andere, metafysische, claims, over het bestaan van een of meerdere goden, hemel en hel, bijvoorbeeld, of de vraag of de mens reïncarneert, zijn dat niet. Het komt ook een enkele keer voor dat een metafysische claim enige bevestiging vindt.

Godsdiensten brengen een bepaalde wereldvisie met zich mee die wordt bepaald door deze metafysica. Uit deze wereldvisie volgen weer gevolgtrekkingen over de wenselijkheid van bepaalde maatschappijvormen en organisaties. Een hindoe, bijvoorbeeld, gelooft dat goede zielen incarneren in foetussen van hoge, welgestelde klassen, door hun goede karma. Zielen van mensen die zich in hun vorige leven misdragen hebben incarneren in lage kastes, of zelfs in een dier. Dat maakt het voor een hindoe weinig logisch om armen te helpen. Ze hebben het er immers zelf naar gemaakt in hun vorige leven en door veel lijden te ondergaan, verbetert hun slechte karma sterk, zodat ze in een volgend leven meer kans maken om bijvoorbeeld als brahmaan geboren te worden. Abrahamitische godsdiensten stellen dat de mens als ‘schone lei’ geboren wordt. Dat maakt het voor joden, moslims en christenen logisch om een sociaal herverdelingsmechanisme op te zetten. Moslims beperken dit dan weer tot mede-moslims, en aspirant-moslims, omdat Allah moslims heeft uitverkoren om voor de islam te kiezen, en zijn vijanden laat dwalen.

Wat is het culturele DNA dat het christendom met zich meebrengt?
Het christendom is ontstaan in het huidige Israël, in de toenmalige joodse vazalstaat Judaea, later de gelijknamige provincie binnen het Romeinse Rijk. De geestelijk vader en centraal persoon van het christendom, Jezus van Nazareth, en zijn directe volgelingen, hebben nooit enige politieke macht bekleed. Dit maakt het christendom in beginsel een apolitiek geloof, al doet het wel uitspraken over de relatie tussen politiek en persoonlijke levenssfeer. Zo houdt een goede christen zich aan de lokale wetten (‘geef de keizer wat des keizers is, en God wat van God is). Het ‘koninkrijk van God’ is, anders dan de ‘dar ul Islam’ binnen de islam, een strikt metafysische entiteit en staat los van wereldse macht. De wereld is de plaats waar satan, de eeuwige tegenspeler van God, zijn domein heeft.

Een christen moet ‘wedergeboren’ (opnieuw geboren) worden om gered te worden van het hellevuur. Door deze wedergeboorte, gesymboliseerd door de doop (onderdompeling in water), wordt de nieuwe christen iemand binnen het ‘koninkrijk der hemelen’. Dit verklaart ook, waarom christenen zo hun best doen om niet-christenen tot het christendom te bekeren: zo redden ze hen van een eeuwig verblijf in de hel.

De belangrijkste regel in het christendom is: heb je naaste lief als jezelf, en God boven alles.  Deze regel is in strijd met de menselijke instincten, die de eigen familie en verwanten boven anderen stellen en maakt dat christenen in beginsel de neiging hebben te streven naar spiritueel communisme. De onderdrukking van menselijk egoïstisch gedrag maakt dat er instituten moeten worden opgericht die de taak van zelfbescherming overnemen. Deze instituten vervullen de rol van de schelp bij huisjesslakken en de koker bij kokerwormen. Ze moeten ook om aan christelijke normen te voldoen, zo veel mogelijk vrij zijn van vriendjespolitiek en nepotisme. Dit zijn immers zonden.

Christenen geloven dat het machtigste wezen in het universum, God, goed is en liefde is. Dat geeft christenen in essentie een optimistische levensvisie, immers ze hebben een machtige, goedwillende beschermer die ze garandeert dat ze in de hemel komen. Christenen kijken uit naar de terugkeer van Jezus, die een duizendjarig vrederijk zal stichten met een ‘nieuwe hemel en nieuwe aarde’.

Het Nederlandse woord ‘beroep’ heeft ook zijn oorsprong in het christendom. Dominees worden nu nog steeds ‘beroepen’ binnen een bepaalde kerkgemeente. Christenen geloven dat er voor een ieder een plaats, een ‘beroep’ is in Gods plan. Op die plaats moet de christen zijn werk zo goed mogelijk doen. Dat maakt, dat vakmanschap binnen het protestantse christendom een middel is om Gods plan te dienen en persoonlijke perfectie te bereiken.

Nederigheid wordt binnen het christendom gezien als een deugd. Wij mensen zijn van nature geneigd tot het kwade, leert het christendom. Alleen door onze zondige natuur te ‘offeren’ aan God, en plaats te laten maken voor een nieuwe, gezuiverde persoonlijkheid die om God draait, volgen we Gods plan. Ook dit gaat in tegen de menselijke instincten, waar nederige mannen doorgaans impopulair zijn bij seksueel actieve vrouwen en laag in worden geschaald door medemensen. Op het eerste gezicht lijkt dit negatief te werken. Zelfhulpgoeroe’s verheerlijken ‘hoogmoed’: narcisme en eigenliefde. Voor de maatschappij als geheel heeft bescheidenheid echter nuttige voordelen. Nederige, bescheiden mensen zijn eerder geneigd zich voor het algemeen belang van een organisatie of ideaal in te zetten dan narcisten. Ze proberen zelfvertrouwen te krijgen door goed werk af te leveren en zich aan de regels te houden. Er gaat minder energie verloren aan machtsspelletjes en competitie, waardoor de prestaties hoger worden. Ook zijn nederige mensen taaier en eerder tevreden, dankbaarder.

Het christendom acht het gezin de hoeksteen van de samenleving. Christenen zien het grootbrengen van kinderen als een belangrijke levenstaak. Om die reden zijn christelijke gezinnen doorgaans groter dan gezinnen van atheïsten.

