Filosofie: Het Ei

Share Button

Via deze dinosaur comic kwam ik terecht bij het onderstaande verhaal met filosofische inslag. Ik hoop dat het anderen ook kan inspireren en aan het denken kan zetten over de aard en absurditeit van ons bestaan. :)

The Egg
By: Andy Weir
Translation: Jan De Volder
Bron: galactanet.com/oneoff/theegg_nl.html

Je was op weg naar huis toen je stierf.

Het was een verkeersongeval. Niets bijzonder spectaculair, maar toch fataal. Je liet een vrouw en twee kinderen na. Het was een pijnloze dood. De ambulanciers hebben nog hun best gedaan om je te redden, maar het mocht niet baten. Je lichaam was in die mate versplinterd dat je beter af was zo, geloof me.

En toen ontmoette je mij.

“Wat… wat is er gebeurd?” vroeg je. “Waar ben ik?”

“Je bent dood.” zei ik, rechtuit. Verbloemen had geen zin.

“Er was een… een vrachtwagen en hij begon te slippen…”

“Jep.” zei ik.

“Ik… ik ben dood?”

“Jep. Maar niet getreurd. Iedereen gaat dood.” zei ik.

Je keek rond. Er was niets. Leegte. Enkel jij en ik.

“Waar zijn we?” vroeg je. “Is dit het hiernamaals?”

“Min of meer.” zei ik.

“Bent u God?” vroeg je.

“Jep.” antwoordde ik. “Ik ben God.”

“Mijn kinderen… mijn vrouw.” zei je.

“Ja, wat daarmee?”

“Gaat het goed met hen?”

“Dat heb ik nu graag, zie.” zei ik. “Jij bent net dood en je eerste bezorgdheid is die voor je familie. Da’s mooi.”

Je keek me gefascineerd aan. Voor jou leek ik niet op God. Ik had zomaar een man kunnen zijn. Of mogelijk een vrouw. Een of andere vage autoriteitsfiguur, misschien. Meer een leraar aan de basisschool dan de almachtige.

“Geen zorgen.” zei ik. “Alles komt goed met hen. Je kinderen zullen je herinneren als de perfecte vader. Ze hebben niet de tijd gekregen om je te beginnen te minachten. Je vrouw zal huilen in het openbaar, maar zich heimelijk opgelucht voelen. Om eerlijk te zijn, je huwelijk liep op z’n eind. Als het een troost mag zijn, ze zal een groot schuldgevoel hebben over haar gevoel van opluchting.”

reincarnation1-297x300“Oh.” zei je. “En wat gebeurt er nu dan? Ga ik naar de hemel of de hel of zo?”

“Geen van beide.” zei ik. “Je reïncarneert.”

“Ah.” zei je. “Dus de hindoes waren juist.”

“Alle religies waren juist, op hun eigen manier.” zei ik. “Loop met me mee.”

Je volgde me, struinend door de leegte. “Waar gaan we naartoe?”

“Nergens in het bijzonder.” zei ik. “Het is gewoon leuk om te wandelen terwijl we praten.”

“Wat is het nut dan?” vroeg je. “Als ik opnieuw geboren word, ben ik terug een blanco vel papier, niet? Een baby. Dus al mijn ervaringen en wat ik in dit leven gedaan heb, maken niet uit.”

“Niet waar!” zei ik. “Je draagt in jou al de kennis en ervaring opgedaan in al je vorige levens. Je herinnert je dat momenteel gewoon niet.”

Ik hield halt en nam je bij de schouders. “Jouw ziel is zoveel prachtiger en grandiozer dan jij voor mogelijk houdt. Een menselijk verstand kan maar een fractie bevatten van wat jij bent. Alsof je je vinger in een glas water steekt om te zien of het warm of koud aanvoelt. Je steekt een klein stukje van jezelf in dat vat, en als je het er terug uit haalt, ben jij die ervaringen rijker.”

“Je hebt de afgelopen 48 jaar in een mens doorgebracht, dus je hebt nog niet uitgestrekt en de rest van je immense bewustzijn gevoeld. Als we hier lang genoeg zouden rondhangen, zou je je alles beginnen te herinneren. Maar het heeft geen zin om dat te doen tussen elk leven.”

