Zoekresultaten voor: elon musk

Waarom het afschaffen van de vrijheid mogelijk noodzakelijk is

Veel mensen vragen zich af waarom de overheid op het eerste gezicht onzinnige maatregelen neemt om de covid-19 pandemie een halt toe te roepen. En tegelijkertijd, de voor de hand liggende maatregelen negeert. Niet alleen hier in Nederland, maar ook in andere Europese landen. Mogelijk moeten we het antwoord zoeken in een onderwerp waar niet veel menen bij stil staan – een enkele visionair als Elon Musk uitgezonderd.

De gevolgen van exponentiële technologie en de Wet van Moore

Het zal je als lezer niet ontgaan zijn. Computers worden steeds krachtuiger en goedkoper. De oorzaak daarvan is de “Wet van Moore”, een bepaalde wetmatigheid die de gelijknamige hardware-ontwerper uit Silicon Valley ontdekte. Elke paar jaar verdubbelt het aantal transistoren dat je op een bepaalde oppervlakte van een chip kan persen. Dit leidt tot een halvering van de kosten van rekencapaciteit. De eerste computers, zoals ENIAC, werden nog met de hand vastgesoldeerd. Nu worden er ontelbare miljarden transistoren op plakken silicium geëtst, de “wafers”. Het apparaat dat dit doet heet een “wafer stepper”. Bijna alle wafer steppers die in de wereld gemaakt worden komen uit de ASML-fabriek in Eindhoven. Op dit moment zijn de details die op een plak silicium geëtst kunnen worden 3 nanometer groot. Dat is ongeveer twintig tot dertig atomen breed.

Groei gaat nog wel even door tot computers slimmer dan mensen algemeen zijn

We bereiken de minimale grootte dus vrij snel, maar er is nog zeker ruimte voor krimp tot 1 nanometer. Dat betekent dat computers zeker tien keer zo goedkoop worden wat betreft hun rekenvermogen. Ook de software wordt steeds beter. Op een gegeven moment bereiken we dan een punt waarop alle menselijke capaciteiten worden overtroffen door kunstmatige intelligentie. Voor details kan je onze artikelen over de Singulariteit raadplegen. Dit punt is op de meeste terreinen al bereikt – zo is er nu software, waar je tegen betaling via jarvis.ai toegang tot kan krijgen, die op basis van een korte omschrijving in het Engels een griezelig realistische tekst kan produceren.

Het gevaarlijke venster

Dit betekent ook, dat er veel meer mogelijkheden zijn om gevaren te doen ontstaan. Zo was december 2021 in het nieuws dat een groep extremisten of criminelen – de politie was daar niet duidelijk over – betrapt was bij het printen van vuurwapens met een 3D-printer op maar liefst 12 locaties tegelijk. Hiermee zijn in principe wapenwetten zinloos geworden, want het is mogelijjk met behulp van bouwplannen op internet zoveel kant en klare, redelijk goed werkende vuurwapens te produceren als gewenst. Die, als je met koolstofvezels versterkte polymeren als filament gebruikt, nauwelijks onderdoen voor het gemiddelde vuurwapen.

De FCG-9, ontworpen door de onder onduidelijke omstandigheden gestorven Duits-Koerdische Jstark 1809.

Pas echt vervelend is het vooruitzicht dat virussen op maat kunnen worden gemaakt – download het genetische materiaal van een verkoudheidsvirus, rommel hier wat mee en laat het bij een gespecialiseerd bedrijf in DNA vertalen. Turkse killer drones die autonoom alles wat beweegt onder vuur nemen, beslechtten al de oorlogen in Libië, Ethiopië en Nagorno Karabach. Een terroristische club of een huurmoordenaar kan dat natuurlijk ook.

Ook kan je AI inzetten om de breinen van mensen te hacken. Het bedrijf Cambridge Analytics deed dat met Facebook, gaf kiezers net dat zetje om wel, of juist niet te gaan stemmen en bezorgden zo Donald Trump de overwinning. Boze tongen beweren dat de DNA-profielen die bedrijven als 23andme.com opslaan, worden gebruikt om een wereldwijde database van menselijk DNA aan te leggen, met behulp waarvan je gerichte killer virussen zou kunnen ontwikkelen.

Volgens theoretici als Ray Kurzweil die zich met dit vraagstuk bezig hebben gehouden, is er een venster in de geschiedenis. Een venster tussen het moment dat dit soort technieken voor de massa beschikbaar komen, en het moment dat AI zo goed is geworden dat dit soort bedreigingen snel ontdekt en uitgeschakeld kunnen worden. Het moge duidelijk zijn, in dat gevaarlijke venster leven we nu. Wil je de apocalyptische schurk uithangen, dan is nu het moment. Om de enorme vrijheid en macht die je als individueel mens of zakelijke organisatie krijgt door deze exponentiële techniek in toom te houden, moet er daarom een soort politiestaat ingevoerd worden, denken sommigen.

Waarom nu een inperking van de vrijheid?

Mogelijk verklaart dit de krampachtige en fanatieke invoer in de hele westerse wereld van allerlei zeer vrijheidsbeperkende maatregelen. Zo is de nadruk op “bedrijven groter dan honderd medewerkers” interessant. Deze bedrijven moeten in Italië hun medewerkers verplicht een coronapas aan laten vragen. In Nederland wordt ook een dergelijke dwangmaatregel uitgerold, deze keer gericht op het “in kaart brengen van het CO2-gebruik per werknemer“. Mogelijk is dit bedoeld om bedrijven in de gaten te kunnen houden, of deze bijvoorbeeld geen subversieve activiteiten ontplooien. De corona-epidemie wortd hiermee als een soort breekijzer gebruikt om zeer restrictieve wetgeving door te voeren, waar eerder dingen als terrorisme en pedonetwerken voor dit doel werden gebruikt.

Gebeurt dit met de beste bedoelingen?

Er zijn dus op zich goede objectieve argumenten om een veel strakker veiligheidsbeleid dan nu te voeren. De gevaren die ons als mensheid op dit moment bedreigen zijn existentiëler dan ooit. Wat echter niet deugt, is de niet-transparante manier waarop deze maatregelen er doorheen worden gedrukt. Dit vergroot het vertrouwen in de politiek vanzelfsprekend niet, en doet vermoeden dat er ook andere dan puur menslievende redenen meespelen. De theorieën van de “wappies” dat het streven is om door middel van vaccinaties de wereldbevolking te verkleinen, of om een werelddictatuur te vestigen, worden hier een stuk geloofwaardiger door. Blijf dus waakzaam. Wat denken jullie?

Winkelen met de Zee Aero? Wellicht binnenkort bij ons, als het aan de startup ligt.

De toekomst van transport: vier nieuwe ontwikkelingen

Vier revoluties in transport vinden tussen 2015 en 2025 plaats, stelt futuroloog en ruimtevaartondernemer Peter Diamandis. Geen science-fiction, maar technische ontwikkelingen die op dit moment al aan het doorbreken zijn.

Zelfrijdende voertuigen

Het zal u als lezer van Visionair niet ontgaan zijn. Zelfrijdende auto’s komen er aan in de toekomst van transport en reizen. De gevestigde autofabrikanten en nieuwkomers als Google, Apple en Tesla zijn als bezetenen technici bij elkaar aan het wegkopen. Elke groep probeert koortsachtig om de eerste zelfrijdende auto op de markt te brengen. Een veel genoemde streefdatum is het jaar 2020. Volgens het Amerikaanse onderzoeksbureau IHS zullen rond 2035 zeker 54 miljoen autonome voertuigen op de wegen rondrijden. Een te verwachten effect is dat het aantal verkeersongelukken drastisch zal gaan dalen. Op dit moment veroorzaken verkeersongelukken in de wereld 1,2 miljoen doden per jaar. Evenveel als bijvoorbeeld het aantal doden in de Golfoorlogen. Verreweg de grootste veroorzaker van verkeersongelukken is menselijk falen. Het uitschakelen van de menselijke factor zal dit cijfer drastisch doen dalen, al zijn de eerste resultaten niet bemoedigend: ongeveer een op de twaalf autonome voertuigen van Google was in een halfjaar betrokken bij een botsing, zes maal zo hoog als het gemiddelde per 100.000 rijkilometers in de VS.  Vergeet echter niet, dat de computertechniek heel wat sneller verbetert dan de rijvaardigheden van de gemiddelde automobilist.
Ook passen er tot acht maal zoveel autonome voertuigen op een gegeven verkeersnet, als door mensen bestuurde voertuigen omdat de reactiesnelheden van autonome voertuigen veel hoger zijn. Dit betekent dat er veel minder wegen nodig zijn dan nu, wat de steden weer ademruimte zou geven.
Op dit moment is ongeveer een kwart van de broeikasgassen en een kwart van het totale Amerikaanse energieverbruik te wijten aan persoonlijk transport. Op zich besparen autonome voertuigen geen brandstof, maar Diamandis noemt dit toch als punt. Mogelijk omdat autonome voertuigen zonder problemen langdurig opgeladen kunnen worden, zonder ongeduldige bestuurder. Een autonoom voertuig zou bijvoorbeeld ’s nachts of tijdens werktijden naar een laadpunt kunnen rijden.

Ook besparen autonome voertuigen veel geld, stelt Diamandis. Dit, omdat ze gedeeld bezit zijn en de lagere hoeveelheid ongelukken, parkeerkosten en het lagere gewicht van elektrische auto’s de kosten zullen laten dalen tot tien procent van nu. Gesprekken met autobezitters die ik over dit onderwerp had, laten echter duidelijk blijken dat ze het erg prettig vinden om een auto tot hun beschikking te hebben als het hun uitkomt. Bij calamiteiten worden uiteraard alle autonome voertuigen snel weggegrist. Op je eigen autootje kan je altijd rekenen. Voor mensen zonder rijbewijs zijn autonome voertuigen dan weer een droom die uitkomt. Een ander voordeel van huurvoertuigen is dat voertuigen naar wens kunnen  worden gehuurd. Het is niet nodig bijvoorbeeld een logge kampeerwagen te gebruiken om boodschappen mee te doen.