Christendom en apartheid
Volgens het christendom is ieder mens voor God gelijk. In de monoculturele West- en Noord-Europese samenlevingen werkte dit goed. Het was niet nodig om ter zelfbescherming uitgebreide nepotistische netwerken op te zetten. Waar de christenen geconfronteerd werden met andere groepen, zoals bijvoorbeeld in Amerika, Zuid Afrika en Australië, leidde dit tot ethische problemen. Immers, alle christenen zijn gelijk voor God. Het is niet toegestaan, zoals bijvoorbeeld binnen de islam, om ongelovigen te betitelen tot de ergsten der schepsels. De ‘oplossing’ van dit probleem werd in de zestiende eeuw en later gevonden in het invoeren van diverse klassen mensen. Zo werden zwarten en inheemse Amerikanen betiteld als ‘dierlijk’ en ‘inferieur’ aan de West-Europese mens. In Noord-Amerika en Australië werd de inheemse bevolking uitgemoord – in Tasmanië is er zelfs geen enkele inheemse Tasmaniër ontsnapt aan de volkerenmoord door de Britse kolonisten. In Centraal en Zuid Amerika, wat de katholieke Spanjaarden en Portugezen terroriseerden, werd een uitgebreid rassensysteem ingevoerd, waarbij uiteraard de ‘raszuivere’ Spanjaarden en Portugezen de hoogste rang bekleedden en de inheemse Maya’s en Inca’s, de laagste rang. De katholieke kerk, hoewel zeer fanatiek bij het vernietigen van de inheemse godsdienst en spiritualiteit en medeplichtig aan de apartheidspolitiek, bestreed wel de allerergste misstanden jegens de inheemse bevolking. Het apartheidsregime in Zuid Afrika behoeft geen nadere uitleg.

Na de Tweede Wereldoorlog, waarin de nazi’s rassentheorieën effectief om zeep hielpen door deze met Duitse Gründlichkeit consequent uit te voeren, verwierpen de kerken onderscheid op grond van afkomst. Dit is inderdaad meer in lijn met de boodschap van Jezus.

Wat zijn de gevolgen van het verdwijnen van het christendom?
Om deze gevolgen te bestuderen, moeten we niet alleen kijken naar welke waarden verdwijnen maar ook welke metafysische waarden er voor in de plaats komen. Voormalig christenen en hun nakomelingen zijn nu voornamelijk humanisten en hedonisten.

Overleeft het westen de ineenstorting van het christendom? Bron: Wikimedia Commons

Enkele belangrijke veranderingen komen naar voren. Een beroep is niet meer een radertje in het Plan van God. Het is geen levensroeping meer, maar een middel tot zelfontplooiing. Idealisme maakt daar vaak, maar niet altijd, een belangrijk onderdeel van uit. Voor hedonisten staat de rijkdom en status die het oplevert voorop. Bescheidenheid en nederigheid getuigt van het ontkennen van de inherent goede natuur van de mens en is dus verkeer, zie bijvoorbeeld het verschil in programmering in 1980 en 2019. Plichtsgevoel en bescheidenheid worden nu gezien als neurotisch gedrag, bekrompenheid en gebrek aan eigenwaarde. Programma’s als talentenjachten vervangen quizzen op TV. Sommige mensen worden hier erg gelukkig van, anderen zoeken zingeving en lijden onder keuzestress. Sommige verdwaalde zielen zoeken hun heil in omstreden sektarische bewegingen zoals Hare Krisjna, het soennisme of de Moon-sekte.

Een ander gevolg is het verminderen van de kwaliteit van producten. Ondernemers zien hun producten niet meer als hun levenswerk, maar slechts als een manier om geld te verdienen. Als het meer oplevert om productie uit te besteden, en de aandacht voortaan te richten op de verkoop, dan is die keuze snel gemaakt. Als de productie al in Nederland blijft, wordt deze vaak afgeraffeld om zo kosten te besparen. De daling in verkoop wordt opgevangen door meer aan image building te doen.

Het geboortecijfer daalt tot ver onder het vervangingsniveau. Kinderen maken ongelukkig, zo blijkt uit onderzoek. Dit mede vanwege moderne, humanistische opvoedtheorieën die veel meer van ouders vergen dan de traditionele, minder tijdsintensieve opvoeding. Geen wonder dat ouders dit liever uit- of afstellen.

Met het verdwijnen van de kerk, verdwijnt ook het netwerk van kerkelijke organisaties. Een van de gevolgen hiervan is dat de eenzaamheid, vooral onder jongeren, sterk groeit. Meer dan de helft van alle jongeren is eenzaam. Het jongerenwerk van de overheid is vooral bedoeld voor probleemjongeren, een groep waar de gemiddelde jongere ver uit de buurt van wil blijven.

Er zijn aan het verdwijnen van het christendom ook voordelen. Zo kunnen politici hun legitimiteit niet meer ontlenen aan de “gratie Gods”. Ze zullen door hun daden moeten laten blijken dat ze daadwerkelijk in staat zijn tot besturen en onkreukbaar zijn. Sektarisch denken vermindert – lezers die nu met pensioen zijn, kunnen zich ongetwijfeld de felle wedijver tussen de katholieken en de protestanten nog herinneren. Relaties tussen leden van de verschillende christelijke sekten waren vaak ook uit den boze. Godsdienstige rituelen, zoals rozenkransjes bidden, pelgrimstochten maken en biechten, leiden niet meer af van waar het werkelijk om gaat.

Is de westerse beschaving in gevaar en moet deze gered worden?
Onze levenskwaliteit is goed en lijkt – ondanks alle klaagzangen – stabiel, maar op dit moment zijn er enkele ernstige problemen. Onze bevolkingsgroei ligt onder het vervangingsniveau – tenminste als we er van uitgaan dat de mens een sterfelijk wezen blijft. Wat zeer de vraag is. De sociale samenhang verzwakt en maakt de maatschappij instabieler. Vooral de toenemende eenzaamheid onder jongeren en ook ouderen is bedreigend – wij mensen zijn een sociale diersoort, en eenzaamheid is even schadelijk voor de gezondheid als roken en matig overgewicht. Dit kan je zien als de natuurlijke evolutie van de westerse beschaving naar meer individualisme, maar wat dreigt is een soort samenleving als Solaria in de robotromans van wijlen Isaac Asimov: mensen, omringd door apparaten die ze bedienen, die elkaar nauwelijks nog zien. In feite zijn we bezig met het grootste sociale experiment in de geschiedenis van de mensheid. De resultaten zijn op bepaalde gebieden verontrustend.

Kan het christendom de westerse beschaving redden?
Om deze vraag te beantwoorden moeten we twee vragen bestuderen: wat zou er gebeuren als de grote meerderheid van de Nederlanders in praktiserende, gelovige christenen zou veranderen, en wat is er nodig om de grote meerderheid van de Nederlanders in deze staat te brengen?