“Hoe vaak ben ik dan al gereïncarneerd?”

“Oh, vaak. Heel erg vaak. En in veel verschillende levens.” zei ik. “Deze keer zal je geboren worden als meisje in een klein Chinees dorp, 540 na Christus.”

“Wacht… wat?” stamelde je. “U stuurt mij terug in de tijd?”

“Wel… Technisch gezien misschien wel, ja. Maar tijd zoals jij die kent, bestaat enkel in jouw universum. Waar ik vandaan kom werkt het anders.”

“Waar jij vandaan komt?” zei je.

“Ah, natuurlijk.” legde ik uit. “Ik kom ook ergens vandaan. Ergens anders. En er zijn er meer zoals ik. Ik weet dat je graag meer zou weten daarover, maar om eerlijk te zijn, je zou het niet begrijpen.”

“Oh.” zei je, een beetje teleurgesteld. “Maar wacht eens even. Als ik opnieuw geboren word op andere plaatsen in de tijdslijn, kan ik op een gegeven moment mijzelf ontmoet hebben.”

“Uiteraard. Gebeurt voortdurend. En met beide levens enkel bewust van zichzelf, weet je niet eens dat het gebeurt.”

“Wat is het nut dan, van dat alles?”

“Echt?” vroeg ik. “Serieus? Je vraagt me naar de zin van het leven? Is dat niet een beetje cliché?”

“Wel, het is een pertinente vraag.” drong je aan.

Ik keek je recht in de ogen. “De zin van het leven, de reden dat ik dit hele universum geschapen heb, is dat je zou volgroeien.”

“U bedoelt de mensheid? U wilt dat we een bepaald niveau bereiken?”

“Nee. Alleen jij. Ik heb dit universum gecreëerd, enkel voor jou. Met elk nieuw leven groei je, word je volwassener en stijgt je intelligentie.”

“Alleen ik? En de anderen dan?”

“Er zijn geen anderen.” zei ik. “In dit universum bestaan enkel jij en ik.”

Je staarde me aan met lege ogen. “Maar al die mensen op de wereld…”

“Allemaal jij. Verschillende incarnaties van jou.”

“Wacht. Ik ben iederéén?!”

“Je begint het te snappen.” zei ik, met een gelukwensend schouderklopje.

“Ik ben elke mens die ooit geleefd heeft?”

“En die nog zal leven, ja.”

“Ik ben Abraham Lincoln?”

“En je bent ook John Wilkes Booth.” vervolledigde ik.

“Ik ben Hitler?”

“En de miljoenen doden op zijn geweten.”

“Ik ben Jezus?”

“En iedereen die hem gevolgd is.”

Toen zweeg je.

“Elke keer dat je iemand kwaad deed,” zei ik, “deed je jezelf kwaad. Elk gebaar van liefde dat je stelde, was ook voor jezelf. Elk gelukkig en verdrietig moment, ooit beleefd door een mens, is beleefd of zal beleefd worden door jou.”

Je dacht voor lange tijd na.

“Waarom?” vroeg je uiteindelijk. “Waarom doet u dit allemaal?”

“Omdat je op een dag zult worden zoals ik. Want dat is wat jij bent. Een van mijn soort. Je bent mijn kind.”

“Wow.” zei je, vol ongeloof. “U bedoelt dat ik een god ben?”

“Nee. Nog niet. Je bent een foetus. Nog in ontwikkeling. Zodra je elk mensenleven in de wereldgeschiedenis meegemaakt hebt, zal je genoeg volgroeid zijn om geboren te worden.”

“Dus het hele universum,” zei je, “het is slechts…”

“Een ei.” antwoordde ik. “Nu is het tijd voor je volgende leven.”