Hyperloop - ultra high-speed public transport unveiled by Elon Musk - Truthloader

Hyperloop

Elon Musk, binnengelopen met PayPal en stichter van ruimtevaartbedrijf SpaceX en elektrische autogigant Tesla, ontwikkelde een krachtig nieuw vervoermiddel dat de sterke punten van vliegtuig en trein combineert. Geërgerd door de extreem hoge aanbestedingsprijs voor een hoge-snelheidstrein tussen Los Angeles en San Francisco van $69 miljard, bedacht hij de Hyperloop, die hetzelfde kunstje -en beter- verricht voor slechts een tiende van deze hoeveelheid dollars. De hyperloop is een bijna vacuüm gezogen buis, waarin een trein met snelheden boven de 1200 km per uur op een soort luchtkussen reist. Als er in Europa hyperloops zouden worden gelegd, zou je bijvoorbeeld in een half uur naar Parijs of Londen kunnen, in een klein uur naar Berlijn en in drie uur naar Athene.

De hyperloop is veel zuiniger dan een vliegtuig of hogesnelheidstrein. Dit omdat er bijna geen luchtweerstand is. Ook gaat versnellen en vertragen met magneetremmen die bijna 100% van de energie toevoeren en kunnen terugwinnen. Check voor een snelle indruk bovenstaande video.

Musk werkte zijn plannen uit in dit rapport, een aanrader als u het naadje van de kous wilt weten.

Lang bleef de hyperloop een droom, maar nu komt het werkelijk van de grond. Hyperloop Technologies heeft een aantal zwaargewichten, waaronder Diamandis zelf, geldmannetjes en Obama’s campagnemanager in het stuurcomité zitten en (volgens Diamandis) enkele begaafde ingenieurs ingehuurd.

Vliegende auto’s en ander persoonlijk luchtvervoer

Drones zijn nog maar het begin. De echte doorbraak komt als er betaalbare vliegende auto’s, jetpacks en andere persoonlijke luchttransportmiddelen komen. Vliegende auto’s en jetpacks zijn schoolvoorbeelden van science fiction voorspellingen die niet uitkwamen. Diamandis denkt dat ze nu eindelijk van science fiction, science fact worden door de opkomst van drie convergerende technologieën: batterijen met hoge energiedichtheid, autonome navigatie met GPS en lichte, extreem sterke materialen. X Prize wil een ‘Transporter XPRIZE’ uitloven om dit persoonlijke luchtvervoer werkelijkheid te laten worden. Wat Diamandis voor ogen heeft is een soort uit de kluiten gewassen quadcopter drone, of luchttaxi, die u als passagier oppikt, naar een vlieghoogte van 160 m brengt, naar de bestemming die de passagier mondeling geeft.

Winkelen met de Zee Aero? Wellicht binnenkort bij ons, als het aan de startup ligt.
Winkelen met de Zee Aero? Wellicht binnenkort bij ons, als het aan de startup ligt.

Een vliegende elektrische autofabrikant, Zee Aero, wordt door Google gesponsord, zo gaan de geruchten. Het vliegtuigje van Zee Aero, dat over een groot aantal propellors beschikt, zou in staat zijn, op een ruime parkeerplek op te stijgen en te landen. Hiermee zou de droom van een vliegende boodschappenauto inderdaad dichtbij komen.

Een ander ontwerp is de Volocopter van bedrijf e-volo. Een elektrische helicopter voor twee passagiers met achttien rotors. Voor dichtbevolkte steden zijn deze vliegtuigjes een uitkomst (al blijft ook in drie dimensies ruimte een schaars goed, dus zullen er wel vliegroutes worden verplicht gesteld). Diamandis ziet de meeste mogelijkheden voor deze vliegtuigjes in moeilijk begaanbare gebieden met nauwelijks wegen, zoals in Afrika, of wat dat betreft, in Nepal. Zo zou je de aanleg van wegen kunnen overslaan. Ik ben hier persoonlijk wat sceptischer. Zelfs met  benzine als brandstof, wat een hogere energiedichtheid kent dan zelfs de beste elektrische batterij, is de actieradius van kleine helikoptertjes klein, hooguit een paar kilometer. Zoals bij de zeer lichte, minimalistische Gen H-1, die maar 70 kg weegt, met een zeer lichte piloot, haal je met pijn en moeite honderd. Alleen als je gebruik kan maken van een nucleaire batterij, of een (theoretisch mogelijke, maar praktisch nog niet uitvoerbare) batterij die fotonen op kan slaan, kan je de actieradius vergroten tot honderden of zelfs duizenden kilometers.

Telepresence robots en virtuele werelden

Maar wat als je niet eens meer van je plaats hoeft te komen? Van een afstand van honderden, of zelfs duizenden, kilometers communiceren kunnen we al meer dan een eeuw. Duizenden jaren zelfs, als we de Afrikaanse tamtam meerekenen.

Op dit moment wordt er heel veel moeite gedaan voor het heen en weer slepen van menselijke lichamen. Alleen in de Verenogde Staten al 310 miljard dollar per jaar. Eigenlijk is dat helemaal niet handig, zoals iedereen die reist door vele tijdzones en barre luchthavens, waar je een uiltje probeert te knappen op oncomfortabele kuipstoeltjes, je kan vertellen. Waar het om gaat is de informatie. Diamandis zelf is een enthousiast gebruiker van telepresence robots. Dat zijn robots die de bewegingen van een mens zelfs op grote afstand, bijvoorbeeld duizenden kilometers, overbrengen. Diamandis werkt bij vier bedrijven en organisaties: Singularity University (Mountain View, bij San Francisco), XPRIZE (Los Angeles), Human Longevity Inc. (San Diego, bij de Mexicaanse grens) en Planetary Resources (Seattle, tegen de Canadese grens). Deze liggen in het meest extreme geval (San Diego en Seattle) duizenden kilometers van elkaar. Hij kan nu zonder problemen alle vier bezoeken in een dag, door gebruik te maken van telepresence robots. Met als bijkomend voordeel dat de robot met zijn razendsnelle sensoren alle lichaamstaal van de gesprekspartner kan opnemen, en eerdere gesprekken kan terughalen. Dat geeft uiteraard enorme voordelen bij onderhandelingen, zowel qua tijdswinst als qua inschatten van de gesprekspartner.

Een andere optie is een virtuele wereld op te zetten. Virtuele werelden, zoals Second Life, zijn nu nog vrij houterig, maar met de krachtige computers in de toekomst zullen ervaringen in een virtuele wereld levensecht lijken. Zodra je dan je VR-bril opzet, ben je echt in een andere wereld, waar je mensen van over de hele wereld kan ontmoeten. Dit zonder dat je door de douane heen moet, met vernederende fouilleringen of een röntgencheck.

Kortom: reizen zal heel anders worden dan nu. Of we nu gaan reizen met hyperloop, via een jetpack, in een robotauto of alleen in de virtuele wereld, wat ooit science fiction was, zal nu voor een groot deel science fact worden.

waarom-vraag

Waarom-vraag is de belangrijkste vraag denkbaar

Opvoeders kennen het stadium waarin kinderen waarom-vragen. Volgens de meeste persoonlijke communicatie deskundigen is de waarom-vraag ongewenst. Onterecht. Veel, zo niet de meeste van de problemen in onze maatschappij waren voorkómen, als ook volwassenen zich vaker hadden afgevraagd: Waarom zijn we zo stom bezig?

Waarom is de waarom vraag zo belangrijk?

De waarom-vraag is zo belangrijk, omdat dankzij de waarom vraag we buiten ons denkpatroon denken en ons denkraam verbreden. De waarom-vraag dwingt ons om dingen in een breder verband te zien. met andere woorden, de waarom vraag dwingt ons om geestelijk te groeien. Om even buiten de realiteit waarin we leven te stappen en vanaf een afstand te kijken naar de situatie.

Als je rondloopt in een doolhof, is het lastig om de weg naar buiten te vinden. Als er iemand in een uitkijktoren jou aanwijzingen geeft, of als je een drone hebt die je een beeld geeft van het doolhof, kan je gemakkelijk die uitgang vinden.

De waarom-vraag is het equivalent van die uitkijktoren. En hiermee een van de grondslagen van het visionair denken.

waarom-vraag
De waarom-vraag geeft je een hoger gezichtspunt, waardoor je het overzicht over het labyrint ziet. – Niki Odolphie, Wikimedia Commons (public domain)

Inductie: de waarom-vraag als een van de grondslagen voor het wetenschappelijk en visionair denken

Wetenschapsbeoefening is zowel inductie als deductie. Wetenschappelijke kennis groeit niet alleen door deductie, oftewel afleiden uit onze bestaande kennis, wat er zou kunnen gebeuren en hoe de wereld in elkaar zou kunnen zitten. Wetenschappelijke kennis groeit vooral door inductie, namelijk warme en vervolgens kijken of deze waarnemingen met bestaande kennis wel verklaard kunnen worden. Kortom de waarom-vraag stellen.

In de beroemde episode waarin Isaac Newton onder de appelboom zat, zeg maar, het Boeddha moment van de moderne wetenschap, vroeg hij zich op een gegeven moment af waaróm de appel naar beneden viel. En waarom de maan niet naar beneden viel. Dat zette hem op het spoor van de bekende zwaartekrachtwet van Newton. Met deze wet, die zowel het gedrag van appels als van planeten beschrijft, begon de moderne natuurkunde. We weten nu, dankzij de waarom-vraag van Newton, waarom de maan niet naar beneden valt. Namelijk, omdat de maan een hoge snelheid heeft waardoor de zwaartekracht net genoeg is om de maan af te buigen. En de maan dus altijd, als het ware, blijft vallen naar de aarde.