Om de eerste vraag te beantwoorden, moeten we moderne gemeenschappen bestuderen waarin de grote meerderheid van de bevolking praktiserend christen is. In enkele plaatsen is dat het geval. Het voormalige eiland Urk, Volendam en Staphorst bijvoorbeeld. Inderdaad merken we dat er hier weinig eenzaamheid is en het aantal kinderen hoog. Opmerkelijk is ook dat de werkloosheid in deze gemeenten erg laag is ten opzichte van vergelijkbare gemeenten. Inderdaad lijkt de aanwezigheid van het christendom, vooral de streng-protestantse vorm, een positieve invloed te hebben op deze parameters.

Het gaat hier echter om kleine gemeenschappen. Grote steden, niet zozeer stadjes zoals Urk, zijn de voornaamste centra van beschavingen. De grote steden in Nederland zijn overwegend onkerkelijk. We hebben dus geen werkend model van een grotere stad met een overwegend praktiserend christelijke bevolking in Nederland. Die steden zijn er in het buitenland, bijvoorbeeld de Verenigde Staten wel. Hier springt de “meest christelijke stad” (gemeten aan het percentage mensen dat geregeld in de bijbel leest), de stad Chattanooga in de deelstaat Tennessee met een kleine 200 000 inwoners, er juist in negatieve zin uit. Het inkomen ligt hier lager en de misdaadcijfers hoger dan gemiddeld in de Verenigde Staten, mede door de ligging in het armere zuiden. Wel groeit de laatste jaren de economie hier als kool. Mogelijk is er een samenhang tussen deze twee factoren.

Dan de tweede vraag. Gesteld dat de terugkeer het christendom inderdaad de westerse beschaving kan redden, hoe zou deze terugkeer dan bereikt worden?

Meestal verspreiden godsdiensten zich via rolmodellen. Dit kunnen koningen of andere politieke leiders zijn, cultuurdragers of een andere vorm van elite. Heel soms, al is dit meer de uitzondering dan de regel, verspreidt zich een nieuwe godsdienst van onderop naar boven. Dit zien we bijvoorbeeld in de groei van het christendom in het Romeinse Rijk, waar het geloof vooral geliefd was onder de armen, vrijgelatenen en slaven. Op dit moment leidt het christendom in Nederland een ondergronds bestaan. De heersende politieke en culturele elite staat sceptisch tot ronduit negatief tegen het geloof.

De jury is er nog niet uit. Ik zal daarom twee filmpjes plaatsen, van felle voor- en tegenstanders.

 Why Western Civilization Needs Christianity (voorstanders) met deel 2

Can Christianity save western civilization? (tegenstander)

 

Zou een Rifrepubliek levensvatbaar zijn?

Tussen 1921 en 1926 bestond korte tijd de Rifrepubliek aan de Marokkaanse noordkust. Vijf jaar hielden de Riffijnen heldhaftig stand tegen een enorme overmacht van een miljoen Spanjaarden, Fransen en Marokkanen, maar de inzet van gifgas en de aanval vanaf het zuiden door de Marokkaanse sultan betekende de doodsteek voor de jonge republiek. De droom van een onafhankelijke Rif blijft leven, ook nu veel Riffijnen naar Europa, waaronder Nederland en België, zijn geëmigreerd. Zou een onafhankelijke Rif levensvatbaar zijn?

Het Rifgebied behoort door de vele neerslag tot de vruchtbaarste van Marokko. Bron: Flickr

Vruchtbaar gebied met gunstige ligging voor handel en toerisme
Een bevolking van rond de vijf miljoen, waaronder drie miljoen Riffijns sprekenden, bewoont een gebied ongeveer zo groot als België. Dit zou een onafhankelijke Rif vergelijkbaar maken met een klein tot middelgroot Europees land.
De Rif is overwegend heuvel- tot bergachtig, met in het zuidelijk deel toppen tot meer dan vijftienhonderd meter hoog. Het bergachtige landschap maakt dat de aanleg van wegen erg lastig en kostbaar is. De Marokkaanse overheid heeft het gebied zwaar verwaarloosd, waardoor een onafhankelijke Rif veel infrastructuur van de grond af op moet bouwen. Ook lijdt de Riffijnse bevolking nog onder de gevolgen van het gebruik van gifgas. Zestig procent van de gevallen van kanker in Marokko worden in het Rifgebied vastgesteld.

Vlag van de kortlevende Rifrepubliek (Wikimedia Commons)

De Rif kent de hoogste neerslagcijfers van Marokko, met in het westelijk deel 600-800 mm regen per jaar. Dit is evenveel als in Nederland (al is de verdamping door de subtropische ligging uiteraard vel hoger). Het oostelijke deel is droger, maar valt met 400 mm neerslag per jaar nog net binnen het deel waar landbouw mogelijk is. Ook ligt de Rif aan de Middellandse Zeekust, tegenover Spanje. Dit maakt de Rif een aantrekkelijke vestigingsplaats voor bedrijven en voor handelsactiviteiten. De Rif vormt een springplank naar de rest van Noord-Afrika en kan als klein land gunstige handelsverdragen met de EU sluiten.

Miljoenen Riffijnen in Europa
Een extra troef voor een onafhankelijke Rifrepubliek is de diaspora. Naar schatting wonen er drie miljoen Riffijnen in Europa. Zij zijn over het algemeen veel hoger geschoold dan de gemiddelde Marokkaan of Marokkaanse Riffijn. Ze zijn ook veel rijker, waardoor ze hun mede-Riffijnen in de Rif effectief kunnen steunen.

Omdat er in de Rif nauwelijks industrie is, dit is door de Marokkaanse overheid actief tegengewerkt, zou deze van de grond af opgebouwd moeten worden. Positief hieraan is dat dan ook meteen de modernste machines en productietechnieken worden ingezet.

De Rif is onlosmakelijk verbonden met Abd el Krim Khattabi,die de Riffijnse stammen verenigde en tot opstand aanzette. (Wikimedia Commons)

Tussen droom en daad
Decennia van achterstelling en brute onderdrukking hebben het Marokkaanse regime erg impopulair gemaakt binnen de Rif. De steun voor onafhankelijkheid groeit. Toch is onafhankelijkheid bereiken geen eenvoudige zaak.