En ik stuurde je weer op weg.

egg-universe

Aanverwante artikelen en informatie:
-) In het licht van voortbestaan
-) Diversiteit, de bouwsteen van het leven
-) Het begin en einde van goed en kwaad
-) Eigen en sociale identiteit
-) Ego: het strategische zelf
-) Een revolutie in het eigen denken
-) Alan Watts over de aard van bewustzijn
-) De dood, een verkenning
-) Eindeloos Bewustzijn
-) DMT – The Spirit Molecule
-) Bashar: Transformation Matters

Share Button

Douwe

Woonachting in Noorwegen, en al sinds lange tijd geïnteresseerd in de "grotere vragen" des levens. Dit combineer ik met een actieve instelling om te kijken hoe we het leven met elkaar en voor elkaar een stukje gemakkelijker en mooier kunnen maken. Zelf heb ik bij een aantal onderwerpen die vanuit mijn gezichtspunt het voortbestaan van mensen aanzienlijk kunnen vergroten websites helpen ontwikkelen om deze informatie gratis beschikbaar te maken voor eenieder. Dit zijn: eetbaarnederland.nl, permacultuurnederland.org, esperanto-jongeren.nl en mensenrechten.org. Mijn huidige tegeltjeswijsheid: Do the best you can, with what you have, where you are :-)

Dit vind je misschien ook interessant:

19 reacties

  1. Stef schreef:

    Dit is vrij bizar als je dit probeerd te relativeren. Dit voelt bij mij aan als ik probeer te denken aan hoe iet zou kunnen ontstaat uit het niks. Mijn brein begint dan behoorlijk te protesteren.

  2. Bemoeier schreef:

    Tja als je het zo bekijkt, ik vind abiogenese en evolutie geloofwaardiger.
    Vooral bij het resistent worden van virussen en bacteriën (natuurlijke selectie).
    Of bij huisdieren en landbouwgewassen (kunstmatige selectie).

  3. paul-r schreef:

                                              “Ik hoef niet iets te zijn, ik ben al niets”
    Een prachtige, ongekende diepgang, toen ik het las was het net of ik weer even thuis was. Mvg Paul.
     

  4. bjvanderwoude schreef:

    Interessant stuk tekst met leuke invalshoek. Bizar om je te bedenken dat je ziel alles wat om je heen gebeurt al heeft meegemaakt.

  5. DonQuichote schreef:

    Ik heb een soortgelijk verhaal gelezen vanuit de andere kant: Daar gaat iemand naar de hel en wordt gemarteld. Degene die hem martelt weet alles van hem, ook hoelang hij het zal volhouden en hoe hij zal reageren. Als hij eindelijk gebroken is en geen gevoel meer heeft is hij even alleen en ziet hij daarna zichzelf binnenkomen…
     
    Het is een verhaal van Neil Gaiman en hij beschrijft inderdaad een vreselijke hel. Grappig dat het hier wel een beetje op aansluit.
     
    Het nadeel van de reïncarnatie die in het artikel (niet het Gaiman verhaal) beschreven is,  is natuurlijk wel dat als je niets weet van je vorige levens, je ze effectief gezien ook niet hebt. Je kunt natuurlijk niet echt iets leren als je alleen maar vlak na je dood weer even bijgepraat wordt en daarna weer “blanco” opnieuw begint. Ik zie niet in waarom dat reïncarnatie zou zijn. Het enige waaruit de reïncarnatie blijkt is dat de god-figuur het zegt. Maar voor reïncarnatie is toch echt meer nodig.

  6. antares schreef:

    Bizar; in zichzelf gerichte voorstelling van zaken, en toch juist ook weer niet. Absurd wereldbeeld en toch deels ook weer niet. Amusante, deels antroposofisch georiënteerde denkpuzzel. Het bevat een kern van realiteit die je kan verleiden, maar daarmee ook op het verkeerde been zetten. Met betrekking tot de inhoud van het geheel:
    Mijn stellingname hierin althans.
    In dit universum leven wij omdat dit kan. Energie, materie, ruimte, (voorwaarden) en beweging, is hier (plaatselijk) onder de juiste omstandigheden vertegenwoordigd. Dat de hierboven (mijn opmerkingen) vertegenwoordigde, gelukkige combinatie voorkomt, en wij tot waarnemers zijn verworden, zegt helemaal niets over enig ander extern, aansturend mechanisme, of waarnemer. Wijzelf hebben ons door logische combinaties van omstandigheden in dit universum, tot een (zelfstandig) denkend, sturend mechanisme ontwikkeld, gedurende de evolutionaire tijdlijn. De omstandigheden in de natuur hier, houden in dat er anderen zijn, zichtbaar of niet, dat weten we. E.e.a hebben we uit eigen ervaring en door communicatie, doorgekoppeld naar het voor ons hier noodzakelijk, zo waakzame, intuïtieve (instinctieve) deel van ons bewustzijn. M.a.w. we weten dat we hier op aarde niet alleen zijn, en met dit noodzakelijk weten, kunnen we anticiperen op situaties en confrontaties met anderen. Deze voorwaarde, is een voor ons noodzakelijk overlevings strategie, maar speelt ons tegelijkertijd ook parten in ons wereldbeeld. Niets waarnemen betekend daarom aangeleerd automatisch, voor ons letterlijk nog niet, dat er niets is van onbekende, risico’s vertegenwoordigende aard, of wel in het subjectieve gezien als macht. De juiste naam ben ik even kwijt, (pareid-olie geloof ik) welke eigenschap ons in het donker meestal zaken laat zien die er niet zijn. Het geloof is dus een natuurlijke, paranoide verwante realiteit, die door ons zelf op elke individuele wijze kan worden ingevuld. Gaat een slimmerik daar mee spelen, dan zal deze al snel ontdekken dat dat organiserend werkt. Wie niet sterk is moet slim zijn en organiseren. Het instrument doctrine is geboren, gevoed door onze natuurlijke eigenschappen. De zo ontstane machtspositie spreekt natuurlijk anderen aan, en je krijgt dan hoort zegt het voort, dit is het woord. Vanaf het moment dat de mens betekenis in memes kon vastleggen, ontstonden de vele geschreven voorstellingen van de werkelijkheid, die we goden noemden. Hadden ze hun pillen nou maar op tijd ingenomen……   :)         

  7. paul-r schreef:

     
    Vaak probeer ik na te denken over het doel van het Leven en zoek ik naar een zinnig antwoord. Vele antwoorden zijn aangedragen, gezien vanaf het verleden tm het heden. Velen hebben hierin hun eigen stelling aangenomen, vooral de religie zoekt naar de verklaringen omtrent het doel. Zoals Andre het al verwoorde, zit eigenlijk mi wel een basis in: Bizar; in zichzelf gerichte voorstelling van zaken, en toch juist ook weer niet. Absurd wereldbeeld en toch deels ook weer niet. Amusante, deels antroposofisch georiënteerde denkpuzzel. Het bevat een kern van realiteit die je kan verleiden, maar daarmee ook op het verkeerde been kan zetten. Reincarnatie mogelijkheid bied hierin dus wel een doel. Maw, hetgeen Douwe hier heeft gedeponeerd, zou mijn denken kunnen bevestigen, maar helaas een bevestiging is het niet en zal het ook nooit worden. Het is mijn wens van de gedachte, die ik geduldig moet afwachten tot dat ik dood ga. Wat dan, komt er dan een teleurstelling enof blijdschap enof geen van beiden?? Het enige wat me rest is de dag te plukken zoals die komt en er zoveel mogelijk gebruik van te maken en te genieten van datgene wat ik waarneem. Niet dat ik oogkleppen op heb betreffende al de negatieve aspecten van die dag, maar volgens mij zit er ook veel positieve gebeurtenissen in, die me de kracht geeft om te leven. En dus ook iets zegt over de zin des levens. Maar toch ??? Mvg Paul.
     

  8. jasper38 schreef:

    Mooi verhaal mooie vondst.Als men alles tracht te relativeren ontneemt men zich de kans om te dromen.Dromen kun je proberen te verwezelijken dat doet leven en juist dat laat ons mens zijn.Mvg. Jasper.

  9. lacsap schreef:

    Dus ‘hij’ is een miljard+ keer tegelijk gereïncarneerd anders kunnen er geen miljard mensen zijn omdat ‘hij’ iedereen is.