Het praktische nut van de waarom-vraag

Ook in het dagelijks leven is de waarom-vraag vaak nuttig. Het kan het je bijvoorbeeld als ondernemer helpen om een veel beter product te ontwikkelen, of een gat in de markt te vinden. Waarom zit er een kurk op een fles wijn? Weliswaar is er een hele cultus ontstaan rond het openen van een fles. Op wijn hoort een kruk, vinden connoisseurs. Maar mensen die graag ontspannen een alledaags slobberwijntje willen drinken, willen vooral met gemak een fles kunnen openen. Wat verklaart waarom tegenwoordig wijnflessen van goedkopere merken meestal een schroefdop hebben in plaats van een kurk.

Hoe ‘waarom’ vragen, Elon Musk in staat stelde om ruimtevaart goedkoop te maken

Of om een ander voorbeeld te noemen. Elon Musk stelde zich op een gegeven moment de waarom-vraag: waarom zijn ruimtevluchten zo duur? Hij kwam er achter, dat dat vooral ligt aan de hightech materialen die voor de ruimtevaart worden gebruikt. En dat raketten maar eenmalig worden gebruikt. De bestaande ruimtevaartbedrijven als Arianespace en McDonnell Douglas hadden er natuurlijk niet het minste belang bij om de kosten van ruimtevluchten omlaag te brengen. Zo kost een toilet in een ruimteschip al bijna een miljoen euro. Goed nieuws voor shareholders value.

Ze verdienden hier veel geld aan en doordat ze high tech materialen gebruikten, waren ze in staat om ruimtevaart een exclusief en duur imago te geven. Elon Musk verpestte dit lucratieve verdienmodel flink, door kwalitatief goede, maar veel goedkopere materialen als roestvrij staal te gebruiken. En, ook heel interessant, door ruimtevaartuigen te ontwerpen die je meerdere keren kan gebruiken.

Als gevolg daarvan, en natuurlijk met heel erg veel onderzoek, bracht Musk de kosten van een raketlancering met factor 100 omlaag. Ruimtereizen zijn nog steeds duurder dan, zeg, een retourtje naar Tokio. Maar grootschalige ruimtereizen zijn dankzij het visionaire denken van Musk nu mogelijk. En ook voor kleinere landen als Nederland en België binnen bereik.

Dus als uw kind de waarom vraag speelt waar dat niet in paniek is blij, aan om het antwoord op de rondvraag te vinden. Om de Bergrede van Jezus te parafraseren: zalig zijn zij die de waarom-vraag stellen, want zij helpen de mensheid verder.

Verder lezen

megaruimteschip

Megaruimteschip China technisch haalbaar?

Ambitie kan de Chinezen niet ontzegd worden. Het Chinese nationale ruimtevaartbureau CNSA heeft vergaande plannen ontwikkeld om een ruimteschip te ontwikkelen van maar liefst meer dan een kilometer lang. Is dit plan voor een megaruimteschip haalbaar en zinnig? En belangrijker: wat zou je kunnen doen met zo’n enorm groot ruimteschip?

Hoe bouw je een megaruimteschip?

Het bouwen van een mega ruimteschip van meer dan een kilometer lang, wat naar verluidt China van plan is, vereist natuurlijk heel veel materiaal. Dat materiaal moet je vanaf de aarde, of een andere bron, naar de plek brengen waar je het in elkaar zet. Dergelijke andere bronnen zijn er op dit moment nog niet want de mijnbouw in de ruimte staat nog in de kinderschoenen.

Dergelijke ruimteschepen zijn veel te groot om ze vanaf aarde te lanceren. Je zult het dus in een omloopbaan rond de aarde in elkaar moeten zetten. Dan kan je bijvoorbeeld denken aan LEO, low earth orbit, of een van de Lagrangepunten tussen de aarde en maan. Voordeel van LEO is dat de lanceerkosten laag zijn en dat het aardmagnetisch veld de arbeiders beschermt tegen kosmische straling.

Dus waarschijnlijk zal China het ruimteschip in low earth orbit assembleren. Maar dat is nog niet alles. Er komen enorme krachten op het megaruimteschip te staan, wat dus zorgvuldig ontwerp vereist. Technisch gezien kan het natuurlijk. Er is immers in de ruimte op geen zwaartekracht. De Chinezen zullen alleen rekening moeten houden met het verdelen van de krachten. Dus ja, dit plan is zeker haalbaar. Hun nieuwe Lange Mars 9 raket kan bij de lancering 140 ton materiaal in low earth orbit brengen

Waarvoor is een megaruimteschip nuttig?

Vergeleken met kleinere schepen heeft een megaruimteschip als voordeel dat je de inhoud veel beter kan beschermen tegen kosmische straling dan in een klein ruimteschip.

Maar zelfs dan is een kilometer groot exorbitant veel. In een ruimteschip met een dergelijke grootte, kan je duizenden mensen tegelijk vervoeren, of zeer grote objecten. Er zijn eigenlijk maar twee dingen waar je dergelijke grote ruimteschepen voor nodig hebt.

Ten eerste, transport van duizenden kolonisten en constructiematerialen voor hun stad naar bijvoorbeeld de Maan of Mars. Maar daarvoor is een kilometer groot ruimteschip niet zo interessant.

De tweede, een permanente ruimtekolonie in de Lagrangepunten of op een asteroïde voor mijnbouw.

megaruimteschip
Auteur: Timothy Alatorre, Wikipedia

Als je een beslissende voorsprong wilt hebben op andere landen om bijvoorbeeld Mars te koloniseren, is het natuurlijk heel slim om meteen een volledige stad neer te kunnen zetten. Dus waarschijnlijk is China niet zozeer het bouwen van een megaruimteschip van plan, maar een ruimtestation. Of een ruimteschip dat dient als thuisbasis voor Chinese astronauten die van de aarde naar Mars reizen.

Voor bepaalde processen waarbij je op aarde met heel veel moeite vacuüm moet zien te creëren, is de ruimte natuurlijk ook ideaal. Denk dan bijvoorbeeld aan de productie van computerchips. De kosten per kilo omgerekend duizenden euro’s, waardoor het interessant wordt om ze in de ruimte te produceren. China wil inderdaad op enorme schaal zonne-energie in de ruimte gaan opwekken. Dit past op zich goed bij deze strategische plannen voor een grootschalige ruimtekolonie.

Steeds minder duur

Op dit moment komt het bouwen van alles dat groter is dan het internationale ruimtestation ISS meer op een peperdure grap. Elke kilo lanceergewicht vergt namelijk een veelvoud aan raketbrandstof. Denk dan al gauw aan ruim 30 kg raketbrandstof per kilo nuttige vracht. En natuurlijk de hoge kosten van de raket zelf. Het goede nieuws is dat de kosten nu flink aan het dalen zijn, vooral dankzij technische innovaties van Elon Musk. Waar eerdere raketten als je kosten van rond de € 10.000 per kilo hadden, zijn die dankzij Musk’s bedrijf SpaceX nu gedaald tot € 2000 per kilo.

Starship, het volgende project van Musk, moet de lanceerkosten tot een tientje per kilo omlaag brengen. Met dergelijke kosten wordt inderdaad het bouwen van grotere ruimteschepen, zoals dit megaruimteschip, haalbaar. Als we uitgaan van een ruimteschip van een kilometer lang dat gebouwd is van koolstofcomposieten om gewicht te besparen, dat zou een dergelijk ruimteschip met enkele honderden miljarden dollar of euro gebouwd kunnen worden. Naar Nederlandse begrippen is dit natuurlijk een belachelijk hoog bedrag, zoveel als wij in Nederland met z’n allen in een jaar verdienen, maar vergeet niet dat China een enorm land is.

De vier toekomstige maatschappijen. Gaat de wereld richting een Star Trek economie, en rentistische maatschappij, exterminering van de onderklasse of socialisme? Bron/copyright: Visionair.nl

Vier toekomstige maatschappijen, van overvloed tot hiërarchie

Afhankelijk van hoeveel gelijkheid en hoeveel overvloed er is, zijn er vier toekomstige maatschappijen mogelijk. Dat zegt Peter Frase, de auteur van het boek Four Futures. Heeft hij gelijk?

Het model van Peter Frase gaat uit van 4 kwadranten. De toekomstige maatschappij kan zich in een van deze vier kwadranten bevinden, afhankelijk van of schaarste, overvloed, hiërarchie of egalitarisme overheerst. In welke richting onze maatschappij zich ontwikkelt, zal geheel afhangen van de keuzes die we nu maken.

In zijn model gaat Peter Frase er vanuit dat op een gegeven moment de kosten van productie tot nul zullen dalen.  We zullen hieronder de vier maatschappijen behandelen, in de volgorde van utopisch tot een absoluut doemscenario.

De vier toekomstige maatschappijen. Gaat de wereld richting een Star Trek economie, en rentistische maatschappij, exterminering van de onderklasse of socialisme? Bron/copyright: Visionair.nl
De vier toekomstige maatschappijen. Gaat de wereld richting een Star Trek economie, en rentistische maatschappij, exterminering van de onderklasse of socialisme? Bron/copyright: Visionair.nl

Vier toekomstige maatschappijen: Star-Trek-economie

De maatschappij die voor de mensheid als geheel het beste uitpakt is de Star Trek economie. Deze maatschappij wordt gekenmerkt door overvloedige ruimte, en productiefaciliteiten voor iedereen, zoals de replicator, waar iedereen kan krijgen wat hij nodig heeft. In deze economie is productie zo goedkoop geworden dat alles gratis is geworden. Daarom is grootschalig bezit en geld afgeschaft. Mensen worden niet meer gedreven door de drang om te werken om in leven te blijven, maar doet waar ze goed in zijn en waartoe ze zich geroepen voelen.