De Marokkaanse regering doet erg haar best om de diaspora in Nederland en andere West-Europese landen aan haar te binden, bijvoorbeeld door een uitgebreid netwerk van moskeeën en “vriendschapsverenigingen” te onderhouden. Het is ook vrijwel onmogelijk om afstand te doen van de Marokkaanse nationaliteit, zoals al veel Riffijnse Marokkanen die willen breken met wat zij zien als een onderdrukkende bezetter, hebben ondervonden. Ook is de Marokkaanse geheime dienst erg actief met het intimideren en onderdrukken van verzetshaarden in de Rif en onder de diaspora. Dissidenten, zoals de geweldloze activist Nasser Zefzafi, kregen gevangenisstraffen van twintig tot vijfentwintig jaar.

Hoewel op dit moment het erg lastig zal zijn om een vrije Rifrepubliek te verwezenlijken, zijn de overlevingskansen van een onafhankelijke Rif in principe hoog.

De perfecte storm(1): de instorting van de westerse economische orde

Een combinatie van zwalkend leiderschap en verregaande samenwerking tussen Amerikaanse vijanden, verzwakt de Amerikaanse positie met de dag. Het ziet er naar uit dat de droom van de neocons om de eenentwintigste eeuw een “American Century” te maken, een vroege dood zal sterven. In het eerste artikel van deze serie, de economie.

Na de ineenstorting van de Sovjet-Unie in 1989 bleef er slechts één supermacht over: de Verenigde Staten. In de jaren hierna breidde de VS haar invloed uit over grote delen van het voormalige Warschaupact en zelfs voormalige onderdelen van de Sovjet-Unie, zoals de Baltische staten. De Russen – de Russische Federatie is met driekwart van de oppervlakte en twee derde van het inwonersaantal van de voormalige Sovjet-Unie de opvolgerstaat hiervan – zagen dit met lede ogen aan. In de woorden van president Vladimir Poetin: als een geopolitieke catastrofe. Dankzij het behendige geopolitieke schaakspel van Poetin slaagde het land er in om een groot deel van de vroegere invloed terug te winnen, al is de westgrens van de Russische invloedssfeer nu een onaangename duizend kilometer naar het oosten verschoven.

De leden van de Shanghai Council beheersen nu al het grootste deel van Eurazië en daarmee van de wereld, zowel qua oppervlak als bevolking. Bron: SCC

Toenemende handel buiten het westen om
De relatie van Rusland met oosterbuur China is tegelijkertijd zelden zo hartelijk geweest. Zo brengt het samenwerkingsverband waarin Rusland en China de hoofdrol vervullen, de Shanghai Council, steeds meer landen  binnen hun bereik, zie kaartje. Al bijna de helft van de wereldbevolking is ingezetene van een land dat lid is van de Shanghai Council. Het handelsvolume tussen grondstoffengigant Rusland en fabrieksnatie China is verveelvoudigd: rond de tachtig miljard euro per jaar. Naar verwachting zat dit handelsvolume einde van dit decennium rond de tweehonderd miljard euro liggen, hoger dan de Russische handel met de EU. Deze handel verloopt niet via dollars of euro’s, maar in yuans en roebels. Dat betekent, dat de Amerikanen niet meer de handel kunnen belemmeren door het internationale banksysteem SWIFT te blokkeren. Dit geldt ook voor de handel tussen deze twee BRICS landen en bijvoorbeeld Iran, India en Brazilië. Door het voortdurende opleggen van sancties hebben de Amerikanen Rusland en China in elkaars armen gedreven. Hoewel de VS -voorlopig- heeft voorkomen dat de grootste Amerikaanse nachtmerrie,een samenwerking tussen Duitsland en Rusland, plaats gaat vinden, is in feite de samenwerking tussen Rusland en China minstens zo gevaarlijk. China is qua bevolking en oppervlak meer dan tien maal zo groot als Duitsland en de combinatie van Russische grondstoffen en Chinese productie en innovatie is bijna onverslaanbaar. Ook buiten het Euraziatische supercontinent vindt steeds meer handel buiten het ooit dominante westen plaats. Denk aan de handel tussen Zuid Amerika en China. Hier een interactieve kaart om de wereldhandel te visualiseren. Let op de enorme export van China en de enorme handelsstroom tussen Rusland en China.

China werkt eveneens aan handelsroutes om de Amerikaanse wurggreep op de Chinese Zee te doorbreken: de Zijderoute en de Maritieme Zijderoute. Een essentiële hub in deze strategie is het Pakistaanse havenstadje Gwadar, waar over een paar jaar een half miljoen Chinezen komen te werken. De Chinezen leggen nu een autobaan aan van de provincie Xinjiang naar Gwadar, zodat Chinese goederen tachtig procent sneller naar Afrika en Europa kunnen worden geëxporteerd.

Ook de digitale handelsroutes lopen steeds meer via China. Amazon was tot voor kort de grootste webwinkel ter wereld. Das war einmal. Alibaba en de consumentenpoot Aliexpress maken weliswaar minder winst dan Amazon, maar aantallen klanten en omzet zijn groter dan Amazon. In Nederland groeit AliExpress explosief. Kortom: niet alleen de productie, maar ook de handel komt steeds meer in Chinese handen. Hiermee verdwijnt het voornaamste verdienmodel voor westerse bedrijven: de productie goedkoop uitbesteden en duur verkopen.

Met de komst van de Bretton Woods akkoorden, werd de rol van goud als dekking van de Amerikaanse dollar overgenomen door die van aardolie. Omdat aardolie altijd in Amerikaanse dollars wordt afgerekend, moeten handelaren een grote voorraad dollars aanhouden om in olie te kunnen handelen. Dit zorgde voor een natuurlijke vraag naar dollars – en dus een boost voor de Amerikaanse financiële sector. Ook ontwikkelden zich steeds meer financiële diensten, die weinig tot geen dekking hebben in de fysieke wereld. De derivatenhandel is tien keer zo groot als de omvang van het wereld-GDP. Deze derivatenhandel is voornamelijk in handen van de westerse financiële centra Wall Street en de Londense City. Nu China, Rusland en Iran af zijn gestapt van de Amerikaanse dollar voor de handel in olie en andere goederen, is het begin van het einde voor het petrodollarsysteem aangebroken. Dit heeft vanzelfsprekend ook grote gevolgen voor het balletje-balletjesspel van de financiële sector. Als niet meer gehandeld wordt in de Amerikaanse dollar, ligt het meer voor de hand om in bijvoorbeeld Dubai of Hong Kong handeltjes op te zetten. Daar zijn immers minder regels en liggen de kosten lager.