  10. lukas schreef:

    Wie dit fascinerend vindt, kijk ook eens naar deze natuurkundige theorie met dezelfde strekking:
     
    http://en.wikipedia.org/wiki/One-electron_universe

    • paul-r schreef:

      Beste Lukas, bedankt voor je link, het geeft inderdaad stof om over na te denken. Het is inderdaad een theorie en niet onmogelijk, je zou het zelfs als een uitgangspunt kunnen gebruiken. Wederom stof om over na te denken. Mvg Paul.

    • jasper38 schreef:

      Dat is ook zeker een mooie theorie beste Lukas , leuk dat je er weer bent ,de overeenkomst in de twee theorieen is dat we allen 1 zijn.Unity=Strenght.Als we elkaar de ruimte geven en de tijd en moeite proberen te nemen om elkaars visie niet zonder meer af te wijzen op bepaalde gronden maar als een andere mogelijkheid proberen te zien. Zou het zelfs ongekende mogelijkheden kunnen voortbrengen.”Afwezigheid van bewijs is geen bewijs van afwezigheid A.Einstein.

  11. antares schreef:

    Inderdaad, de positron / elektron verhouding klopt in deze voorstelling van zaken niet. Het positron kan denk ik ook niet in het proton verstopt zitten, omdat een dergelijke constructie zichzelf onmiddellijk zou vernietigen. Voorwaarde voor het bestaan van materie / antimaterie naast elkaar in dit universum, is gewoon afstand, dus ruimte. Verder zit je dan met het in de praktijk bewezen verschijnsel kwantumverstrengeling. Nooit is aangetoond dat een elektron / positron kwantumverstrengeling mogelijk is. Reizen door de tijd of dimensies veranderd daar niets aan. Een voortdurend van aard veranderend positron, of elektron op de terugweg, zou het bestaan van materie in elk universum onmogelijk maken. Veranderingen in de spin vinden ongeacht de afstand, onmiddellijk plaats. De gestelde, theoretisch voortdurend oneindige reis van één elektron / positron, zou een stabiele spin onmogelijk maken. Het deeltje wordt immers constant vernietigd, waardoor de spin verstrengeling (deeltjes verstrengeling) ook opgeheven wordt, en dat kun je weer in tijd meten. Het één elektron universum geloof ik daarom niet in, om deze redenen.     

  12. ponyhaar schreef:

    Interessante filosofie, met vergaande consequenties.
    We zijn dus maar één persoon die een reis maakt door alle levens die ooit geleefd zijn en nog geleefd zullen worden.
    Deze levens liggen vast, op het moment dat ik als Hitler word geboren, of als Bin Laden, of wat mij betreft Robert M. zal ik de gruwelen begaan die zij hebben begaan zonder de mogelijkheid om het anders te doen in dat leven.
    Geen vrije wil dus en dus ook geen verantwoordelijkheid voor onze daden.
    En het einddoel van de reis is “worden als God, kennende Goed en Kwaad?”
    Hier zien we niets anders dan het oerverlangen van Adam om aan God gelijk te worden, en hij at…
    De rest van het verhaal is bekend.

    • paul-r schreef:

      ponyhaar, je zou het ook vanuit een ander perspectief kunnen bekijken. Als je de stelling neemt van “Niets, maar dan ook daadwerkelijk niets, is de Mens vreemd”. Maw, door ervaren is bewustwording. In mijn optiek zit dit alles verweven in ons DNA, pas op het moment dat iets ervaren wordt, wat in het DNA zit, dan komt ook de bewustwording. Daar deze informatie zo ongekend omvangrijk is, heb je dus ook al die levens nodig om het totale plaatje te beleven om tot een voltooiing te komen. Wat bedoeld wordt in dit verhaal. Laat duidelijk zijn, dat het een gedachtegang is, maar ook hierin is niets onmogelijk. Mvg Paul.

  13. antares schreef:

    Lukas mis ik hier in zijn commentaar op e.e.a., waar ik overigens zeer op gesteld ben. Ik zelf ben de komende dagen niet beschikbaar, het pseudo, psycho, financiële consortium moet dit maar aanvullen denk ik zo. ;)

Geef een reactie

Advertisment ad adsense adlogger