Het grote voordeel van deze maatschappij is natuurlijk dat menselijk leed niet meer bestaat. Althans: wanneer we in ook staat zijn om ook alle ziekten te genezen. Wat natuurlijk een prachtig levensdoel is voor de burgers van de Star-Trek economie. Anderen kunnen bijvoorbeeld meehelpen met het terraformeren van de rest van het zonnestelsel. Of voor de echte pioniers, als kolonist naar naburige sterren trekken om daar een nieuw bestaan op te bouwen.

Socialisme

Als er sprake is van schaarste maar er wel een egalitaire maatschappij is, ontstaat een toekomstige maatschappij die sterk lijkt op die van Cuba nu. Privébezit in het bedrijfsleven wordt sterk ingeperkt zodat de inkomens en verschillen in bezit klein zijn. Als we de levenskwaliteit van de gemiddelde Cubaan in Cuba vergelijken met die in andere Midden-Amerikaanse landen, doet Cuba het bepaald niet slecht. Zelfs vergelijken met de inwoners van het veel rijkere Mexico zijn de Cubanen gelukkiger. En leven ze langer, zelfs langer dan Usanen, en zijn ze gezonder.

Cuba heeft geen geld voor dure medicijnen om longkanker mee te behandelen. Daarom ontwikkelde Cuba als eerste land ter wereld een anti longkankervaccin. Longkanker is een groot probleem in dit land, waar de bevolking rookt als een schoorsteen. Cuba laat zien dat kapitalisme niet nodig is om een redelijke kwaliteit van leven te bereiken. Met minder dan een derde van de energie die in Nederland wordt gebruikt, bereikt Cuba toch een levensverwachting die niet veel lager is dan die van Nederland. Als de principes van het socialisme worden gecombineerd met overvloed ontstaat de Star Trek maatschappij, de gunstigste toekomstige maatschappij voor de mensheid.

Rentisme

In de maatschappij gebaseerd op een hiërarchie en overvloed, is er weliswaar een overvloed. Maar schept de elite kunstmatige schaarste, door zaken als copyright en patenten. Daarmee vergroot de elite haar rijkdom en macht. Dus als jij een paar schoenen uit de replicator wil halen, betaal je royalty’s aan de ontwerper van deze schoenen. Helaas beweegt onze maatschappij zich steeds meer in de richting van rentisme. Rechters en overheid beschermen copyright en patenten agressief, wat je bijvoorbeeld ziet met de covid-19 epidemie. Het gevolg is dat arme landen niet voorzien worden van voldoende vaccins. Daardoor blijft het virus in omloop en muteert het. En kunnen de farmaceuten zich nog meer verrijken.

Directe oorzaak van de steeds grotere rijkdom van de bezitters van deze patenten zoals Bill Gates, Elon Musk en Jeff Bezos is de sterke daling van de directe productiekosten. En het steeds grotere percentage, dat royalty’s en patenten van de kostprijs vormen. Deze dystopische maatschappij zal uiteindelijk uitdraaien op een ramp, stelt Peter Frase. De reden: op dit moment is arbeid het voornaamste herverdelingsmechanisme van rijkdom van de elite naar de rest van de bevolking. Als er geen arbeid meer nodig is, verdwijnt dit. Dat draait uit op extreme ongelijkheid. Om precies te zijn, op de volgende maatschappij van deze vier. Exterminisme, op afstand de akeligste.

"De

Exterminisme, de meest duistere van de vier toekomstige maatschappijen

Als er zowel een hiërarchie is als schaarste, en het nut van de onderklasse daalt tot nul, zal dit leiden tot exterminisme. Robots doen alle werk. Zo ontstaat een dystopische maatschappij zoals beschreven in de films Elysium. Het is dan voor de elite niet meer nodig om de armen in leven te houden. Het meest effectief is dan om deze op te sluiten in een soort Gazastrook. Voor een hongerloontje ploeteren en zwoegen ze daar. Maar dan verspreid over het de hele aarde waar dat het meest gunstig uitpakt. Af en toe gooien ze dan wat voedsel over het hek. Dit, terwijl de elite kan genieten van de rest van de aarde en het zonnestelsel.

Afhankelijk van de doelen van de elite kan de onderklasse in leven blijven, of worden opgeruimd. Dat laatste is immers beter voor het klimaat. En ze hebben toch al een zo slecht bestaan, dat het erg humaan is om ze uit hun lijden te verlossen. De nummer één reden om het concept schaarste in stand te houden, is schaarste voor het klimaat. We zien, dat het argument klimaat de rol van de oude malthusiaanse factor voedsel aan het overnemen is. Volgens gelovigen in een wereldwijde samenzwering, is de huidige covid-19 epidemie onderdeel van dit plan. Zo dresseert de elite ons om gehoorzaam te zijn en ons als vee af te laten richten. Of, op te ruimen, later. Of dit werkelijk zo is weet ik niet. Daarvoor zijn de bewijzen nog niet overtuigend genoeg. Het is echter goed mogelijk. Minder “onrendabelen” zou de elite wel erg goed uit komen.

Wat kunnen wij doen om de Star Trek economie dichterbij te brengen en het exterminisme te voorkomen?

Er zijn maar twee partijen, die zich echt verzetten tegen dit enge scenario. Dat is de SP, samen met de Piratenpartij. De SP omdat deze een egalitaire samenleving nastreeft. De Piratenpartij ook, omdat deze copyright en patenten af wil schaffen. De partijen VVD en D66, samen met kleinere rechtse partijen als CDA en JA21, en de racistische partij FvD, werken er hard aan om gated communities voor de rijken te bouwen en de solidariteit tussen de Nederlanders onderling af te breken.

Zij mogen nooit, maar dan ook nooit winnen. Sluit je aan bij de strijd voor de toekomst van de mensheid. Ga voor Star Trek. Sluit je aan bij de Piratenpartij of de SP.

Bron

Peter Frase, Four Futures, Jacobin Magazine, 2011

Marskolonie van een miljoen inwoners voor 2060

Stel je een Zuidpoolbasis voor. Juist ja. Groter. Nog groter. Zo groot, dat je er een miljoen mensen in kwijt kunt. Als het aan multimiljardair Elon Musk ligt, wordt dit nog tijdens zijn leven realiteit. En zal er een Marskolonie van een miljoen mensen komen. Die daar mogelijk hun hele leven zullen blijven.

Koepel of onder de grond

Komt er een grote geodetische koepel, waaronder een miljoen mensen in een aardachtig landschap wandelen? Gaan de kolonisten ondergronds? Of komt er een netwerk van door tunnels verbonden ruimtes? Deze video gaat, zij het oppervlakkig, in op enkele van deze vragen.

What Would A Million Person Mars Colony Look Like?

Ondertussen komt steeds meer naar buiten van de plannen van Musk op Mars. Zo wil hij een lokale cryptomunt laten circuleren. De Marsbasis moet autonoom worden, en niet onder het gezag van een Aardse overheid vallen. De recente gebeurtenissen in Usa laten duidelijk zien, waarom dit een verstandige keus is. Een wereldoorlog die zich uitbreidt tot Mars, zou de prille kolonie de nek omdraaien.

Elke aanwezigheid op Mars, ook een Marskolonie van een miljoen inwoners, begint klein. Bron: X-Arc op NASA
Elke aanwezigheid op Mars, ook een Marskolonie van een miljoen inwoners, begint klein. Zoals met deze 3D-geprinte kolonie. Bron: X-Arc op NASA

Hoe voed je een Marskolonie van een miljoen inwoners?

Het zonlicht op Mars is veel zwakker dan op Aarde. De zonneconstante op Mars is 490 W per vierkante meter. Minder dan de helft van de 1366 W per vierkante meter op aarde. Al wordt dit voor een belangrijk deel goedgemaakt door de ontbrekende atmosfeer. En de lage temperaturen. Daardoor kunnen zonnepanelen op Mars efficiënter werken. Tenzij er een stofstorm opsteekt. Deze kunnen weken aanhouden. Dat betekent dus slecht nieuws voor zonnepanelen en onbeschermde apparatuur.

Vandaar ook, dat kernreactoren ook een interessante optie zijn. Ze zijn immers compact en krachtig. Door het ontbreken van een atmosfeer is radioactiviteit minder een probleem. Zeker als de nieuwste, veilige ontwerpen worden gebruikt.

Van de belangrijkste zes elementen voor leven, waterstof, stikstof, zuurstof, koolstof, zwavel en fosfor, is ook fosfor in rijke mate aanwezig[1], tien maal zo veel zelfs als op aarde[2]. Ook kalium komt veel voor. Dit maakt landbouw in principe haalbaar, wijst Wagenings onderzoek uit[3]. Musk denkt dat het rond 2060 zover is. [4]

  1. James P. Greenwood; Ruth E. Blake Geology (2006) 34 (11): 953–956. https://doi.org/10.1130/G22415A.1
  2. Adcock, C., Hausrath, E. & Forster, P. Readily available phosphate from minerals in early aqueous environments on Mars. Nature Geosci 6, 824–827 (2013). https://doi.org/10.1038/ngeo1923
  3. Ruimtelandbouw, overzichtspagina met nieuws en onderzoek – Wageningen University
  4. Elon Musk: A Million Humans Could Live on Mars By the 2060s, National; Geographic, 2016

Robin Hood, niet voor niets na eeuwen nog steeds een populaire legende. Bron: Wikimedia Commons/gebruiker Olaf1541 (waarschijnlijk)

Multinationals: hoe veroveren we onze macht terug?

Deze wereld wordt beheerst door enkele honderden multinationals. En het spinnenweb van fondsen, die daar aandelen in bezitten. Wij acht miljard aardbewoners, hebben steeds minder te zeggen over ons eigen leven. Hoe veroveren we de macht terug?

Waarop berust de macht van de multinationals?