De gevolgen
Op dit moment verdienen grote westerse bedrijven – met uitzondering van fabrikanten zoals die in Duitsland – hun geld voornamelijk met het uitmelken van goedkope leveranciers en klanten. Dit zakenmodel wordt nu ernstig bedreigd. Alleen bedrijven die echt toegevoegde waarde leveren, bijvoorbeeld door eersteklas kwaliteit of zeer innovatieve producten, zullen overleven. Voor sommigen een nachtmerriescenario, voor anderen, waaronder schrijver dezes – een welkome, hoogstnoodzakelijke saneringsoperatie om ons te verlossen van de wurggreep van de financiële sector en het verkopen van gebakken lucht. We hadden al kolonies op Mars kunnen hebben, ware het niet dat onze best and brightest zich bezig hielden met het verzinnen van geavanceerde financiële producten in plaats van alternatieve energiebronnen en geavanceerde raketmotoren. China wordt geregeerd door ingenieurs, niet door economen, leraren toneelkunst of historiestudenten. Zij hebben hun prioriteiten duidelijk beter op orde dan hier in het westen.

Hoe lossen we het Gaza-probleem op?

Geregelde gewelddadige demonstraties, waarbij veel doden vallen en ernstige mensenrechtenschendingen zijn schering en inslag in de Gazastrook. In feite vormen dit symptomen van de volkomen disfunctionele samenleving in Gaza. Hoe kan de Gazastrook worden gerepareerd?

Openluchtgevangenis en terreurnest
De Gazastrook wordt vaak gekarakteriseerd als een openluchtgevangenis. Dit is het in feite ook. De kleine enclave met twee miljoen inwoners is ongeveer driehonderd vierkante kilometer groot (dit is twee keer zo groot als Texel) en wordt begrensd door Israël (59 km grens), Egypte (12 km)  en de zee (40 km). Zowel Israël als Egypte grendelen de grens hermetisch af – alleen hulpgoederen en ernstig zieke patiënten worden door Israël doorgelaten, door Egypte niets. Egypte heeft de grens nu versterkt met een ondergrondse en bovengrondse muur. Ook is het voor Gazaanse vissers verboden om verder dan drie nautische zeemijl,  ongeveer 5,5 km, van de kust verwijderd te zijn, waardoor visserij vrijwel onmogelijk is geworden. Het luchtruim staat eveneens onder controle van Israël.

Zelfs in het midden van de vele ellende in de Gazastrook zijn er mensen die niet opgeven. Hoe geven we ze de ruimte? Bron: Gaza Archeo Garden (nu helaas buiten bedrijf)

Deze blokkade is er niet voor niets. De Gazastrook staat namelijk onder controle van de door de VS en EU als terroristische organisatie bestempelde Hamas (“ijver, enthousiasme” in het Arabisch). Hamas is de Palestijnse tak van de Moslimbroederschap, een radicaal islamistisch soennitische beweging. In het handvest van Hamas staat dat het doel van de organisatie is om elk stukje land van het voormalig Britse mandaatgebied onder islamistisch beheer te brengen (onder meer artikel 6), de joden af te slachten (paragraaf 7) en een radicaal islamistische staat te vestigen (artikel 6, 7 en 9). Alle segmenten van de Palestijnse samenleving staan in dienst van één doel: de jihad (artikel 17 t/m 21). In artikel 22 verwijst het handvest naar het antisemitische werk De Protocollen van de Wijzen van Zion. Na de eenzijdige terugtrekking van Israël uit de Gazastrook, won Hamas de verkiezingen in de Palestijnse gebieden.

Hamas houdt zich stipt aan het handvest. Werkelijk elke activiteit in de Gazastrook staat in dienst van het kweken van jihadstrijders en de gewapende strijd tegen de “zionistische entiteit”. Hamas in zeer actief met het bouwen van ondergrondse smokkel- en terreurtunnels, constructie van en beschieten met raketten en het ondersteunen van terroristische groepen in de Sinaï.

Uitzichtloze status quo
Kortom, samengevat: Israël en Egypte zijn domweg gedwongen om de Gazastrook totaal af te grendelen om hun bevolking te beschermen tegen radicale islamisten. De bron van alle problemen in de Gazastrook is Hamas en de radicaal islamistische ideologie waarvan Hamas de vertegenwoordiger is. De manier waarop Hamas de Gazastrook heeft getransformeerd, kan daarmee vergeleken worden met de manier waarop de NSDAP Duitsland heeft getransformeerd in een nazistaat vlak voor de Tweede Wereldoorlog. Dit maakt de situatie zoals hij nu is, uitzichtloos. Gaza is gevangen in een vicieuze cirkel. Zolang Hamas doorgaat met het faciliteren van terreuraanvallen, houden Israël en Egypte het gebied hermetisch afgegrendeld. Hamas kan niet op democratische wijze afgezet worden, omdat concurrerende politieke partijen in de Gazastrook door middel van straatgeweld worden uitgeschakeld. De tegenwoordige situatie is ook niet vol te houden. De infrastructuur in de Gazastrook is uit elkaar aan het vallen en is niet berekend op de snel groeiende bevolking – het gemiddelde kindertal in Gaza ligt boven de vier kinderen per vrouw.

Denazificeren van de Gazastrook
Hamas zal niet veranderen, omdat Hamas daar geen belang bij heeft. Het leiderschap van Hamas verrijkt zich immens door de smokkeltunnels en door het afromen van de donaties van rijke donoren als Turkije, Qatar en de betalingen van de Palestijnse Autoriteit. Hamas zal dus met geweld verwijderd moeten worden en vervangen door een seculier bestuur. Hierbij zou bijvoorbeeld een VN-vredesmacht voor kunnen dienen, analoog aan de VN-mandaatgebieden in het verleden. Op die manier krijgen de vele Gazanen weer de ruimte, die moe zijn van de eindeloze oorlog en terreur en een vreedzaam leven willen leiden zoals de rest van de wereld. Wellicht kan voor fanatieke Hamas-aanhangers en andere islamisten een gesloten psychiatrische inrichting worden gebouwd, waar ze behandeld worden voor hun kwaadaardige waanideeën.