Multinationals kunnen zo groot worden, omdat de internationale rechtsorde ze beschermt. In een corrupt land kunnen succesvolle bedrijven nooit groter worden dan de management span van een gemiddelde manager. Dan praat je over een familiebedrijf van wellicht tien man. Grotere bedrijven kwakkelen, of overleven door de juiste mensen in de regering om te kopen. Of ze vormen een staat in de staat[1]. Dat is niet nodig in de meeste staten. Westerse staten zoals Usa, Japan en Europese staten hebben hun uiterste best gedaan om deze internationale rechtsorde, ook wel bekend als nieuwe wereldorde, te vestigen. Tot aan oorlogen en staatsgrepen aan toe.

Zo mag je niet een restaurant onder de naam McDonalds beginnen, waar dan ook in de wereld. In Noord-Korea wellicht wel. Dat komt, omdat bijna ieder land in de wereld, verdragen heeft ondertekend die de rechtspositie van multinationals beschermen.

Patenten

Nu is het beschermen van merken op zich nuttig. Dat geeft de merkhouder een goede prikkel om zijn goede naam te behouden door een goed product en service. Bovendien, perkt het onze vrijheid niet in. Per slot van rekening, kan je altijd naar een beter restaurant gaan dan die van de gigant. Of onder een andere naam, hamburgers die wél lekker smaken, bakken.

Het verhaal wordt anders, als we praten over patenten. Patenten perken het recht in van anderen, om een bepaald technisch procédé toe te passen. Als dit technische procédé nogal algemeen is, een zogeheten blanket patent, zijn de rapen pas echt gaar. Dan kan de concurrent niet meer zelf een procédé verzinnen om het technische probleem op te lossen.

Een ander naar effect zijn de patentoorlogen. Vooral bij blanket patents kan je bijna niet ontkomen aan een patent. Multinationals met veel patenten kunnen anderen voor de rechter slepen. Grote jongen kunnen dat ook, dus er ontstaat een soort juridische afschrikking. Kleintjes hebben die patenten niet. Dus worden ze verjaagd van de markt.

Netwerkeffecten

Een andere manier waarop multinationals de rest de nek om kunnen draaien, is door het netwerkeffect. Dit zie je heel sterk bij sociale media bedrijven. Meer dan drie miljard mensen zijn te vinden op Facebook. Dat geeft deze sociale media gigant een monopolie op sociale communicatie. Je moet wel lid worden van Facebook, om deze mensen te vinden en er mee om te gaan. Een kleine concurrent van Facebook maakt alleen een kans, als deze zich op een nichemarkt richt. En zelfs dan is het voor Facebook erg eenvoudig om deze nichemarkt over te nemen.

Zo was van 2008 tot 2010 in Nederland het inheemse platform, Hyves, het populairst. In enkele weken was het gedaan met Hyves, omdat Nederlandse trendsetters overstapten naar Facebook[2]. Er zijn maar enkele landen waar Facebook-concurrenten overleven: China en de staten van de voormalige Sovjet-Unie. Dat komt, omdat het Chinese regime via een internetblokkade sociale media websites als Facebook, Twitter en Instagram blokkeert. Russen hebben vrij weinig contacten met landen waar geen Russisch wordt gesproken, omdat de meeste Russen geen Engels spreken. Daardoor zijn Russofone landen immuun voor het netwerkeffect van Facebook. VKontakte, de Russische concurrent van Facebook, heeft zelfs een land, Letland, overgenomen van Facebook.

Wij moeten net als Robin Hood, tegen de moderne sheriff van Nottingham vechten: de multinationals. Bron: Wikimedia Commons/gebruiker Olaf1541 (waarschijnlijk)
Wij moeten net als Robin Hood, tegen de moderne sheriff van Nottingham vechten: de multinationals. Bron: Wikimedia Commons/gebruiker Olaf1541 (waarschijnlijk)

Lobby bij de overheid en de pers

Multinationals kunnen lobbyen bij grote organisaties als de EU, en ook overheden. Zij kunnen fulltime lobbyisten in dienst nemen die wetsvoorstellen schrijven, politici op meer of minder subtiele wijze omkopen, journalisten omkopen.

Zo liep een actie van Reddit-gebruikers (Reddit is een Usaans sociale media platform) om hedge-funds die shortselling op het aandeel GameStop toepasten, af te straffen, flink uit de hand. Miljardenverliezen voor de machtige hedgefunds Melvin en Citron, die in de zakken van GameStop eigenaars belandden. Melvin schreeuwde moord en brand bij de federale autoriteiten en hun Wall Street vriendjes, waardoor de handel in GameStop aandelen werd stopgezet. [3] Ook werd de Discord groep waarop de GameStop-activisten actief waren, verbannen wegens “hate speech”. [3] Dit zijn praktijken die in een politiestaat niet misstaan.

De vrije wereld

Onder ‘vrije wereld’ rekenen we hier iedereen, die de zaak van de vrijheid een warm hart toegedaan is. Binnen ons team, slechts verbonden door onze idealen van vrijheid, passen uiteenlopende mensen. Denk aan Julian Assange, Elon Musk, Renske Leijten en Pieter Omtzigt. Voor ons, de vrije mensen, zijn er veel sterke wapens om voor de vrijheid te strijden. Om de wurggreep van big tech en andere uitbuiters, alsmede corrupte elementen binnen overheden, te breken.

Hoe kunnen de vrije mensen de macht van multinationals breken?

Ten eerste kunnen we patenten niet meer erkennen. Patenten zijn op dit moment een grote kosten opdrijvende factor bij veel technologieën. Binnen de industrie zijn percentages van 6% tot 25% gebruikelijk[4] over de toegevoegde waarde. Ook sluiten veel multinationals een soort wapenstilstand in de strijd met patenten. Hiermee verdelen ze de markt en kunnen hogere prijzen vragen. Het monopolie dat patenten verschaffen, misbruiken fabrikanten als Pfizer dankbaar om de prijzen elk jaar flink te verhogen [5].

Netwerkeffecten kunnen we tegengaan door in te breken in sociale netwerken en “gateways” te ontwikkelen. Bijvoorbeeld een gateway, om berichten uit te wisselen tussen Mastodon en Twitter. Tussen Facebook en Minds, en tussen Telegram, Signal en WhatsApp. Deze strategie moeten we ook volgen voor andere terreinen. Overal, waar multinationals door het netwerkeffect een voorsprong krijgen.

Corruptie kunnen we tegengaan met openbaarheid. Elke duistere beslissing moeten we exposen. Verder moeten we de hydra van financiële belangen blootleggen. Veel multinationals die rivalen lijken, zijn in handen van hetzelfde fonds. Twee handen op één buik, dus.

Strijden voor de vrijheid kan ook op een simpele manier. Kies, waar mogelijk, voor een klein bedrijf in plaats van een groot. Winkels in brand steken is niet nodig, brengt levens in gevaar, en zorgt dat partijen als de VVD meer stemmen krijgen. Je pakt ze harder, door er niet te kopen. En je vrienden over te halen om niet bij ze te kopen. Koop het rechtstreeks van een Nederlands of Belgisch bedrijf, of rechtstreeks van een klein buitenlands bedrijf. Niet via Amazon of Ali. Koop het tweedehands of maak het zelf. Of koop niets en betaal je schuld af. Leg het moeras droog en wordt rijker.

Mythes van multinationals zijn onzin

Maar het belangrijkste is dat we de mythes waarmee big tech en big finance zichzelf rechtvaardigen, ontmaskeren.

Patenten zorgen niet voor meer, maar juist voor minder innovatie. Ze brengen geen vrijheid, maar beperken die en jagen de kosten omhoog. Echt riskant, grensverleggend onderzoek komt niet uit de koker van grote multinationals. Maar van overheden en kleine bedrijven.

Facebook is geen privaat, tof bedrijf dat vrijheid en amusement brengt. Het is een public service provider. Net als de post en de telefoon dat zijn. En moet ook zo behandeld worden.

Overheden zijn bovendien geen sta in de wegs, maar, mits goed geleid, nodig en nuttig om de zwakken te beschermen tegen boeven. Ook, en juist, tegen de boeven in een net maatpak, dat zijn de ergsten. En niet te vergeten, corruptie is een misdaad tegen het volk en moet ook zo behandeld worden.

Bronnen
1. Sean McFate, Mercenaries and War: Understanding Private Armies Today, National Defense University Press, 2019
2. World Map of Social Networks (2008 tot 2020)
3. Reddit group that drove GameStop shares 1,700% higher and cost Wall Street short-sellers billions briefly goes PRIVATE and messaging platform Discord BANS their server for ‘hate speech’ in the wake of SEC and White House ‘monitoring’, Daily Mail, 2021
4. Patent Cost Impact, EU, 2015
5. L. Purvis en L. Schondelmeyer, Rx Price Watch Case Study: Efforts to Reduce the Impact of Generic Competition for Lipitor, AARP Public Policy Institute, 2015

Visionaire ontwikkelingshulp: meer impact voor minder

Hoe ziet visionaire ontwikkelingshulp er uit? Hoe kunnen we met weinig geld, heel veel mensen helpen?

Op dit moment is ontwikkelingshulp omstreden. Rechts vindt ontwikkelingshulp zonde van het geld. Zinloos utopisme. Links vindt ontwikkelingshulp vaak ook fout. Een middel, om de macht van het westen over de rest van de wereld te vergroten. Ontwikkelingshulp is inderdaad niet erg effectief. En komt vaak niet terecht waar het moet. Hoe zou visionaire ontwikkelingshulp er dan wél uit moeten zien?

Geef een mens een vis, en hij eet voor een dag. Leer een mens vissen en hij eet zijn leven lang.

Chinees spreekwoord

Is visionaire ontwikkelingshulp nodig?

Ontwikkeling vindt pas plaats als er een denkrevolutie komt. In veel gevallen kan het volk zich prima redden zonder hulp van buiten. Dan gaat het om samenlevingen met een pragmatische cultuur. En een hoog mentaal peil van beschaving. Het beste voorbeeld hiervan zijn landen als China, India, Japan, Korea en West-Europese landen.