Er moet dan, net als in Duitsland na de Tweede Wereldoorlog, afgerekend worden met de jihadistische ideologie en de haat in het algemeen. Dat betekent: sluiting van elke moskee die salafistische of radicaal-islamistische ideeën verkondigt. Dan kan voorkomen worden dat er nieuwe raketaanvallen en terroristische aanslagen plaatsvinden en hoeven de grenzen niet meer hermetisch afgesloten te worden. Ook kunnen Gazanen dan de enclave verlaten en kunnen er dingen als bijvoorbeeld casino’s of goedkope benzinestations gevestigd worden om veel geld te verdienen aan de rijke buurstaat Israël. Gezien het hoge opleidingsniveau van de Gazanen zijn er ook veel mogelijkheden voor het uitbesteden van IT-werkzaamheden of productiewerk. Gaza zou op deze manier een nieuw Singapore kunnen worden. Wat denken jullie?

Zeventig jaar Israël, reden tot vreugde of verdriet?

In 1948 werd de staat Israël uitgeroepen. Direct daarna vielen de Arabische buren de staat aan. Doortastend optreden van de Palmach voorkwam een tweede genocide op de joden.Tegelijkertijd sloegen er veel Palestijnse Arabieren op de vlucht. Is het goed of juist slecht dat Israël er is?

Waarom bestaat Israël?
Het primaire doel van het bestaan van de staat Israël is het bieden van een nationaal tehuis voor de joden. Met hun duidelijk onderscheiden identiteit en religie werden joden in zowel het Midden Oosten als in christelijk Europa van tijd tot tijd het doelwit van geweld. Geen wonder dat toen in de negentiende eeuw nationalisme in Europa in zwang raakte, en het antisemitisme de kop opstak, ook de joden na begonnen te denken over een joodse staat. Er werden verschillende plaatsen aangewezen als geschikte locatie, maar de meest voor de hand liggende plaats was vanzelfsprekend het historische thuisland van de joden, Israël, waarin ook de voor joden heilige stad Jeruzalem ligt. De aanhangers van het idee dat de joden naar Israël moesten migreren en er een onafhankelijke joodse staat moeten oprichten noemden zichzelf zionisten, naar de berg Zion waarop de ruïnes van de joodse en Romeinse stad Jeruzalem liggen. Een intensieve lobby van de zionisten leidde tot de Balfour Declaration, waarin de joden een nationaal tehuis werd beloofd. Steeds meer zionisten migreerden naar Zuid-Syrië, zoals het gebied van Israël in die tijd bekend stond. Ze kochten voor veel geld onvruchtbaar geachte grond in de door malaria geteisterde laaglanden, zoals de laagvlakte waarin Tel Aviv ligt. Het Britse mandaatgebied werd twee keer gedeeld: eerst in Transjordanië (daarna Jordanië geheten) en Palestina, daarna werd Palestina gedeeld in een Joods en Palestijns gedeelte. De rest van de geschiedenis is bekend: de Joden accepteerden de deling, de Arabieren accepteerden de deling niet. Direct na het uitroepen van de Israëlische onafhankelijkheid vielen zes Arabische landen Israël aan. Ze werden toen, en in de oorlogen daarna, verpletterend verslagen.

Israël is na zeventig jaar een succesvol land. Wel moet het Palestijnse probleem opgelost worden. Bron: touristisrael.com

Wat is er bereikt?
Er is veel veranderd sinds het gebied een armetierige vergeten uithoek van het Ottomaanse Rijk was. Israël is, mede dankzij hoge Duitse herstelbetalingen wegens door de nazi’s geroofd joods bezit en Amerikaanse hulp, anno 2018 één van de welvarendste landen ter wereld, met een twintigste plaats wat betreft inkomen per hoofd van de bevolking en levenskwaliteit. Anders dan bij de rijke oliestaten in de Golf is de rijkdom van Israël afkomstig uit landbouw, industrie en dienstverlening, zoals toerisme. Mijnbouw speelt nauwelijks een rol, pas kort geleden is er gas ontdekt in het Israëlische deel van het continentaal plat. In absolute zin is Israël hiermee een ongekend succesverhaal, te vergelijken met bijvoorbeeld Taiwan, Singapore en Estland. Kortom: bij deze feliciteren we van harte het Israëlische volk met deze succes story. Wel hopen we dat de invloed van religieuze joodse fundamentalisten niet groter wordt.

De wonderbaarlijke vermenigvuldiging van de Palestijnse vluchtelingen
Deze mening wordt niet gedeeld door de nakomelingen van de Arabische vluchtelingen uit 1948. Arabische landen weigerden en weigeren om deze vluchtelingen het staatsburgerschap van hun landen toe te kennen, om op die manier een permanent vluchtelingenprobleem te creëren en zo een extra drukmiddel op Israël te scheppen. Deze strategie is een daverend succes, ten koste van miljoenen onschuldige mensen. Hoewel er nog slechts 30 000 tot 50 000 Palestijnse Arabieren in leven zijn die in 1948 uit Israël gevlucht zijn, hebben deze een groot aantal nakomelingen gekregen; rond de vijf miljoen, die allen een recht op terugkeer opeisen.

Opmerkelijk genoeg hebben ook deze nakomelingen vluchtelingenstatus, waar bij andere vluchtelingen deze alleen geldt voor de vluchtelingen zelf, niet voor hun nakomelingen. Trouwt een Palestijns Arabische man met bijvoorbeeld een Nederlandse vrouw, dan zijn ook hun nakomelingen “Palestijnse vluchteling”, want de vluchtelingenstatus wordt overgedragen via de vader. Uniek is ook dat deze groep haar eigen vluchtelingenorganisatie heeft, de UNWRA, die los staat van de ‘officiële VN-vluchtelingenorganisatie UNHCR.

Mijns inziens terecht, heeft de Israëlische president Netanyahu opgeroepen deze organisatie op te heffen en te laten opgaan in de UNHCR. Ook gaat het niet aan om de rest van de wereld op te laten draaien voor de onwil van de Arabische buurlanden de nakomelingen van Arabische vluchtelingen in hun landen burgerrechten te geven. Helaas zijn vooral de westerse landen zo onwetend om mee te werken aan deze chantagetechniek en de door de islamistische terreurorganisatie Hamas geïnfiltreerde UNWRA gul te steunen, waaronder het incompetente regime dat in Nederland de lakens uitdeelt. Nederland, bijvoorbeeld, draagt zo’n 13 miljoen euro per jaar bij aan deze organisatie. Dit mede, omdat de verantwoordelijke minister Sigrid Kaag (D66) gehuwd is met de Palestijnse Arabier Anis al Qaq.

Lees ook
Israel en Palestina: tijdbom of overschat probleem?

 

Situatie blanke minderheid in Zuid Afrika steeds nijpender

Wrokgevoelens onder de zwarte meerderheid tegen de blanke minderheid worden steeds sterker. Dreigt genocide, en hoe kan deze afgewend worden?