In landen waar deze denkrevolutie niet plaatsvindt, of terug wordt gedraaid, zijn de vooruitzichten somber. Een mooi voorbeeld is Pakistan. Dat land keert nu terug naar de sharia. Hier kan beter geen cent aan welke hulp dan ook heen gaan. Tenzij deze bijdraagt aan een echte oplossing van het probleem. Een revolutie in denken, dus. Zoals het uitroeien van ziekten van de geest. Ziekten als nazisme, kasten denken, racisme en islamisme. En het verspreiden van productieve manieren van denken.

Need for achievement

Uit onderzoek blijkt, dat samenlevingen die hoog scoren op “Need for achievement (N-Ach)” om die reden sneller groeien[1]. Al is deze correlatie minder sterk dan Roger McClelland dacht. Hij bedacht het N-Ach concept. Van oudsher scoren Oost-Azië en Europa hoog op N-Ach. En de Europese koloniën in Noord-Amerika en Australië. Nu zien we ook in de rest van de wereld, steeds meer deze houding. Denk aan Afrika en Zuid-Azië. De gevolgen zijn direct duidelijk. Een snelle groei. En minder armoede. Welvaart. Optimisme. Hoop, en vertrouwen in de toekomst. In plaats van wanhoop.

Politieke stabiliteit en corruptiebestrijding

N-Ach staat niet op zichzelf. Er is meer nodig voor groei. Een stabiel politiek klimaat. Voldoende vrijheid om te ondernemen. En werken moet lonen. Ontbreekt dit, dan komt er snel een einde aan. In een corrupt land schiet je meer op met een familielid bij de overheid, dan met hard werken of studeren. In deze landen is daarom de “need for power” en de “need for affiliation” meer ontwikkeld. Daar heb je meer aan in een corrupt land. Zo krijg je een groter deel van de koek. Alleen blijft de totale koek klein. Een goed doel is dus: minder zinloze regels. En bestrijding van corruptie. Bijvoorbeeld, met e-government. En een Wet Openbaarheid Bestuur. Beter nog: met een transparant platform. Daardoor zien de burgers corruptie snel. Naming and shaming verricht wonderen. Keer op keer blijkt uit onderzoeken, dat een lage corruptie de economische groei sterk bevordert [2].

Corruptie is in sommige gevallen juist nuttig. Namelijk, als de regels van een land, het land arm houden. Een goed voorbeeld vormen communistische landen. Denk aan Noord-Korea. De regels daar maken het moeilijk om winst te maken. Dankzij de zwarte markt blijft Noord-Korea overeind. Zie Q. Xiang in [3], die daar in detail op in gaat. Daar is corruptie dus nuttig. Dit is wel een uitzondering. Als de wetten en regels wél een direct nut hebben, is corruptie juist funest. Met de meeste regels is dat nut er wel.

Bescherming voor eigendom en herverdeling

Zonder bescherming van eigendom, geen economische ontwikkeling. Zonder bescherming van eigendom, loont sparen en werken niet. Zaken doen loont dan ook niet. Je kan dan beter een geweer kopen en gaan roven. Kortom: het helder en duidelijk regelen van bezit, moedigt investeren en sparen aan. Dat maakt de samenleving als geheel rijker. Krottenwijken veranderen snel in normale woonwijken, als het land waar de krotten op staan eigendom wordt van de bewoner[4]. Dit is een bekend rechts stokpaardje. En het klopt ook. Blijkt uit onderzoek. Maar is dit het hele verhaal? Nee. Visionaire ontwikkelingshulp gaat verder.

Toegang tot geld geeft een oneerlijke voorsprong

Het is een stuk makkelijker om van één miljoen tien miljoen te maken, dan om vanuit het niets een miljoen te verdienen. Dat betekent dat rijken een enorme voorsprong hebben op armen. Als de overheid niet ingrijpt, wordt deze accumulatie van steeds meer bezit in steeds minder handen alleen nog maar sterker. Dit is niet alleen sociaal gezien onrechtvaardig. Het betekent ook een sterke onderbenutting van “entrepreneurial talent”. En dus een einde aan de groei.

Slechts een klein deel van de rijken is een getalenteerde ondernemer. De meeste rijken hebben hun rijkdom geërfd en bezitten zoveel, dat als ze dit beleggen in bijvoorbeeld aandelen of onroerend goed, hun geld voor ze gaat werken. Armen kunnen niet sparen omdat bijna al hun geld opgaat aan de eerste levensbehoeften. Als jij een plan hebt dat je met, zeg, 10.000 euro uit kan voeren, heb je miljarden potentiële concurrenten. Kost je plan een miljoen, dan heb je minder dan vijftig miljoen concurrenten. Dat is honderd maal minder. Bij een miljard, praat je over 2 825 concurrenten. Een miljoen maal minder.

Rijken lenen goedkoop en makkelijk…

Het is voor rijken en machtigen ook veel gemakkelijker om aan goedkope leningen te komen dan voor armen. Zo kunnen zakenbanken en durfkapitalisten op dit moment lenen tegen rentes die rond de nul procent liggen, terwijl een kleine ondernemer of een particulier zonder hypothecaire zekerheid zes procent of meer (bedrijfsinvestering van 100.000 euro, of lening voor zonnepanelen van 10.000 euro, online berekening van Rabobank resp. ABN Amro januari 2021) mag aftikken. Als ze al een lening krijgt.

Armen betalen het volle pond

Durfinvesteerders rekenen al gauw 30-35 procent rente per jaar[5]. Vergelijk dit met een miljonair met onderpand. Deze kan uit eigen zak investeren. En ook enorme bedragen tegen veel minder geld lenen, tegen 1,5% of minder [6]. En dit is dan nog de situatie in Nederland. In landen als Nigeria is het vrijwel onmogelijk om zonder vriendjes bij de lokale bank aan een lening te komen.

Lokale ondernemers zijn creatief, maar met weinig kapitaal moeten ze erg hun best doen om uit te groeien. Visionaire ontwikkelingshulp lost dit probleem op. Bron: ToyosiOnikosi op Wikipedia Commons
Lokale ondernemers zijn creatief, maar met weinig kapitaal moeten ze erg hun best doen om uit te groeien. Rijken hebben wat dat betreft een enorme voorsprong. Bron: ToyosiOnikosi op Wikipedia Commons

Entrepreneurial mindset de ruimte geven

Kortom: de toegang van armen met een “entrepreneurial mindset” tot kapitaal is heel erg belangrijk. Alleen zo bereiken we groei en ontwikkeling. Leen je een schoenpoetsertje of een andere arme ondernemer geld om een realistisch, concreet plan uit te voeren? Dan zijn de resultaten vaak erg groot. De filosofie achter het succes van initiatieven als de Grameen Bank. Wel moeten we dan uitkijken dat geen perverse prikkels ontstaan. Goed doen moet lonen. Kwaad doen en fraude plegen moet niets opleveren.

Visionaire ontwikkelingshulp: mobiliseren van lokale hulpbronnen

In een low-trust, corrupte omgeving is het niet verstandig om een beroep te doen op staatsinstituten. Tenzij om de corruptie in deze organisaties uit te helpen bannen. Deze zijn voornamelijk een verdienmodel voor lokale politici, hoge ambtenaren en andere potentaatjes. Het is hier verstandiger om online, of via kleine lokale initiatieven te werk te gaan.

Dus geen zonnepark voor een paar miljoen. In plaats daarvan panelen op het dak van elk huis. Dat kan al voor een paar honderd euro per gezin. Geen dure waterzuivering, maar een privéfilter voor een paar tientjes. Plus put, en regenton. Geen elite-instituten, maar een online school of universiteit. Of een lokale of online marktplaats.

Meer ruimte voor brains en lokaal talent, minder protserige “witte olifanten“. Kortom: meer ruimte voor lokale visies van lokale ondernemers. Zodat ze uit gaan groeien tot de Jack Ma’s en Elon Musks van morgen. En minder voor de van bovenaf opgelegde visie uit de verre hoofdstad. Of, nog erger, vanaf hier.

Visionaire ontwikkelingshulp: projecten met bewezen wereldwijde impact

Toch zijn er projecten die buiten de scope van lokale projecten en ondernemers vallen. Een goed voorbeeld is de bestrijding van een ziekte zoals malaria. Een werkzaam medicijn of vaccin tegen malaria ontwikkelen kost vele miljoenen. Maar dit helpt de mensheid als geheel enorm vooruit. Daarom moeten westerse landen zich focussen op bijvoorbeeld het uitroeien van deze ziekten.

Malaria uitroeien

Neem alleen al het Nederlandse budget voor ontwikkelingssamenwerking. In 2020 is dit plm. 4,5 miljard euro[7]. Daarmee kunnen we malaria (in 2018 “goed” voor 228 miljoen gevallen en 400.000 doden per jaar) uitroeien. Wereldwijd.

Zeker, als vanaf nu alle asiel-aanvragen en gezinshereniging af wordt gewezen. Dit scheelt een half miljard per jaar. Zo kan de volle mep toegewezen kan worden voor dit doel. Armen die nu als vliegen sterven aan malaria zijn zieliger dan rijke asielprofiteurs. Asiel kost Nederland 500 miljoen per jaar. Gedeeld door 25.000 asiel aanvragers is dat 20.000 euro. Deze kosten ons nu per persoon dus 20.000 euro per jaar. Dat bedrag van 20.000 euro is wat één Fablab kost. Of 2000 klamboes tegen malaria.

Visionaire ontwikkelingshulp: lokale techniek

We kunnen ook effectief helpen met onderzoek. Met kleinschalige, open source tech. Samen met de lokale bevolking. Dat spreekt. Hiermee pakken we de armoede aan. Vooral als de lokale bevolking deze tech via lokale maker spaces maakt, aanpast en verspreidt. Zo kunnen zij ook extra profiteren. Duizenden banen. Banen voor goed en nuttig werk. Onderzoek is de beste ontwikkelingshulp.