Na een eeuw van openlijke rassendiscriminatie, ‘apartheid’, in Zuid Afrika, werd deze in 1989 afgeschaft. De racistische apartheidswetten, die de zwarte meerderheid verboden om bijvoorbeeld bepaalde gebieden te bezoeken, te trouwen met iemand van een ander ras of kwalitatief goed onderwijs te volgen – laat staan hooggeschoolde beroepen uit te oefenen, kwamen tot een einde. Hiermee verdween de economische ongelijkheid niet,. al wordt deze -iets- kleiner. De laatste jaren ontstaan steeds meer wrokgevoelens, onder andere geuit door ex-president Jacob Zuma en de nieuwe president Cyril Ramaphosa (beide ANC). Ramaphosa wil bijvoorbeeld het land van blanke boeren afpakken en aan zwarte landlozen geven. Radicalen roepen op tot het vermoorden van blanke boeren. Met uitermate onheilspellende gevolgen. Vooral blanke boeren moeten het ontgelden met een moordcijfer van 164 per 100.000 – per jaar. Dit betekent dat de doodsoorzaak voor rond één op de acht blanke boeren, moord is.

Emigratie als oplossing?
Steeds meer blanken emigreren uit Zuid Afrika. In de jaren sinds het einde van de apartheid zijn er rond de één miljoen, voornamelijk hoogopgeleide blanken geëmigreerd. Op dit moment maken blanken nog minder dan tien procent van de bevolking uit. Vooral het aantal boeren daalt sterk: van rond de veertigduizend begin jaren negentig tot rond de twintigduizend nu. Ze emigreren voornamelijk naar Angelsaksische landen. Dit heeft desastreuze effecten op de economie in Zuid Afrika, maar dankzij instroom van hoogopgeleide kleurlingen en zwarten blijft de economische groei de bevolkingsgroei min of meer bijhouden.

Etnische kaart van Zuid Afrika. In het roodgekleurde oostelijke deel is de zwarte bevolking in de meerderheid, in het westen de kleurlingen. De kleine versnipperde witte plukjes vormen gebieden waar blanken de meerderheid vormen.

Zuid Afrika splitsen?
Zuid Afrika is demografisch gezien verdeeld in de rijke, dunbevolkte Kaapprovincies, waar voornamelijk kleurlingen wonen en het oostelijk deel, waar op enkele kleine plukjes met een blanke meerderheid na, voornamelijk zwarten wonen.De blanken wonen verspreid over alle provincies, wat voor een deel de huidige problemen verklaart. In het oostelijke deel van het land voert het ANC de alleenheerschappij, waar in de Westelijke Kaapprovincie de oppositiepartij Democratische Alliantie de meerderheid heeft. De Kaapprovincies zijn in feite het enige deel van Zuid Afrika waar de multiraciale samenleving ook min of meer werkt. Het land in tweeën splitsen, waarbij de blanken naar de Kaapprovincie migreren, is wellicht een oplossing om een genocide te voorkomen. De Cape Party wil precies dat. Op dit moment is de Cape Party nog een splinterpartij met enige tienduizenden leden, maar toont een sterke groei.

Blanke “Singapores”
Een andere oplossing die is voorgesteld is stadsstaten creëren aan de Zuid Afrikaanse kust. De havenstad Durban, bijvoorbeeld, zou net als Singapore, kunnen worden losgekoppeld van de hoofdstaat. In Maleisië bekleedt de Chinese minderheid een vergelijkbare positie als de blanken in Zuid Afrika, met dit verschil: de Chinezen hebben nooit andere groepen onderdrukt. Ze beheersen het zakenleven en brengen met slechts 24% van de bevolking de meerderheid van de belastingen op. In Maleisië rukt de islamitische wetgeving Shari’ah steeds verder op en worden Chinezen (met overige minderheden, zoals Indiërs) gediscrimineerd door de bhumiputra-wetten, die de “zonen van het land”, de islamitische Maleiers, voorkeursplaatsen geven op universiteiten en bij de overheid. Singapore wordt vrijwel geheel door etnisch Chinezen bewoond en scheidde zich daarom af van Maleisië. Singapore is een indrukwekkend succesverhaal. Dit kleine land ter grootte van de Noordoostpolder of de stad Brussel, in de jaren zestig nog één grote sloppenwijk, bevindt zich nu in de top tien van allerrijkste landen ter wereld.

Soul searching
De voornoemde oplossingen zijn in feite symptoombestrijding. Immers, de problemen blijven in de rest van het land. Zuid Afrika is het product van een complexe geschiedenis, waarbij sprake is geweest van bloedige oorlogen, stelselmatig racisme, de zogeheten apartheid, en etnische zuiveringen, zowel door de Zoeloe’s (de mfecane) als de blanken. De zwarte meerderheid heeft veel onrecht en onderdrukking moeten ondergaan. Aan de andere kant is Zuid Afrika zo rijk dankzij de organisatie, het harde werken en bedrijfsvoering door de blanken en kleurlingen. De levensstandaard van zwarten in Zuid Afrika is hoger dan die in de buurlanden. Zuid Afrika was uiteraard nog veel rijker geweest, als de zwarte meerderheid beter onderwijs had gehad en volle mogelijkheden om zich zakelijk te ontplooien.

Blanke Zuid-Afrikanen belanden steeds vaker in sloppenwijken…

Maar ook voor de meeste zwarten is er weinig vooruitgang.

Het wegjagen van de blanke minderheid zal een tweede Zimbabwe opleveren. Op dit moment hebben maar enkele zwarte boeren de noodzakelijke skills om een high tech boerderij te runnen. Die boeren moeten dus eerst opgeleid worden en intensieve praktijkervaring opdoen als assistent bedrijfsleider.
Het huidige ANC-beleid om alle blanke boeren van hun land te verdrijven is zowel onverstandig als immoreel. Veel blanke boeren in de Kaapprovincie boeren al drie eeuwen in deze streek. Hun land afpakken is onzinnig. Aan de andere kant zijn in de jaren twintig en dertig veel zwarte boeren verdreven van hun land door het apartheidsregime. Hun nakomelingen leefden hierna een armoedig bestaan in de thuislanden die het apartheidsregime in het leven riep. Het is hier moreel gezien uiteraard wél juist om dit land af te pakken en over te dragen aan de nakomelingen van deze zwarte boeren. Wel moeten deze dan grondig opgeleid worden in de modernste landbouwtechnieken, om te voorkomen dat er voedseltekorten ontstaan en om een succesvolle boerenstand in het leven te roepen. Een klein percentage, bijvoorbeeld tien tot twintig procent, moet aan de blanke boeren waarvan hun voorouders gestolen land hebben bezet, worden gelaten als compensatie voor het door de boeren verrichte werk in de zeventig jaar dat ze het land hebben bewerkt, en het er door hen ingestoken kapitaal.