Bronnen
1. R. Scott Frey, Does n-Achievement Cause Economic Development? A Cross-Lagged Panel Analysis of the McClelland Thesis, The Journal of Social Psychology Volume 122, 1984 – Issue 1, https://doi.org/10.1080/00224545.1984.9713458
2. Shang-Yin Wei, Corruption in Economic Development:Beneficial Grease, Minor Annoyance, or Major Obstacle?, Worldbank (curated), 1998 of later
3. Xiang, Q.F. (2019) The Black Markets of North Korea. Mod-ern Economy, 10, 1759-1768. https://doi.org/10.4236/me.2019.107113
4. Erica Field, Property Rights and Investment in Urban Slums, Journal of the European Economic Association, Volume 3, Issue 2-3, 1 May 2005, Pages 279–290, https://doi.org/10.1162/jeea.2005.3.2-3.279
5. C. Bellavitis en N. Matanova, Do Interest Rates Affect VC Fundraising and Investments?, EFMA Annual Meeting Athens, 2017
6. 13 Zakelijke leningen van 1% rente tot 52%, Geldreview.nl
7. Het budget voor ontwikkelingssamenwerking is in de afgelopen 50 jaar nog nooit zo laag geweest, ONE Nederland persbericht, 2019

Ruimterecht: gelden de wetten van de aarde ook in de ruimte?

Bijna alle landoppervlak en een groot deel van de zeeën is opgedeeld tussen staten. Over de rest van het bekende heelal heeft geen aardse staat wat te zeggen volgens het ruimterecht. Welke wetten gelden buiten de aarde? Is het bijvoorbeeld strafbaar als de ene astronaut de andere een blauw oog slaat?

Ruimterecht, jurisdictie in de ruimte

Staten zijn soeverein. Dat betekent dat ze binnen hun rechtsgebied, hun jurisdictie, de wetten mogen bepalen. Deze soevereiniteit wordt ingeperkt door internationale verdragen die staten hebben ondertekend. Zo hebben België en Nederland bijvoorbeeld de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens ondertekend. Dat betekent dat wetgevers in beide landen geen wetten mogen invoeren die dit verdrag schenden, tenzij ze eerst dit verdrag opzeggen.

Terra nullius

Toch bestaat er op aarde nog terra nullius: land dat door geen enkele staat wordt geclaimd. Het gaat hier om het grootste deel van het zeeoppervlak en het continent Antarctica. Ook zijn er enkele gebieden die onderdeel zijn van een grensconflict, waarbij de aangrenzende staten bewust geen aanspraak maken op dit gebied, om daardoor een groter gebied te kunnen claimen. Bekende voorbeelden van dit laatste scenario zijn Liberland (gevestigd tussen Kroatië en Servië) en Bir Tawil tussen Egypte en Sudan. De geschiedenis leert dat staten zich weinig aantrekken van internationaal recht, als ze dat ongestraft kunnen doen (lees: zich niet de gramschap van een andere staat op de hals halen). Bijvoorbeeld, als ze buiten de territoriale wateren wat lastpakken moeten opruimen.

Technisch gesproken is ook alles buiten de aarde terra nullius. Als een groepje ruimtevaarders landt op de maan en, zeg, de Shackletonkrater claimt als het Vorstendom Lunarië (monarchiën zijn erg populair onder oprichters van nieuwe staten, uiteraard met henzelf aan het hoofd), is dat technisch gesproken een nieuwe staat. Natuurlijk moet deze staat dan wel erkend worden door andere staten. Zonder deze erkenning is de soevereiniteit weinig waard. Stel dat de Usaanse Space Force landt in de Shackleton krater en net als ze met het koninkrijk Hawai’i eerder deden, de Lunariërs verjaagt met grof geschut, dan is dat het einde van Lunarië. Macht en recht komt voort uit het zogeheten militaire fiat: m.a.w. de feitelijke oppermacht van een staat.

Zeerecht

Dit vraagstuk werd enkele eeuwen geleden belangrijk, toen de Europese koloniale machten de rest van de wereld teisterden met hun plunder- en beschavingsdrang. Welk recht geldt, als op een schip de ene matroos de andere een blauw oog slaat? Afgesproken is toen om bijvoorbeeld een schip onder Belgische vlag te laten gelden als een stukje België en de kapitein als de gezagvoerder (en hiermee opperrechter) van een schip. Dus de agressieve matroos wordt hier veroordeeld volgens Belgisch recht. Op een schip is de wil van een kapitein wet. Opstand tegen de kapitein is muiterij en werd gezien als opstand tegen het wettige gezag, m.a.w. in de koloniale tijd reden voor ophanging of andere zware straffen. Kan het zeerecht ook worden toegepast op het ruimterecht?

Ruimterecht aan boord van een ruimteschip

Op dit moment is bijna ieder mens onderdaan van een bepaalde staat. Volgens de UNHCR bestaan er rond de tien miljoen statenlozen, de overige rond de acht miljard mensen hebben een nationaliteit. Ook ruimteschepen vliegen onder een bepaalde vlag. In principe gelden voor ruimteschepen de regels die ook voor zeeschepen op volle zee gelden. Binnen het ruimteschip geldt binnen het ruimterecht het recht van het land waar het ruimteschip deel van uitmaakt. Vindt de misdaad buiten het ruimteschip plaats, dan geldt de wet van de jurisdictie van de dader en het slachtoffer. In het geval van een ruimtebasis is dit veel ingewikkelder. Een ruimtebasis onder de vlag van een bepaald land valt onder de wet van dit land.

Vergelijk dit met een basis op Antarctica. Volgens het Antarctisch verdrag van 1959 valt de dader onder de jurisdictie van zijn eigen land. Dus als een Nederlander een webserver op Antarctica plaatst met daarop de volledige IMDB-bibliotheek van speelfilms, of pikante wraakvideo’s van zijn ex-vriendin met een andere man, wordt hij volgens Nederlands recht veroordeeld. Een statenloze Rohingya die hetzelfde doet, gaat volgens het Zuidpoolverdrag vrijuit. Statenloosheid is geen benijdenswaardig lot, maar af en toe is het toch erg handig.

Een mooie inspiratie voor toekomstig ruimterecht: de declaratie van de Earthlight Foundation
De Usaanse EarthLight Foundation, stelde deze declaratie op. Bron/copyright: EarthLightFoundation

Maar wat als de ruimtebasis niet onder de vlag van een internationaal erkend land valt?

Elon Musk, niet echt een fan van de hypocriete Usaanse wetgeving, wil precies dit bereiken. Zo blijkt uit een onderdeel van de gebruiksvoorwaarden van zijn nieuwe satelliet-internetprovider Starlink.

“For Services provided on Mars, or in transit to Mars via Starship or other colonization spacecraft, the parties recognize Mars as a free planet and that no Earth-based government has authority or sovereignty over Martian activities. Accordingly, Disputes will be settled through self-governing principles, established in good faith, at the time of Martian settlement.”

Uit de gebruiksvoorwaarden van StarLink, onderdeel Governing Law

Het vestigen van een nieuwe jurisdictie is onderdeel van zijn plannen voor de kolonisatie van Mars. Zijn bedrijf SpaceX behoudt zich het recht voor om zelf wetten af te kondigen voor zijn kolonie op Mars. In principe kan dit ook. Het VN Ruimteverdrag verbiedt alleen staten om jurisdictie te claimen op andere hemellichamen dan de aarde. Een privébedrijf als SpaceX is geen staat en dus niet gebonden aan dat verdrag.

De vraag is alleen of de andere grootmachten op Aarde, zoals Rusland en China, dit op zich laten zitten. Waarschijnlijk zal Musk zich uiteindelijk toch onder bescherming moeten stellen van de Usaanse Space Force of een soortgelijk militair onderdeel van een andere machtige staat. Of een vorm van afschrikking (de inslag van een planetoïde op Beijing, Moskou of Washington DC maakt vermoedelijk een verpletterende indruk) ontwikkelen. Ook in de ruimte geldt: might is right.

This artist’s impression shows the red supergiant star Antares in the constellation of Scorpius. Using ESO’s Very Large Telescope Interferometer astronomers have constructed the most detailed image ever of this, or any star other than the Sun. Using the same data they have also made the first map of the velocities of material the atmosphere of a star other than the Sun.

De heelalvisie van André Koers (Antares)

Enkele jaren geleden, in de zomer van 2018, overleed trouw bezoeker en reageerder op Visionair.nl André Koers, actief onder de nicknaam Antares, aan een ongeneeslijke vorm van kanker. Bezoekers van visionair.nl herinneren hem als een eigenwijze, intelligente en uitgesproken persoonlijkheid met kernachtige eigen ideeën over de grote vragen van het leven. Kortom: een visionair in hart en nieren.

Op zijn verzoek publiceren we hier postuum zijn ideeën over de structuur van de kosmos en hoe deze is te benutten voor aandrijvingen voor ruimteschepen.

Wat we nodig hebben in de ruimtevaart, is een aandrijving waar van we zeker van tevoren weten dat die zal werken. Je hebt niets aan op vage theoriën gebaseerde dure experimentele machines, (typen warp drives bijvoorbeeld) die later alleen een miscalculatie bleken te zijn, serieus of tot vermaak van de uitvinder.

Bij de ontwikkeling vn mijn ontwerp met betrekking tot de massa drive, hield ik daarom rekening met een serieus uitgevoerd en uitgebreid peer reviewed beschreven wetenschappelijk experiment.

Rond 2011 verscheen hier een artikel van Germen. Dit met betrekking tot een experiment, waarbij het visuele bestaan werd aangetoond van virtuele deeltjes, als onderdeel van waar het universum theoretisch uit zou moeten bestaan. In de begeleidende tekst werd ook melding gedaan dat deze deeltjes zelfs tijdelijk massa konden ontlenen aan het zogenaamde vacuüm van de ruimte, gedurende korte tijd.