In principe zijn de hulpbronnen van Zuid Afrika, zoals vruchtbaar land, veel zonneschijn, delfstoffen en een in verhouding goed opgeleide, jonge bevolking, ruim voldoende om er een rijk land van te maken. Wel zal bij de zwarte meerderheid dan een cultuuromslag moeten komen, waarbij hard werken en studeren voorop komen te staan. Gelukkig gebeurt dit langzamerhand ook: succesvolle zwarte boeren inspireren bijvoorbeeld anderen om hun voorbeeld te volgen.

De nalatenschap van islamitische staat

Nu de laatste resten van islamitische staat zijn opgeruimd,kunnen we de balans opmaken. Wat zijn de gevolgen geweest van Islamitische Staat?

Het kalifaat
De bloeddorstige beweging Islamitische Staat had als doel, om een kalifaat te vestigen en alle moslims onder zijn banier te verenigen. Hierbij hebben ze hun uiterste best gedaan om het kalifaat op zo legitiem mogelijke wijze uit te kunnen roepen. ze voldeden aan alle voorwaarden. Zo was Abu Bakr al-Baghdadi een afstammeling van de uitvinder van de islam, Mohammed. Het banier van IS staat nauwkeurig omschreven in de soennitische hadith.  Een kalifaat is een islamitische staat, die dient als het nationaal tehuis voor de Ummah (alle moslims, in de praktijk: soennieten). In feite is een kalifaat dus de soennitische versie van de staat Israël. Hiermee houden de overeenkomsten op. Anders dan de staat Israël, die uitgesproken seculier is, is een islamitische staat gegrondvest op religieuze basis.

Iraanse herdenkingsprent, waarbij de “martelaar” Soleimani wordt opgehaald door de islamitische doodsengel Israfil. Iran is een van de winnaars van de ondergang van Islamitische Staat. Bron: Islamitische Republiek Iran

Voor Israël is het niet verplicht om oorlog te voeren. Integendeel zelfs. Volgens de soennitische islam daarentegen, is oorlog voeren tegen ongelovigen voor het kalifaat verplicht. Als er geen kalifaat bestaat, hoeven moslims alleen andere moslims militair bij te staan als deze aangevallen worden. Dit verklaart tussen haakjes ook waarom islamitische terreurorganisaties steeds een beroep doen op het vermeende onrecht dat moslims wordt aangedaan, om hun terreur te rechtvaardigen. Er zijn veel organisaties binnen de islamitische wereld die een vergelijkbaar doel hebben als Islamitische staat. De bekendste zijn de Moslimbroederschap, Hizb ut-Tahrir en Al Qa’ida. Het verschil tussen IS en deze organisaties is de gevolgde tactiek. Al Qa’ida heeft als doel om eerst de Verenigde Staten te vernietigen, waarmee de invloed van de Verenigde Staten op het Midden-Oosten zal worden beëindigd en de weg vrij is is om een islamitische staat te vestigen.. De Moslimbroederschap en Hizb ut-Tahrir hebben een meer subversieve strategie. Het doel van deze groepen is om een sterke islamitische beweging op te richten, die de moslimgemeenschap moet overhalen om massaal het kalifaat te gaan omarmen. Kortom het doel van Islamitische Staat is gelijk aan het doel van deze andere groepen. De enige verschillen zitten in de strategie die deze groepen volgen.

Hoe islamitische staat de utopische droom van het kalifaat ontmaskerde
Voor wie zich werkelijk verdiept in de islamitische heilige geschriften, is het duidelijk dat een islamitisch kalifaat in grote lijnen eruit zal zien als het kalifaat dat door IS is uitgeroepen. Met andere woorden: een roofstaat die voortdurend in oorlog is met de buurlanden. Binnen deze staat worden niet-moslims behandeld als tweederangsburgers en is slavernij heel normaal. In al haar bruutheid en schaamteloosheid heeft Islamitische Staat in de praktijk laten zien hoe een kalifaat er uitziet. Het is niet mogelijk voor andere extremisten om deze legitimiteit op islamitische gronden in twijfel te trekken. Daarom zijn de moslimbroederschap, Hizb ut-Tahrir en Al Qa’ida ook razend op IS. Het kalifaat is in al haar lelijkheid getoond en hun utopische droom is effectief ontmaskerd. De techniek van de Moslimbroederschap om het kalifaat sluipenderwijs in te voeren, werkt niet meer, omdat iedereen in de praktijk heeft kunnen zien wat het kalifaat in haar pracht werkelijk inhoudt. En, nog erger, dat zelfs toen het kalifaat precies volgens het boekje werd uitgeroepen, wat volgens islamitische extremisten zou garanderen dat de islamitische “almachtige” oppergod Allah het project zou steunen, het faliekant mislukte.

Atheïsme steeds populairder
Steeds meer moslims worden nu de ogen geopend. Islamitische radicalen hebben 40 jaar lang het Midden-Oosten totaal verziekt. Overal buiten het Midden-Oosten is de levensstandaard enorm gestegen en geniet de bevolking van meer vrijheid en meer welvaart. De islamitische wereld is de boot met de rest van de wereld steeds meer aan het missen. Het geduld van de gemiddelde moslim met moslimradicalen is behoorlijk aan het opraken. Het gevolg: moslimradicalisme wordt steeds minder populair. De glanzende droom van de islamitische radicalen is totaal in duigen gevallen met de val van het gruwelijke kalifaat van IS. Steeds meer moslims bekeren zich in het geheim tot christen, of worden atheïst. Islamitische regimes zoals van Saoedi-Arabië of dat van Iran kunnen binnenlandse onvrede niet meer bezweren met een beroep op de islam. Helaas zijn er in Europa en Amerika nog steeds zogeheten progressieven, die het nodig vinden om dit systeem te vergoelijken. Ze werken het zuiveringsproces tegen, dat de wereld kan verlossen van dit soort kwaadaardige achterlijkheid.

Dutch