Jaren later in 2018 kwam dit weer boven bij mij, naar aanleiding van een artikel waarop ik op mijn reactie een paar stevige complimenten kreeg van een instituut voor wetenschap en math.

This artist’s impression shows the red supergiant star Antares in the constellation of Scorpius. Using ESO’s Very Large Telescope Interferometer astronomers have constructed the most detailed image ever of this, or any star other than the Sun. Using the same data they have also made the first map of the velocities of material the atmosphere of a star other than the Sun.
André koos de nickname Antares, naar deze rode superreus. Bron: ESO

Een aandrijving als in de zin van de de massa motor, had ik hier praktisch constructief en theoretisch al beschreven.

Maar dan nu iets concreter:
De oorspronkelijk experimentele test ; omvat een duidelijke omschrijving omtrent de fysieke omstandigheden. Deze kan men herhalen, maar dan in een serie opstelling, uitgevoerd als een ring vormig en breed bemeten qua dimensies en meet mogelijkheden. Tijdens het experiment dient men de mogelijk verzamelde virtuele massa te kunnen meten. Het eindresultaat zal daarna uitwijzen of deze weg de juiste zal blijken.

Actie geeft reactie. Ga op wieltjes staan en werp een zware bowling bal van je af. Als reactie beweeg jij de andere kant op. Als de massa in het experiment aangeeft dat het nutig resultaat van die massa efficiënt toegepast kan worden, dan heeft het zin om de opbouw van de aandrijving snel op te starten.

Ringen van compleet onafhankelijk werkende segmenten. Deze dienen dan in serie en direct nauwsluitend achter elkaar geplaats te worden.
Schakel ring één in tot het maximale massa resultaat. Dan ring twee parallel, daarna teglijkertijd ring twee maximaal en ring één uit. Als de massa van ring één zo overgenomen kan worden uit verplaatsing van de virtuele massa in ring één naar ring twee, beschikken we vanaf dat moment over de eerste en enige werkende massa.

André Koers
 

Naar aanleiding van het geplaatste zinvolle artikel, het volgende on topic antwoord hier op:

Het eindtijd verhaal dat nooit een einde zal hebben, gebaseerd op de werkelijkheid zoals wij die nu zien.

De religieuze sprookjes direct uitsluitende van deelname, het volgende:

Al onze wetenschappelijke theoriën zijn, (hoe juist en correct ook geformuleerd) gebaseerd op één gebeurtenis, de Big Bang.

Met grote dank aan de ontwikkeling van de moderne, uiterst geraffineerd opgezette meet methoden.

Van één universum kunnen we niet meer spreken, er zijn er meer. Het universum bevat meerdere resultaten dan dat van de single Big Bang. Het multiversum dient zich meetbaar aan. Dat impliceert dat er nooit een ruimte begintijd/eindtijd is geweest. De tijdruimte was er dus altijd al, maar mogelijk werd deze wel plaatselijk verscheurd als gevolg van de Big Bang in onze contreien.

In de week voor en tijdens dat mijn grote held op nr één, Stephen Hawking van ons is heengegaan, werd ik in mijn ziekbed getroffen door de volgende gedachte:

Bij de Big Bang ontstond, (neem ik gerust aan) materie en antimaterie. Afgaande op het bekende scenario, zou dan tot volledige annihilatie moeten hebben geleid. Dat is niet wat er gebeurde, wij zijn er.

Wat heeft er dan wel plaats gevonden volgens mijn controversiële gedachtengang. De antimaterie moet gereageerd hebben met de reeds bestaande inhoud van ons multiversum. Een eenvoudige maar rationeel goed te verantwoorden verklaring.

Tot nu toe begreep slechts de wetenschap dankzij Einstein, dat gravitatie het gevolg is van ruimte kromming en geen kracht kan zijn. Het resultaat van ruimtekromming staat direct in verband met de grote van de massa binnen de ruimtekromming.

Donkere materie:

Van de ruimtekromming weten we dat deze zich ogenschijnlijk alleen vormt rond de ons bekende massa’s. Maar wat weten van de invloed van de totale massa van sterrenstelsels op de ruimtekromming rond deze sterrenstelsels. De massa als geheel van deze sterrenstelsels, daar kan wel een extra, maar nooit beschreven of gemeten ruimtekromming aanwezig zijn…………

Tot zover donkere materie.

Donkere energie:

Dat kan heel goed een waarneming zijn die past bij ons multiversum. Het multiversum gedraagt zich nou eenmaal anders dan de enkele gebeurtenis waar wij, de mensheid van uit kon gaan.

Waar het allemaal om begon, de vluchtelingen.

Allen zijn het resultaat van natuur of menselijk geweld. We hebben volgens mij twee keuzes. De wapen wedloop stoppen in onderling intelligent overleg, anders zal deze ons uiteindelijk stoppen. Wij hoeven niet bang te zijn voor AI, maar moeten bedenken dat deze ontwikkeling gericht dient te zijn op rationele samenwerking en niet op een afspiegeling van de huidige situatie. Bereiken we dat, dan werkt de AI vóór ons allen en kunnen we verder als soort.

Met stip op één staat nu voor mij Elon Musk. Hij doorziet ons probleem en doet er daadwerkelijk iets aan.

Met grote dank aan Germen Roding, die dit commentaar toch maar mogelijk maakte.

Antares.

De nu zichtbaar geproduceerde virtuele deeltjes kunnen zelfs massa ontlenen aan het vacuum van wat althans tot dan toe voor het menselijk oog verborgen was. De mens kon zich vanaf dat moment, (neem dan wel de moeite) zonder een wetenschappelijk wiskundige achtergrond, ruimte kromming visualiseren, (voorstellen).

Of je ze nu superstrings, quantum deeltjes, of virtuele deeltjes noemt. De ruimte is absoluut niet leeg, ze voert een druk uit en die noemen wij in de volksmond zwaartekracht.

Gravitatie is dus een reële, (val maar eens) en virtueel, visuele
druk.

  • Antares

Wat betreft de virtuele deeltjes die geproduceerd werden in een artikel hier op Visionair; dat experiment vereistte destijds een serie van schakelbare magneten. De magneten stonden in één lijn, in een kort lineair traject. De serie spoelen met kern werd met 30% van de lichtsnelheid repetitief aan en uit geschakeld. Opviel, was dat deze deeltjes ook voor korte tijd massa konden onttrekken, rechtstreeks uit dit universum

Virtuele deeltjes verschenen zichbaar op dit traject. Na jaren opgeslagen in mijn geheugen, dacht ik dus in een helder moment, dat feit nummer één is aangetoond, dat we dus kunstmatig massa kunnen creëren. Neem nu de ster en de begeleidende planeten uit dit artikel:

Ik schreef later o.a. hierover, (het experiment) dat ik een deeltjesversneller nodig zou moeten hebben om aan te tonen dat zich dit verschijnsel mogelijk ook zou kunnen voordoen bij echte materie. Wel, Nu ik bovenstaand artikel heb gelezen, vond ik de bijna de utopische deeltjes versneller van mijn dromen toch, en ook nog eens de ster, en zijn begeleiders.

De planeten in hun baan moeten wel virtueel licht uitstralen vermoed ik, en zo dus extra massa creëren.

Als dat gevonden wordt, dan is mijn gelijk bewezen en kan het volgende experiment plaats vinden, de massa motor:

In mijn concept ontwerp zouden ringen van geschakelde en supergeleidend materiaal achte elkaar moeten worden geplaatst. Ring één ingeschakeld ring twee daarna. Als ring twee wordt ingeschakeld, wordt tegelijkertijd ring één uitgeschakeld, enz enz. Dat zou hetzelfde moeten werken als dat iemand op rolschaatsen een zware bowling bal van zich afwerpt. Ik hoop voor de mensheid dat dit werkt, dan kunnen we in de realiteit ruimtevaart op grote schaal uitvoeren. Bovendien ben je zo tegelijkertijd het probleem van de heersende straling in dit universum kwijt denk ik en je beschikt ook nog eens over kunstmatige zwaartekracht, zij het in geringe mate dan.

Antares.

Commentaar: inderdaad raakte André hier aan een goed punt. Als virtuele deeltjes onder bepaalde omstandigheden massa kunnen krijgen, is het mogelijk voor ruimtevaartuigen om impuls over te dragen aan het vacuüm. Dat zou een grote doorbraak zijn en het bereiken van snelheden in de buurt van c, de lichtsnelheid, veel makkelijker maken. En hiermee interstellaire reizen praktischer haalbaar. Hoewel het veel energie kost om de lichtsnelheid te naderen – om een rekenvoorbeeld te geven: het versnellen van een kilogram tot tien procent van de lichtsnelheid kost al 500 miljoen megajoule, ongeveer evenveel energie als bij een onweersbui vrijkomt, of het jaarlijkse energieverbruik in Groenland –  is vooral het mee moeten slepen van raketbrandstof wat deze snelheden onbereikbaar maakt. Zou je het vacuüm als “reactiemassa” kunnen gebruiken en de impuls als gerichte zwaartekrachtsgolven wegsturen, waar André hier op duidt, dan zou dit probleem veel kleiner zijn.

Zijn idee om het vacuüm te polariseren met elektromagnetische velden en vervolgens dit “achteruit” te duwen door een “sneller dan licht” aan- en weer uitschakelen (1) – is zeer de moeite waard om uit te werken.

  • (1) Hoewel niets sneller kan reizen dan het licht, is het wél mogelijk een SDL beweging te simuleren door opeenvolgend elementen in een circuit aan te schakelen. Licht reist 1 meter in drie miljardste seconde. Als je bijvoorbeeld een reeks spoelen met elk een meter afstand aanschakelt met 1 miljardste seconde tussenpoos, “reist” de golf in kwestie met een snelheid van 3 c. Dit is uiteraard dan een virtuele golf. In werkelijkheid reist er niets met een v > c.